श्रीमंत असूनही तुम्ही देवाच्या मागे चालू शकता का?

टीप: या लेखातील बायबलची वचने इंग्रजी बायबल भाषांतरांवरून मराठीत अनुवादित केली आहेत. त्यामुळे तुमच्या मराठी बायबलमधील शब्दरचना थोडी वेगळी असू शकते, पण अर्थ तोच आहे. कोणते वचन कोणत्या इंग्रजी भाषांतरातून घेतले आहे, हे लेखाच्या शेवटी दिले आहे.

श्रीमंत असूनही तुम्ही देवाच्या मागे चालू शकता का?

काहींचा असा विश्वास आहे की संपत्ती हे देवाच्या आशीर्वादाचे लक्षण आहे. तर काहींना वाटते की हा एक आध्यात्मिक धोका आहे, आणि खऱ्या ख्रिस्ती व्यक्तीने गरीब असले पाहिजे. अनेक जण या दोन्हींच्या मध्ये अडकलेले असतात, आणि चांगले आयुष्य जगण्याची इच्छा बाळगणे चुकीचे आहे का, याबाबत साशंक असतात.

बायबलचे यावरचे उत्तर लोकांच्या अपेक्षेपेक्षा खूप स्पष्ट आहे. श्रीमंत असणे हे काही पाप नाही. पण संपत्ती कधीही तटस्थ नसते. ती हृदयाची परीक्षा घेते — आणि ही परीक्षा कशी पास करायची आणि लोक ती कशी नापास होतात, हे पवित्र शास्त्र आपल्याला दाखवते.

जेव्हा देव संपत्ती देतो

पवित्र शास्त्रातील काही सर्वात विश्वासू लोक खूप श्रीमंत होते, आणि बायबल सांगते की त्यांची संपत्ती देवाकडून आली होती.

अब्राहाम त्यापैकी एक होता:

उत्पत्ती १३:२:

“अब्राम गुराढोरांत आणि सोने-चांदीत अतिशय श्रीमंत झाला होता.”

अनेक वर्षांनंतर, त्याच्या सेवकाने हे सर्व कुठून आले ते स्पष्ट केले:

उत्पत्ती २४:३५:

“परमेश्वराने माझ्या धन्याला भरपूर आशीर्वाद दिला आहे, आणि तो श्रीमंत झाला आहे. त्याने त्याला मेंढरे, गुरे, सोने-चांदी, दास-दासी, आणि उंट व गाढवे दिली आहेत.”

ईयोब हा दुसरा एक माणूस होता. बायबल त्याला “निर्दोष आणि सरळ” (ईयोब १:१) म्हणते, आणि तो त्याच्या प्रांतातील सर्वात श्रीमंत माणूसही होता:

ईयोब १:३:

“…आणि त्याच्याकडे सात हजार मेंढरे, तीन हजार उंट, पाचशे बैलजोड्या आणि पाचशे गाढवी होत्या, आणि त्याच्याकडे नोकर-चाकरांचा मोठा परिवार होता. तो पूर्वेकडील सर्व लोकांमध्ये सर्वात थोर माणूस होता.”

आणि जेव्हा शलमोनाने देवाकडे संपत्तीऐवजी बुद्धी मागितली, तेव्हा देवाने त्याला दोन्ही दिले:

१ राजे ३:१३:

“शिवाय, तू जे मागितले नाहीस तेही — म्हणजेच संपत्ती आणि सन्मान — मी तुला देईन, जेणेकरून तुझ्या आयुष्यात राजांमध्ये तुझ्या समान कोणीही असणार नाही.”

मोशेने इस्राएल लोकांना प्रत्येक आशीर्वाद कुठून येतो याची आठवण करून दिली:

अनुवाद ८:१८:

“पण तुझा देव परमेश्वर याची आठवण ठेव, कारण तोच तुला संपत्ती मिळवण्याची शक्ती देतो…”

त्यामुळे संपत्ती स्वतःहून वाईट नाही. अब्राहाम, ईयोब आणि शलमोन यांच्या आयुष्यात, ती देवाकडून मिळालेली देणगी होती.

पण आपण याचा एक नियम बनवू नये, याची काळजी घेतली पाहिजे. संपत्ती हा देवाच्या कृपेचा पुरावा नाही, आणि गरीब असणे याचा अर्थ असा नाही की देव तुम्हाला विसरला आहे. काही लोक अप्रामाणिकपणे श्रीमंत होतात, जसे आपण जक्कयच्या बाबतीत पाहणार आहोत. आणि पवित्र शास्त्रातील काही सर्वात गरीब लोक विश्वासात सर्वात श्रीमंत होते. याकोब म्हणतो की देवाने “जगाच्या दृष्टीने गरीब असलेल्यांना विश्वासात श्रीमंत होण्यासाठी निवडले आहे” (याकोब २:५). देवाच्या नजरेत, विश्वास ही सर्वात मोठी संपत्ती आहे.

आपण श्रीमंत असावे की गरीब, अशी देवाची इच्छा आहे?

जर देवाने अब्राहाम, ईयोब आणि शलमोन यांना संपत्ती दिली, तर आपणही श्रीमंत होण्यासाठी प्रार्थना करावी का? की आपल्याकडे खूप जास्त संपत्ती असण्याची आपण भीती बाळगावी?

बायबलमधील सर्वात शहाणपणाच्या प्रार्थनांपैकी एक या दोन्ही गोष्टी मागत नाही:

नीतिसूत्रे ३०:८-९:

“…मला गरिबी किंवा संपत्ती यापैकी काहीही देऊ नकोस, तर मला फक्त माझी रोजची भाकर दे. नाहीतर, माझ्याकडे खूप काही झाल्यावर मी तुला नाकारीन आणि म्हणेन, ‘परमेश्वर कोण आहे?’ किंवा मी गरीब होईन आणि चोरी करेन, आणि अशा प्रकारे माझ्या देवाच्या नावाचा अपमान करेन.”

या दोन्ही टोकांच्या स्थितीत एक धोका आहे. खूप जास्त संपत्ती आपल्याला देवाला विसरायला लावू शकते. आणि खूप कमी असल्यामुळे आपण चुकीचे काम करण्याच्या मोहात पडू शकतो.

देवाने आपल्या लोकांना गरिबीच्या मागे धावायला बोलावलेले नाही. पण त्याने आपल्याला पैशाच्या मागे धावायलाही बोलावलेले नाही. पौल सावध करतो:

१ तीमथ्य ६:९-१०:

“ज्यांना श्रीमंत व्हायचे आहे ते मोहात, पाशात, आणि लोकांना नाश व विनाशात ढकलणाऱ्या अनेक मूर्ख व हानिकारक वासनांमध्ये पडतात. कारण पैशाचा लोभ हा सर्व प्रकारच्या वाईट गोष्टींचे मूळ आहे.”

हे थोडे लक्ष देऊन वाचा, कारण अनेकदा ते चुकीच्या पद्धतीने सांगितले जाते. हे वचन असे म्हणत नाही की पैसा सर्व वाईट गोष्टींचे मूळ आहे. ते म्हणते की पैशाचा लोभ हे त्याचे मूळ आहे.

आणि नीतिसूत्रे यात भर घालते:

नीतिसूत्रे ११:२८:

“जो आपल्या संपत्तीवर भरवसा ठेवतो तो खाली पडेल, पण नीतिमान लोक हिरव्या पानासारखे प्रफुल्लित होतील.”

देवाची आपल्यासाठी हीच इच्छा आहे की आपण समाधानी असावे — आपल्याकडे जे काही आहे त्यात शांत राहावे, कारण आपली सुरक्षितता त्याच्यामध्ये आहे, आपल्या बँक खात्यात नाही. पौल हे अगदी स्पष्टपणे सांगतो: “समाधानासह भक्ती हा एक मोठा फायदा आहे” (१ तीमथ्य ६:६). जे हृदय देवावर विश्वास ठेवते आणि तो जे देतो त्यात समाधानी असते, ते कोणत्याही पैशापेक्षा अधिक श्रीमंत असते.

पौलाने हे काही सुखसोयींमध्ये शिकले नाही. त्याने भूक आणि विपुलता दोन्ही पाहिले होते, आणि त्याला या दोन्ही परिस्थितीत सारखीच शांती मिळाली:

फिलिप्पैकर ४:१२:

“गरजेत असणे म्हणजे काय हे मला माहीत आहे, आणि विपुलतेत असणे म्हणजे काय हेही मला माहीत आहे. पोटभर जेवलेले असो वा भुकेले असो, विपुलतेत असो वा गरजेत असो, कोणत्याही आणि प्रत्येक परिस्थितीत समाधानी राहण्याचे रहस्य मी शिकलो आहे.”

त्याची शांती त्याच्याकडे किती आहे यातून येत नव्हती. ती ख्रिस्ताकडून येत होती. लगेच पुढच्या वचनात तो आपल्याला त्याचे रहस्य सांगतो: “मला सामर्थ्य देणाऱ्याच्या द्वारे मी हे सर्व करू शकतो” (फिलिप्पैकर ४:१३).

श्रीमंत असणे चुकीचे नाही. संपत्तीला आपल्या हृदयावर राज्य करू देणे चुकीचे आहे.

संपत्तीपेक्षा देवावर जास्त विश्वास ठेवणे

संपत्ती असणे ही एक गोष्ट आहे. पण तिच्यावर विश्वास ठेवणे ही दुसरी गोष्ट आहे. पवित्र शास्त्र आपल्याला अशा तीन माणसांबद्दल सांगते ज्यांच्या संपत्तीची परीक्षा झाली — आणि त्या प्रत्येकाने आपला देवावरील विश्वास कसा टिकवून ठेवला.

जेव्हा सदोमच्या राजाने अब्राहामाला आणखी संपत्ती देऊ केली — युद्धात मिळवलेल्या सर्व वस्तू — तेव्हा अब्राहाम आधीपासूनच श्रीमंत होता. अब्राहामाने नकार दिला:

उत्पत्ती १४:२२-२३:

“…मी तुझ्या मालकीचे काहीही घेणार नाही, अगदी एक दोरा किंवा वहाणेचा बंदही घेणार नाही, यासाठी की, ‘मी अब्रामाला श्रीमंत केले,’ असे तुला कधीही म्हणता येऊ नये.”

आपली संपत्ती देवाशिवाय इतर कोणाकडून आली आहे, असे कोणीही म्हणावे अशी त्याची इच्छा नव्हती.

ईयोबाने एकाच दिवसात आपले सर्वस्व गमावले — त्याचे कळप, त्याचे नोकर, आणि त्याची दहाही मुले. त्यावर त्याचे हे उत्तर होते:

ईयोब १:२१:

“मी माझ्या आईच्या गर्भातून उघडा आलो, आणि उघडाच परत जाईन. परमेश्वराने दिले आणि परमेश्वरानेच काढून घेतले; परमेश्वराच्या नावाचा गौरव असो.”

ईयोब असे म्हणत नव्हता की देव हा फक्त हिरावून घेणारा देव आहे. तो असे म्हणत होता की त्याच्याकडे असलेले सर्व काही देवाकडूनच आले होते, आणि त्याच्याकडे खूप काही असो किंवा थोडे असो, तो देवावरच विश्वास ठेवेल. खरे तर, ते सर्व नुकसान सैतानाच्या हल्ल्यामुळे झाले होते, ज्याला देवाने काही काळासाठी परवानगी दिली होती (ईयोब १:१२). आणि गोष्ट तिथेच संपली नाही. “परमेश्वराने ईयोबाच्या आयुष्याच्या सुरुवातीपेक्षा त्याच्या शेवटच्या काळाला अधिक आशीर्वाद दिला” (ईयोब ४२:१२), आणि त्याला “पूर्वीपेक्षा दुप्पट दिले” (ईयोब ४२:१०).

मोशे इजिप्तच्या राजवाड्याची संपत्ती आणि प्रतिष्ठा अनुभवत लहानाचा मोठा झाला — आणि तो त्या सर्वांपासून दूर निघून गेला:

इब्री लोकांस ११:२४-२६:

“विश्वासाने, जेव्हा मोशे मोठा झाला, तेव्हा त्याने फारोच्या मुलीचा मुलगा म्हणवून घेण्यास नकार दिला. पापाचे क्षणभंगुर सुख उपभोगण्यापेक्षा त्याने देवाच्या लोकांसोबत वाईट वागणूक सोसणे पसंत केले. त्याने इजिप्तच्या संपत्तीपेक्षा ख्रिस्तासाठी होणारा अपमान हा अधिक मोलाचा मानला, कारण त्याची नजर मिळणाऱ्या प्रतिफळाकडे होती.”

त्यापैकी प्रत्येकाने एका वेगळ्या परीक्षेचा सामना केला. पण खरा प्रश्न एकच होता: तुम्ही कोणावर जास्त विश्वास ठेवता — देवावर, की त्याने तुम्हाला जे दिले आहे त्यावर?

येशूने सांगितलेल्या दोन गोष्टी

येशूने एक अतिशय सोपी परीक्षा दिली जी कोणीही स्वतःला लावून पाहू शकतो:

मत्तय ६:१९-२१:

“पृथ्वीवर स्वतःसाठी संपत्ती साठवू नका, जिथे कसर व गंज ती खाऊन टाकतात, आणि जिथे चोर घर फोडून चोरी करतात. तर स्वर्गात स्वतःसाठी संपत्ती साठवा… कारण जिथे तुझी संपत्ती आहे, तिथेच तुझे हृदयही असेल.”

आपले हृदय आपल्या खजिन्याच्या मागे जाते. आपण ज्या गोष्टीत गुंतवणूक करतो, शेवटी तीच गोष्ट आपल्यासाठी सर्वात महत्त्वाची बनते.

मग त्याने दोन गोष्टी सांगितल्या ज्या हा फरक दाखवून देतात.

पहिली गोष्ट अशा एका माणसाची आहे ज्याचे यात चुकले:

लूक १२:१६-२०:

“…एका श्रीमंत माणसाच्या जमिनीने भरपूर पीक दिले. तेव्हा तो मनात विचार करून म्हणाला, ‘मी काय करू? कारण माझे पीक साठवून ठेवायला माझ्याकडे जागा नाही.’ मग तो म्हणाला, ‘मी असे करीन: मी माझी कोठारे पाडून मोठी बांधीन… आणि मी स्वतःला म्हणेन, ‘तुझ्याकडे अनेक वर्षांसाठी भरपूर संपत्ती साठवलेली आहे; विश्रांती घे, खा, पी, आणि आनंद कर.” पण देव त्याला म्हणाला, ‘अरे मूर्खा, आज रात्रीच तुझा जीव तुझ्याकडून मागितला जाईल…'”

या माणसाने काय केले नाही, याकडे लक्ष द्या. त्याने आपले पीक चोरले नव्हते किंवा ते वायाही घालवले नव्हते. जगाच्या दृष्टिकोनातून, तो फक्त योग्य नियोजन करत होता. त्याची चूक ही होती की त्याने केवळ स्वतःसाठी नियोजन केले, जणू काही देव या चित्रात कुठेच नव्हता. तो स्वतःशी बोलला, देवाशी नाही, आणि त्याने गृहीत धरले की त्याच्याकडे भरपूर वेळ आहे.

येशूने याचा निष्कर्ष सांगितला: “जो स्वतःसाठी संपत्ती साठवतो आणि देवाच्या दृष्टीने श्रीमंत नसतो, त्याची अशीच गत होते” (लूक १२:२१).

दुसरी गोष्ट, चलनांचा (नाण्यांचा) दाखला (मत्तय २५:१४-३०), अशा सेवकांबद्दल आहे ज्यांनी त्यांच्या मालकाने सोपवलेल्या गोष्टींचा चांगला वापर केला. दूर जाण्यापूर्वी, मालकाने त्यांच्यापैकी प्रत्येकाला सांभाळण्यासाठी काही पैसे दिले. दोघांनी ते पैसे कामाला लावले आणि दुप्पट केले. जेव्हा मालक परत आला, तेव्हा तो त्या दोघांना म्हणाला:

मत्तय २५:२१:

“त्याचा मालक म्हणाला, ‘शाब्बास, भल्या आणि विश्वासू सेवका! तू थोड्या गोष्टींत विश्वासू राहिलास; मी तुला अनेक गोष्टींवर अधिकारी नेमेन. ये आणि तुझ्या मालकाच्या आनंदात सहभागी हो!'”

त्या श्रीमंत मूर्ख माणसाने प्रत्येक गोष्ट स्वतःच्या मालकीची मानली. तर विश्वासू सेवकांनी त्यांच्याकडे असलेल्या गोष्टी त्यांच्यावर सोपवलेली एक जबाबदारी मानली. हाच तो फरक आहे. आपल्याकडे असलेले सर्व काही देवाचे आहे — आपण केवळ त्याचे व्यवस्थापक आहोत.

उंट आणि सुई

मत्तय १९ मध्ये, एक श्रीमंत तरुण माणूस येशूकडे आला आणि त्याने विचारले की सार्वकालिक जीवन मिळवण्यासाठी त्याने काय केले पाहिजे. येशूने त्याला आज्ञा पाळायला सांगितल्या. त्या माणसाने सांगितले की त्याने तसे केले आहे. तेव्हा येशूने त्याला आपली सर्व संपत्ती विकून गरिबांना देण्यास आणि त्याच्या मागे येण्यास सांगितले. तो माणूस दुःखी होऊन निघून गेला, कारण त्याच्याकडे खूप संपत्ती होती.

तेव्हा येशू म्हणाला की श्रीमंत माणसाला देवाच्या राज्यात प्रवेश करण्यापेक्षा उंटाला सुईच्या छिद्रातून जाणे सोपे आहे. त्याचे शिष्य थक्क झाले:

मत्तय १९:२५-२६:

“जेव्हा शिष्यांनी हे ऐकले, तेव्हा ते अतिशय आश्चर्यचकित झाले आणि त्यांनी विचारले, ‘तर मग कोणाचे तारण होऊ शकेल?’ येशूने त्यांच्याकडे पाहून म्हटले, ‘माणसाला हे अशक्य आहे, पण देवाला सर्व काही शक्य आहे.'”

येशू असे म्हणत नव्हता की श्रीमंत लोकांसाठी दरवाजे बंद आहेत. तो हे सांगत होता की कोणीही — मग तो श्रीमंत असो वा गरीब — ज्या गोष्टीने त्याचे हृदय धरून ठेवले आहे, ती गोष्ट स्वतःच्या ताकदीवर सोडू शकत नाही. तो देवच आहे जो आपले हृदय बदलतो. जेव्हा येशू आपला सर्वात मोठा खजिना बनतो, तेव्हा ज्या गोष्टींनी आपल्याला पूर्वी धरून ठेवले होते, त्यांची पकड सैल होते.

याचा अर्थ असा होतो का की प्रत्येक विश्वासणाऱ्याने सर्व काही विकून टाकावे असे देवाला वाटते? नेहमीच तसे नसते. या तरुणासाठी ती त्याच्या हृदयाची परीक्षा होती. आणि काही क्षणांनंतर, जेव्हा पेत्र म्हणाला, “आम्ही सर्व काही सोडून तुझ्यामागे आलो आहोत!“, तेव्हा येशूने एक स्पष्ट वचन दिले:

मार्क १०:२९-३०:

“…असा कोणी नाही ज्याने माझ्यासाठी आणि सुवार्तेसाठी घर, भाऊ, बहिणी, आई, वडील, मुले किंवा शेती सोडली आहे, आणि ज्याला आता या काळात शंभरपट मिळणार नाही: घरे, भाऊ, बहिणी, आई, मुले आणि शेती… आणि येणाऱ्या काळात सार्वकालिक जीवन मिळेल.”

“शंभरपट” यातून येशूला काय म्हणायचे होते? त्याने ज्यांची यादी सांगितली त्याकडे लक्ष द्या: घरे, भाऊ, बहिणी, आई, मुले. जेव्हा कोणी येशूच्या मागे चालतो, तेव्हा तो एका नवीन कुटुंबाचा भाग बनतो: “जो देवाच्या इच्छेप्रमाणे वागतो, तोच माझा भाऊ, बहीण आणि आई आहे” (मार्क ३:३५). त्यांच्यासाठी दरवाजे उघडतात, घरे त्यांचे स्वागत करतात, आणि जगभरातील भाऊ-बहिणी त्यांच्या पाठीशी उभे राहतात. आणि या सर्वांच्या पलीकडे सार्वकालिक जीवन आहे.

त्याच्या मागे जाणे नेहमीच सोपे नसते, याबद्दल येशू अगदी प्रामाणिक होता. पण जो त्याला पहिले स्थान देतो, त्याच्याकडे कधीही काहीही कमी पडत नाही.

म्हणून स्वतःला विचारा: तुम्ही अब्राहामासारखे आहात का, जो देवावर विश्वास असल्यामुळे सर्व काही सोडायला तयार होता? की तुम्ही त्या श्रीमंत तरुणासारखे आहात, जो आपल्याकडे असलेल्या गोष्टींना घट्ट धरून बसला होता? येशूने हे अगदी सोप्या शब्दांत सांगितले:

मत्तय ६:२४:

“तुम्ही देव आणि पैसा या दोघांची चाकरी करू शकत नाही.”

पण त्याचे दुसरे शब्दही लक्षात ठेवा: “देवाला सर्व काही शक्य आहे“. एका श्रीमंत हृदयालाही बदलले जाऊ शकते.

जेव्हा येशू एका श्रीमंत हृदयाला स्पर्श करतो

ते नक्की कसे दिसते, हे पवित्र शास्त्र आपल्याला दाखवते.

जक्कय हा एक मुख्य जकातदार होता — श्रीमंत आणि तिरस्कृत. जेव्हा येशू त्याच्या घरी आला, तेव्हा काहीतरी बदलले:

लूक १९:८:

“पण जक्कयाने उभे राहून प्रभूला म्हटले, ‘प्रभू, पाहा! मी आता माझी निम्मी संपत्ती गरिबांना देतो, आणि जर मी कोणाकडून काही लुबाडले असेल, तर ते मी त्याला चौपट परत देतो.'”

लूक १९:९:

“येशू त्याला म्हणाला, ‘आज या घराला तारण प्राप्त झाले आहे…'”

अरिमथाईच्या योसेफाची ओळख अशा प्रकारे करून दिली आहे:

मत्तय २७:५७:

“संध्याकाळ झाल्यावर अरिमथाईचा योसेफ नावाचा एक श्रीमंत माणूस आला, जो स्वतः येशूचा शिष्य झाला होता.”

श्रीमंत, आणि शिष्य, दोन्ही एकाच वाक्यात. त्याने येशूच्या दफनासाठी आपली स्वतःची नवीन कबर दिली.

लुदिया ही जांभळ्या रंगाच्या कापडाचा व्यापार करणारी होती (प्रेषितांची कृत्ये १६:१४) — जो प्राचीन जगातील सर्वात महागडा रंग होता. लूकच्या नोंदीनुसार ती युरोपमधील पहिली ख्रिस्ती विश्वासू बनली, आणि तिने पौल आणि मंडळीसाठी आपले घर उघडले (प्रेषितांची कृत्ये १६:१५, ४०).

त्यापैकी कोणालाही गरीब होण्यास सांगितले नव्हते. त्यांच्यात बदल झाला तो फक्त त्यांच्या संपत्तीवरील पकडीचा. त्यांचा पैसा देवाच्या कामासाठी एक साधन बनला.

पौलाने मंडळीतील श्रीमंत लोकांना एक स्पष्ट सूचना दिली:

१ तीमथ्य ६:१७-१९:

“या जगात जे श्रीमंत आहेत त्यांना अशी आज्ञा कर की त्यांनी गर्विष्ठ होऊ नये, आणि संपत्तीसारख्या अस्थिर गोष्टीवर आपली आशा ठेवू नये, तर जो देव आपल्याला उपभोगण्यासाठी सर्व काही विपुलपणे देतो त्या देवावर आपली आशा ठेवावी. त्यांनी चांगले करावे, चांगल्या कामांत श्रीमंत असावे, उदार असावे आणि वाटून घेण्यास तयार असावे.”

श्रीमंत राहणे थांबवा, अशी कोणतीही सूचना यात नाही. गर्विष्ठ होऊ नका. संपत्तीवर आशा ठेवू नका. त्याऐवजी देवावर आशा ठेवा. आणि उदार व्हा. यात आणखी एका गोष्टीकडे लक्ष द्या की देव “आपल्याला उपभोगण्यासाठी सर्व काही विपुलपणे देतो.” संपत्तीला अशुद्ध मानले जात नाही. तिला धोकादायक मानले जाते, आणि या दोन वेगळ्या गोष्टी आहेत.

आणि येशूने हे दाखवून दिले की उदारपणा दानाच्या आकारावरून मोजला जात नाही. त्याने श्रीमंत लोकांना मंदिराच्या दानपेटीत भरपूर पैसे टाकताना पाहिले. मग एका गरीब विधवेने तांब्याची दोन लहान नाणी टाकली:

मार्क १२:४३-४४:

“त्याने आपल्या शिष्यांना जवळ बोलावून म्हटले, ‘मी तुम्हाला खरोखर सांगतो की, दानपेटीत पैसे टाकणाऱ्या इतर सर्वांपेक्षा या गरीब विधवेने जास्त टाकले आहे. कारण त्यांनी सर्वांनी आपल्या विपुलतेतून टाकले आहे; पण तिने आपल्या गरिबीतून, जे काही तिचे होते, म्हणजेच आपली सर्व उपजीविका टाकली आहे.'”

तिने सर्वांपेक्षा कमी दिले, आणि येशू म्हणाला की तिने सर्वांपेक्षा जास्त दिले. त्याने ते हातातून काय गेले यावरून नाही, तर मागे काय शिल्लक राहिले यावरून मोजले.

जेवढी मोठी ताकद, तेवढे मोठे हल्ले

संपत्ती क्वचितच एकटी येते. ती आपल्यासोबत ताकद आणि प्रभाव घेऊन येते — आणि पवित्र शास्त्र दाखवते की यामुळे माणूस शत्रूचे लक्ष्य बनतो.

शलमोन हा त्याच्या काळातील सर्वात श्रीमंत आणि शहाणा माणूस होता. पण संपत्ती आणि ताकदीसोबत अनेक परदेशी बायका आल्या, आणि त्यांच्यासोबत इतर देवही आले:

१ राजे ११:४:

“शलमोनाच्या म्हातारपणी त्याच्या बायकांनी त्याचे मन इतर देवांच्या मागे वळवले; आणि त्याचे मन त्याच्या देवाशी, परमेश्वराशी, पूर्णपणे एकनिष्ठ राहिले नाही…”

याची किंमत केवळ त्यालाच मोजावी लागली नाही. देवाने म्हटले की तो त्याच्याकडून राज्य निश्चितपणे काढून घेईल (१ राजे ११:११), आणि शलमोनाच्या मृत्यूनंतर राज्याचे दोन तुकडे झाले.

शिष्यांचे पैसे सांभाळण्यासाठी यहुदावर विश्वास ठेवला गेला होता. त्याने त्याचे काय केले, हे योहान आपल्याला सांगतो:

योहान १२:६:

“त्याने हे गरिबांची काळजी होती म्हणून म्हटले नाही, तर तो चोर होता म्हणून म्हटले; पैशाची पिशवी त्याच्याकडे असायची, आणि त्यात जे टाकले जात असे ते तो काढून घेत असे.”

हा लहानसा लोभ इतका वाढला की शेवटी त्याने येशूला “चांदीच्या तीस नाण्यांसाठी” विकले (मत्तय २६:१५).

बॅबिलोनचा राजा नबुखद्नेस्सर याने आपण बांधलेल्या प्रत्येक गोष्टीकडे पाहिले आणि म्हणाला:

दानीएल ४:३०:

“माझ्या प्रतापाच्या वैभवासाठी आणि माझ्या सामर्थ्याच्या जोरावर राजाचे निवासस्थान म्हणून मी बांधलेली ही महान बॅबिलोन नाही का?”

त्याच घटकेला, देवाने त्याचा गर्व उतरवला — जोपर्यंत त्याने हे मान्य केले नाही की “जे गर्वाने चालतात त्यांना तो नमवू शकतो” (दानीएल ४:३७).

म्हणूनच पवित्र शास्त्र सावध करते:

१ पेत्र ५:८:

“सावध असा, जागे राहा. तुमचा शत्रू दियाबल हा गर्जना करणाऱ्या सिंहासारखा कोणाला गिळंकृत करता येईल, याच्या शोधात फिरत असतो.”

ताकद जेवढी मोठी, शत्रूचे हल्लेही तेवढेच मजबूत असतात — कारण जेव्हा प्रभाव असलेली एखादी व्यक्ती पडते, तेव्हा तिच्यासोबत इतर अनेक जणही पडतात.

तर मग, श्रीमंत राहूनही तुम्ही देवाच्या मागे चालू शकता का?

होय.

देवाने आशीर्वाद दिल्यामुळे अब्राहाम, ईयोब आणि शलमोन श्रीमंत होते. जक्कयने आपली अर्धी संपत्ती स्वतःकडे ठेवली, तरीही त्याच्या घराला तारण प्राप्त झाले. योसेफ श्रीमंत होता आणि शिष्यही होता. लुदियाने मंडळीसाठी आपले घर उघडले. पौलाने श्रीमंत विश्वासणाऱ्यांना उदार होण्यास सांगितले, गरीब होण्यास नाही.

पण यातील इशारे तितकेच खरे आहेत — आणि ते पैशाबद्दल नाहीत. तर पैसा माणसाला काय बनवतो, याबद्दल आहेत. तो तरुण श्रीमंत माणूस आपली संपत्ती सोडू शकला नाही. त्या श्रीमंत मूर्ख माणसाला वाटले की त्याच्याकडे भरपूर वेळ आहे. शलमोनाने आपले मन भरकटू दिले. यहुदाने लोभ वाढू दिला.

त्यामुळे प्रश्न हा नाही की तुमच्याकडे किती आहे. प्रश्न हा आहे की तुम्ही आपला हात मोकळा करू शकता का.

तुम्ही तुमची संपत्ती, तुमची प्रतिष्ठा, तुमची सुखसोय घट्ट धरून बसला आहात का? की देवाने मागितल्यास तुम्ही त्या सोडून देऊ शकता?

हीच खरी परीक्षा आहे — आणि ही एक अशी परीक्षा आहे जिच्यात गरीब माणूस नापास होऊ शकतो आणि एक श्रीमंत माणूस पास होऊ शकतो.

वचनांचे स्रोत (इंग्रजी भाषांतरे):
NIV (New International Version): उत्पत्ती १३:२, १४:२२-२३, २४:३५; अनुवाद ८:१८; १ राजे ३:१३, ११:४; ईयोब १:३, १:२१; नीतिसूत्रे ११:२८, ३०:८-९; दानीएल ४:३०; मत्तय ६:१९-२१, ६:२४, १९:२५-२६, २५:२१, २७:५७; मार्क १०:२९-३०, १२:४३-४४; लूक १२:१६-२०, १९:८, १९:९; योहान १२:६; फिलिप्पैकर ४:१२; १ तीमथ्य ६:९-१०, ६:१७-१९; इब्री लोकांस ११:२४-२६; १ पेत्र ५:८

शेवटचं अद्ययावत 6 ऑक्टोबर 2026