ख्रिस्ती कुटुंबात जन्म घेतल्याने स्वर्गात जाण्याची खात्री मिळते का?

टीप: या लेखातील बायबलची वचने इंग्रजी बायबल भाषांतरांवरून मराठीत अनुवादित केली आहेत. त्यामुळे तुमच्या मराठी बायबलमधील शब्दरचना थोडी वेगळी असू शकते, पण अर्थ तोच आहे. कोणते वचन कोणत्या इंग्रजी भाषांतरातून घेतले आहे, हे लेखाच्या शेवटी दिले आहे.

खरं तर, तसं नाही. ख्रिस्ती घरात जन्मल्यामुळे साहजिकच तुम्हाला विश्वासाची आणि देवाच्या वचनांची ओळख लवकर होते, ही नक्कीच एक जमेची बाजू आहे. पण केवळ यामुळे तुमचे तारण होईल किंवा स्वर्गात जाण्याची खात्री मिळेल, असे होत नाही.

बायबल शिलोहमधील एका कथेतून आपल्याला हे दाखवते. यरुशलेममधील मंदिर बांधले जाण्याच्या खूप आधी, या गावात परमेश्वराचे घर होते आणि इस्राएलचे लोक देवाची उपासना करण्यासाठी आणि यज्ञ अर्पण करण्यासाठी तिथे येत असत (१ शमुवेल १:३).

एली नावाचा एक म्हातारा याजक परमेश्वराच्या घराचा कारभार पाहत होता, आणि हॉफ्नी व फिनहास ही त्याची दोन मुले त्याच्यासोबत याजक म्हणून सेवा करत होती. त्यांना बलिदानांबद्दल, धार्मिक विधींबद्दल आणि पवित्र स्थानाबद्दल सर्व काही माहीत होते. तरीही पवित्र शास्त्र त्यांच्याबद्दल असे सांगते:

१ शमुवेल २:१२:

“एलीची मुले दुष्ट होती; ते परमेश्वराला ओळखत नव्हते.”

त्याच घरात शमुवेल नावाचा एक लहान मुलगा राहत होता. त्याची आई, हन्ना हिने एका मुलासाठी प्रार्थना केली होती, आणि जेव्हा देवाने तिची प्रार्थना ऐकली, तेव्हा तिने त्याला परमेश्वराला दिले. अशा प्रकारे शमुवेल एलीच्या हाताखाली परमेश्वराची सेवा करत लहानाचा मोठा झाला (१ शमुवेल १:२७-२८; ३:१).

पण देवाच्या घरात मोठे होणे म्हणजे देवाला ओळखणे असा होत नाही. एके रात्री परमेश्वराने शमुवेलाला नावाने हाक मारली. शमुवेलाने त्याचा आवाज ओळखला नाही. एली हाक मारत आहे असे वाटून तो तीन वेळा त्याच्याकडे धावत गेला (१ शमुवेल ३:४-८). असे का घडले हे बायबल आपल्याला सांगते:

१ शमुवेल ३:७:

“शमुवेल अजून परमेश्वराला ओळखत नव्हता: परमेश्वराचे वचन त्याला अजून प्रकट झाले नव्हते.”

म्हणून एलीने त्याला कसे उत्तर द्यायचे ते सांगितले. जेव्हा परमेश्वराने पुन्हा हाक मारली, तेव्हा शमुवेल म्हणाला, “बोल, कारण तुझा सेवक ऐकत आहे” (१ शमुवेल ३:१०). त्या रात्रीपासून, शमुवेलाने देवाचे ऐकले, आणि तो जसजसा मोठा होत गेला तसतसा परमेश्वर त्याच्याबरोबर होता (१ शमुवेल ३:१९).

एलीच्या मुलांनाही त्यांच्या स्वतःच्या वडिलांनी सावध केले होते. पण त्यांनी ते ऐकले नाही (१ शमुवेल २:२५).

घर तेच होते. संस्कार तेच होते. पण प्रतिसाद मात्र वेगळा होता.

आजच्या काळातही अगदी तसेच आहे. ख्रिस्ती कुटुंबात वाढलेला एखादा माणूस असे गृहीत धरू शकतो की तारण आपोआप त्याचेच आहे, केवळ तो ज्या कुटुंबात जन्माला आला त्यामुळे. पण तारण ही वारशाने मिळणारी गोष्ट नाही — ती एक वैयक्तिक निवड आणि बांधिलकी आहे.

येशूने निकदेमाला हे स्पष्ट केले, जो एक परुशी आणि इस्राएलमधील एक आदरणीय शिक्षक होता (योहान ३:१, १०). जर कोणी त्याच्या धार्मिक पार्श्वभूमीवर विसंबून राहू शकला असता, तर तो निकदेमच होता. तरीही येशूने त्याला सांगितले:

योहान ३:३:

“मी तुला खचित खचित सांगतो, नव्याने जन्मल्यावाचून कोणालाही देवाचे राज्य पाहता येणार नाही.”

ख्रिस्ती कुटुंबात जन्म घेतल्याने कोणाचेही तारण होत नाही, आणि त्यामुळे कोणीही देवाचे मूल होत नाही. प्रत्येकाने नव्याने जन्म घेणे आवश्यक आहे. त्यासाठी विश्वास, पश्चात्ताप आणि येशू ख्रिस्तासोबतचा वैयक्तिक संबंध आवश्यक आहे.

खरा विश्वास कसा दिसतो?

तर मग खरा प्रश्न हा आहे: तुमचा येशूवर विश्वास आहे का?

वरवर पाहता, याचे उत्तर अगदी सोपे वाटू शकते: “होय, नक्कीच!” पण क्षणभर थांबा आणि याचा खरोखर काय अर्थ होतो, याचा विचार करा. फक्त शब्दांनी तसे म्हणणे पुरेसे आहे का?

येशूवर विश्वास ठेवण्याचा दावा करणारे असंख्य लोक आहेत. ते कदाचित नियमितपणे मंडळीत (प्रार्थनाघरात) जात असतील, त्यांना बायबलची वचने तोंडपाठ असतील, ते रोज पवित्र शास्त्र वाचत असतील, आणि अगदी आवेशाने आपल्या विश्वासाबद्दल बोलतही असतील. पण हा विश्वास खरोखरच त्यांचे हृदय बदलतो का? — असा बदल जो तुम्हाला पापापासून दूर जाण्यास, देवाच्या आज्ञा पाळण्यास आणि इतरांशी प्रेमाने वागण्यास प्रवृत्त करतो. की हे फक्त आपण तोंडाने म्हणतो, आणि आपले हृदय मात्र त्याच्यापासून खूप दूर असते?

याकोब २:१७ मध्ये बायबल हे अगदी स्पष्ट करते — कृतीविना विश्वास मेलेला आहे.

देवाचे अस्तित्व आहे यावर विश्वास ठेवणे पुरेसे नाही. दुष्ट आत्मेसुद्धा यावर विश्वास ठेवतात, पण ते त्याच्या आज्ञा पाळत नाहीत. याकोब म्हणतो:

याकोब २:१९:

“देव एकच आहे, यावर तू विश्वास ठेवतोस. छान! दुष्ट आत्मेही तसा विश्वास ठेवतात — आणि भीतीने थरथर कापतात.”

आज्ञापालनाशिवाय असलेला विश्वास मृत आहे. याकोब हे अगदी स्पष्टपणे सांगतो: “केवळ वचन ऐकणारे होऊ नका, आणि स्वतःची फसवणूक करू नका. तर ते जे सांगते तसे करा” (याकोब १:२२). एक खरा विश्वासू कदाचित अजूनही पापात पडू शकतो, पण तो त्याच्याशी लढतो. मृत विश्वास त्याच्याशी तडजोड करतो.

याचा असा विचार करा

येशूने यावर एक छोटीशी गोष्ट सांगितली. एका बापाला दोन मुले होती. त्याने पहिल्याला जाऊन द्राक्षाच्या मळ्यात काम करायला सांगितले. मुलगा म्हणाला, “मी जाणार नाही” — पण नंतर त्याने आपला विचार बदलला आणि तो गेला. बापाने दुसऱ्या मुलालाही तेच सांगितले. त्याने उत्तर दिले, “होय, बाबा, मी जातो,” पण तो कधीच गेला नाही.

मग येशूने विचारले:

मत्तय २१:३१:

“या दोघांपैकी कोणी आपल्या बापाची इच्छा पूर्ण केली?”

सर्वांना याचे उत्तर माहीत होते. दुसऱ्या मुलाकडे योग्य शब्द होते. पहिल्या मुलाकडे आज्ञापालन होते.

येशूने मरण पावण्याच्या आदल्या रात्री त्याच्या शिष्यांना हेच सांगितले:

योहान १४:१५:

“जर तुम्ही माझ्यावर प्रेम करत असाल, तर माझ्या आज्ञा पाळा.”

तो असे म्हणाला नाही की, जर तुमचे माझ्यावर प्रेम असेल, तर तसे फक्त बोला.

अगदी त्याचप्रमाणे, “माझा येशूवर विश्वास आहे” असे म्हणण्याला काहीच अर्थ उरत नाही, जर आपले आयुष्य त्याची शिकवण दाखवत नसेल. जर आपल्या कृतींमधून त्याचे प्रेम, त्याची दया आणि त्याचे सत्य दिसत नसेल, तर आपला विश्वास हे फक्त शब्द आहेत — रिकामे आणि निर्जीव. असा विश्वास तुम्हाला वाचवू शकत नाही. येशूने हे आणखी स्पष्ट शब्दांत सांगितले:

मत्तय ७:२१:

“जो कोणी मला, ‘प्रभू, प्रभू,’ म्हणतो, तो स्वर्गाच्या राज्यात प्रवेश करेल असे नाही, तर जो स्वर्गातील माझ्या पित्याच्या इच्छेप्रमाणे वागतो, तोच प्रवेश करेल.”

यावरून हे स्पष्ट होते: विश्वास म्हणजे फक्त आपण विश्वास ठेवतो असे म्हणणे नाही; तर तो विश्वास दाखवून देईल अशा पद्धतीने जगणे. योहान हे अगदी सोप्या शब्दांत सांगतो:

१ योहान २:६:

“जो कोणी आपण त्याच्यामध्ये राहतो असे म्हणतो, त्याने जसा येशू चालला तसे चालले पाहिजे.”

येशूच्या खरोखर मागे जाणे म्हणजे त्याला इतर कोणत्याही गोष्टीपेक्षा पहिले स्थान देणे — मग तो पैसा असो, प्रसिद्धी असो, यश असो, किंवा संपत्ती असो. येशूने सावध केले:

मत्तय ६:२४:

“कोणीही दोन मालकांची चाकरी करू शकत नाही. कारण तो एकाचा द्वेष करेल आणि दुसऱ्यावर प्रेम करेल, किंवा तो एकाशी एकनिष्ठ राहील आणि दुसऱ्याला तुच्छ मानेल. तुम्ही देव आणि पैसा या दोघांची चाकरी करू शकत नाही.”

त्यामुळे खरा विश्वास म्हणजे केवळ येशूचे नाव माहीत असणे किंवा मंडळीत जाणे नाही. तर स्वतःचे हृदय समर्पित करणे, आपल्या प्राधान्यक्रमात बदल करणे, आणि रोज प्रेम, नम्रता आणि आज्ञापालनाने चालणे.

याचा अर्थ असा नाही की विश्वास ठेवणारी व्यक्ती कधीच पाप करत नाही. याचा अर्थ त्यांनी आपली दिशा बदलली आहे: ते आता देवापासून दूर नव्हे, तर देवाकडे चालत आहेत.

योहान, विश्वास ठेवणाऱ्यांना लिहिताना हे अशा प्रकारे मांडतो:

१ योहान १:८-९:

“जर आपण असे म्हटले की आपल्यामध्ये पाप नाही, तर आपण स्वतःला फसवतो आणि सत्य आपल्यात नाही. जर आपण आपल्या पापांची कबुली दिली, तर तो विश्वसनीय आणि न्यायी आहे आणि तो आपल्या पापांची क्षमा करेल आणि आपल्याला सर्व अनीतीपासून शुद्ध करेल.”

विश्वास ठेवणारी व्यक्ती अजूनही पाप करते. पण ते तिथेच थांबून राहत नाहीत. ते ते पाप देवाकडे घेऊन येतात आणि तो क्षमा करतो.

खरा ख्रिस्ती असण्याचा अर्थ काय आहे?

याचा अर्थ त्याची शिकवण पाळणे, प्रेमाने जगणे, इतरांना क्षमा करणे आणि पापापासून दूर जाणे. एक खरा ख्रिस्ती माणूस त्याच्या रोजच्या जीवनात येशूला प्रतिबिंबित करतो — केवळ त्याच्या विश्वासात नाही, तर त्याच्या कृतीत, त्याच्या निर्णयात आणि तो इतरांशी कसा वागतो यामध्ये.

ते रोज त्याच्यामागे चालतात

लूक ९:२३:

“ज्या कोणाला माझा शिष्य व्हायचे आहे, त्याने स्वतःला नाकारावे, रोज आपला वधस्तंभ उचलावा आणि माझ्यामागे यावे.”

एक खरा ख्रिस्ती केवळ येशूवर विश्वास ठेवत नाही — तो दररोज त्याच्यामागे चालतो. अगदी कठीण प्रसंगातही तो स्वतःच्या मार्गापेक्षा येशूचा मार्ग निवडतो.

ते इतरांवर प्रेम करतात

योहान १३:३५:

“जर तुमचे एकमेकांवर प्रेम असेल, तर यावरूनच सर्वांना समजेल की तुम्ही माझे शिष्य आहात.”

ख्रिस्ताचे अनुयायी असल्याचा पुरावा प्रेम हाच आहे. खरे ख्रिस्ती त्यांच्या शब्दांवरून नाही, तर त्यांच्या प्रेमावरून ओळखले जातात.

त्यांचे आयुष्य खरोखर बदललेले असते

२ करिंथकर ५:१७:

“जर कोणी ख्रिस्तामध्ये आहे, तर ती एक नवीन निर्मिती आहे: जुन्या गोष्टी निघून गेल्या आहेत, आणि पाहा, सर्व काही नवीन झाले आहे!”

एक खरा विश्वासू त्याचे बदललेले आयुष्य दाखवून देतो, तो पापापासून दूर जातो आणि एका नवीन मार्गावर चालतो. जसे येशू म्हणाला, तुम्ही झाडाला त्याच्या फळांवरून ओळखता (मत्तय ७:१६-१७).

त्यांना पवित्र आत्म्याद्वारे चालवले जाते

रोमकर ८:१४:

“कारण ज्यांना देवाचा आत्मा चालवतो, तीच देवाची मुले आहेत.”

खरे ख्रिस्ती त्यांच्या भावनांच्या किंवा संस्कृतीच्या मागे जात नाहीत — तर त्यांच्या निर्णयात आणि कृतीत त्यांना देवाचा आत्मा मार्गदर्शन करतो.

ते क्षमा करतात

मत्तय ६:१४-१५:

“कारण जर तुम्ही इतरांच्या चुकांची क्षमा केली, तर तुमचा स्वर्गातील पिताही तुम्हाला क्षमा करेल.”

आपला खरा विश्वास यात दिसतो की आपण क्षमा करायला किती तयार असतो, अगदी जशी देवाने आपल्याला क्षमा केली.

ते सेवा करतात

मार्क १०:४५:

“कारण मनुष्याचा पुत्रही सेवा करून घेण्यासाठी नाही, तर सेवा करण्यासाठी आला.”

येशूप्रमाणेच, खरे ख्रिस्ती स्वतःची सेवा करून घेण्यासाठी नाही, तर इतरांची सेवा करण्यासाठी जगतात — आणि नम्रपणे इतरांना मदत करतात.

या सर्व गोष्टी अशा एका आयुष्याच्या खुणा आहेत ज्याला देवाचा आत्मा बदलत आहे, हे काही सहा नियम नाहीत ज्यांच्यावर बरोबरची खूण केल्यावरच देव तुमचा स्वीकार करेल. प्रत्येक विश्वासू माणसाकडून आजही पाप होते. दाविदाला ‘देवाच्या मनासारखा माणूस’ म्हटले गेले होते, आणि तरीही त्याने व्यभिचार केला आणि एका माणसाच्या मृत्यूचा कट रचला. पेत्र तीन वर्षे येशूसोबत चालला, आणि तरीही त्याने त्याला ओळखण्यास नकार दिला.

त्यामुळे प्रश्न हा नाही की, “मी अजून परिपूर्ण झालो आहे का?” प्रश्न हा आहे की, “मी येशूच्या मागे चालत आहे का?” आणि हा प्रश्न तुमच्या शेजारी बसलेल्या व्यक्तीबद्दल नाही, तर तुम्हाला स्वतःला विचारायचा आहे.

खरोखरच, तुमचे हृदय कुठे आहे?

थोडा वेळ शांत बसा आणि स्वतःला प्रामाणिकपणे विचारा: तुमच्यासाठी काय जास्त महत्त्वाचे आहे — येशू, की पैसा, प्रतिष्ठा आणि संपत्ती?

जर कोणी तुमचे घर हिरावून घेतले, तरीही तुम्ही त्यांच्यावर प्रेम कराल का?

जर कोणी तुम्हाला न्याय नाकारला, तरीही तुम्ही त्यांच्यावर प्रेम कराल का?

जर कोणी तुमच्याशी चुकीचे वागले आणि तुमच्याकडे काहीच उरले नाही, तरीही तुम्ही त्यांच्यावर प्रेम कराल का?

हे सोपे प्रश्न नाहीत. पण यातून आपले हृदय खरोखर कुठे आहे हे समजते.

जेव्हा आपण खऱ्या अर्थाने येशूवर विश्वास ठेवतो, तेव्हा आपल्याला या गोष्टी गमावण्याची चिंता करण्याची गरज नसते. आपल्याला माहीत असते की तो आपल्याबरोबर आहे, आणि आपल्याला आवश्यक असलेल्या गोष्टींची तो काळजी घेईल. पौल म्हणतो:

फिलिप्पैकर ४:१९:

“आणि माझा देव ख्रिस्त येशूमधील त्याच्या गौरवी संपत्तीनुसार तुमच्या सर्व गरजा पूर्ण करेल.”

येशूवर केंद्रित असलेल्या आयुष्याचा अर्थ असा आहे की, द्वेष सोडून देणे, सूड घेण्याचा विचार सोडून देणे, आणि जग ज्या गोष्टींना महत्त्व देते त्यांच्यामागे न धावणे. याचा अर्थ त्रास होत असतानाही प्रेम करणे. अन्याय होत असतानाही क्षमा करणे. आपल्या भावनांपेक्षा देवावर जास्त विश्वास ठेवणे.

तर मग ख्रिस्ती कुटुंबात वाढण्याबद्दल काय?

आपण जिथून सुरुवात केली होती तिथे परत येऊया.

जर तुम्ही एका ख्रिस्ती कुटुंबात वाढला असाल, तर तुम्हाला एक खरा फायदा मिळाला आहे. तुम्ही सत्य लवकर ऐकले. तुम्ही प्रार्थना आणि देवाच्या वचनाच्या सान्निध्यात लहानाचे मोठे झालात.

आणि हे खूप महत्त्वाचे आहे, कारण विश्वास कसा सुरू होतो हे पवित्र शास्त्र आपल्याला सांगते:

रोमकर १०:१७:

“म्हणून विश्वास हा ऐकण्याने येतो, आणि ऐकणे हे देवाच्या वचनाने होते.”

पण विश्वासाची सुरुवात ऐकण्याने होते, तिथे त्याचा शेवट होत नाही.

यापैकी कोणतीही गोष्ट तुम्हाला तारू शकत नाही. तुमच्या पालकांचा विश्वास तुम्हाला येशूची ओळख करून देऊ शकतो. पण तो तुम्हाला येशूचे बनवू शकत नाही.

तो भाग तुमचाच असायला हवा — आणि आनंदाची बातमी ही आहे की तो आजच तुमचा होऊ शकतो.

योहान १:१२:

“परंतु जितक्यांनी त्याचा स्वीकार केला तितक्यांना म्हणजे त्याच्या नावावर विश्वास ठेवणार्‍यांना त्याने देवाची मुले होण्याचा अधिकार दिला.”

स्वीकार केला. विश्वास ठेवला. या दोन्ही गोष्टी अशा आहेत ज्या एखादी व्यक्ती स्वतः करते. या कुटुंबातून वारशाने मिळत नाहीत.

वचनांचे स्रोत (इंग्रजी भाषांतरे):
NIV (New International Version): १ शमुवेल ३:७; मत्तय ६:१४-१५, ६:२४, ७:२१, २१:३१; मार्क १०:४५; लूक ९:२३; योहान १:१२, ३:३, १३:३५, १४:१५; रोमकर ८:१४; २ करिंथकर ५:१७; फिलिप्पैकर ४:१९; याकोब २:१९; १ योहान १:८-९, २:६
NKJV (New King James Version): १ शमुवेल २:१२; रोमकर १०:१७

शेवटचं अद्ययावत 29 ऑक्टोबर 2026