आजारपण आणि आरोग्य याबद्दल आपण गृहीत धरलेल्या गोष्टी
टीप: या लेखातील बायबलची वचने इंग्रजी बायबल भाषांतरांवरून मराठीत अनुवादित केली आहेत. त्यामुळे तुमच्या मराठी बायबलमधील शब्दरचना थोडी वेगळी असू शकते, पण अर्थ तोच आहे. कोणते वचन कोणत्या इंग्रजी भाषांतरातून घेतले आहे, हे लेखाच्या शेवटी दिले आहे.
जेव्हा आपण आजारी पडतो, तेव्हा आपल्या मनात अनेक कठीण आणि अत्यंत वैयक्तिक प्रश्न निर्माण होतात. “माझ्या सर्व प्रार्थनांनंतरही मी अजून आजारी का आहे?” “जर देव बरे करू शकतो, तर त्याने मला बरे का केले नाही?” “हे आजारपण देवाकडून मिळालेला एखादा धडा आहे का?”
प्रश्न विचारणे ही समस्या नाही. समस्या तेव्हा सुरू होते जेव्हा आपले प्रश्न आपल्याला देवापासून दूर नेऊ लागतात. शत्रू आपल्या वेदनांचा वापर करून आपल्या कानात असे कुजबुजतो की देवाला आपली काळजी नाही. येशू म्हणाला, “चोर फक्त चोरी करायला, मारायला आणि नाश करायला येतो” (योहान १०:१०), आणि शत्रू आपल्याकडून ज्या गोष्टी हिरावून घेण्याचा प्रयत्न करतो, त्यापैकी एक म्हणजे आपली आशा. जेव्हा आशा संपते, तेव्हा आपण प्रार्थना करणे, विश्वास ठेवणे, आणि देवाने काहीतरी करावे अशी अपेक्षा करणे थांबवू शकतो.
पण सत्य हे आहे: कोणाचाही नाश व्हावा अशी देवाची इच्छा नाही (२ पेत्र ३:९), आणि तुम्ही आजारी राहावे असेही त्याला वाटत नाही. येशू “चांगली कामे करत आणि सैतानाच्या सत्तेखाली असलेल्या सर्वांना बरे करत फिरला” (प्रेषितांची कृत्ये १०:३८). तुमचा आजार कोणता का असेना, येशूला तुम्ही बरे व्हावे असेच वाटते. तुम्ही ज्या परिस्थितीतून जात आहात त्याची त्याला काळजी आहे. त्यामुळे प्रार्थना करणे थांबवू नका. विश्वास ठेवणे थांबवू नका. जेव्हा हे कठीण असते तेव्हाही धरून राहा — कारण देवाने तुम्हाला धरून ठेवले आहे.
स्तोत्रसंहिता ३४:१७:
जेव्हा इतर लोक तुमच्या विश्वासावर प्रश्न उपस्थित करतात
कधीकधी इतर लोक ओझे आणखी वाढवतात.
“जर तू खरोखर ख्रिस्ताच्या मागे चालतोस, तर तू वारंवार आजारी का पडतोस?”
“जर तुझा खरोखर विश्वास असता, तर तुला डॉक्टरांची गरज का लागली असती?”
“कदाचित देव तुला तुझ्या पापांसाठी शिक्षा करत असेल.”
असे शब्द खूप खोलवर दुखावू शकतात. त्यामुळे तुम्हाला असे वाटू शकते की लोक तुमची पारख करत आहेत किंवा तुम्हाला लाज वाटू शकते, जणू काही तुमचे आजारपण हा तुमच्या विश्वासाच्या कमतरतेचा पुरावा आहे.
पण या आवाजांना तुमचा देवावरील विश्वास डळमळीत करू देऊ नका. लक्षात ठेवा, वैद्यकीय मदत घेणे म्हणजे तुमच्यात विश्वासाची कमतरता आहे असा होत नाही — याचा अर्थ असा आहे की तुम्ही देवाने दिलेले शहाणपण आणि साधने वापरत आहात. औषधामुळे देवाचे सामर्थ्य कमी होत नाही; तो चमत्कार आणि डॉक्टर या दोन्ही माध्यमांतून बरे करू शकतो. त्यामुळे इतर काहीही म्हणत असले तरीही, तुमच्या विश्वासाला धरून राहा. त्याने तुम्हाला अलौकिकरित्या बरे केले किंवा कुशल डॉक्टरांच्या हातांनी बरे केले, तरीही तुमच्या जीवनात कार्य करणारा तोच आहे.
इयोबाच्या पत्नीनेही त्याला देवावरील विश्वास सोडून द्यायला सांगितले होते. तिला वाटले की त्याच्या दुःखाचा अर्थ असा आहे की देवाने त्याला सोडून दिले आहे.
इयोब २:९:
इयोब तिच्याशी सहमत नव्हता. पण तो त्याबद्दल शांतही नव्हता. त्याने तो ज्या दिवशी जन्मला त्या दिवसाला शाप दिला. तो म्हणाला की देवाने विनाकारण त्याच्यावर प्रहार केला आहे. त्याने स्पष्टीकरण मागितले आणि त्याला ते कधीच मिळाले नाही.
त्याच्या तीन मित्रांना खात्री होती की हे का घडत आहे हे त्यांना माहीत आहे. अलीफजाने त्याला विचारले, “आठवून पाहा, आजवर कोणता निर्दोष माणूस नाश पावला आहे?” (इयोब ४:७). त्यांच्या मते, जर इयोब दुःख भोगत होता, तर त्याने नक्कीच काहीतरी चुकीचे केले असले पाहिजे.
पण ते चुकीचे होते. पुस्तकाच्या शेवटी, देव अलीफजाला म्हणाला:
इयोब ४२:७:
देव इयोबाच्या मित्रांवर रागावला होता, कारण त्यांनी त्याच्याबद्दल जे म्हटले ते चुकीचे होते. त्याने इयोबालाही सुधारले (इयोब ३८-४१), आणि इयोबाने स्वतःला त्याच्यासमोर नम्र केले (इयोब ४२:६). पण इयोबाने आपले प्रश्न आणि तक्रारी प्रामाणिकपणे देवाकडे आणल्या होत्या, आणि देवाने म्हटले की इयोब जे बोलला ते योग्य होते.
त्यामुळे जर तुम्ही आजारी आहात आणि तुम्हाला त्याबद्दल शांत वाटत नसेल, तर याचा अर्थ तुमचा विश्वास अपयशी ठरला आहे असा होत नाही. तुम्ही तुमचे प्रश्न इयोबाप्रमाणे प्रामाणिकपणे देवाकडे आणू शकता. आणि जर कोणी तुम्हाला सांगितले की तुमच्यासोबत हे का घडत आहे हे त्यांना नक्की माहीत आहे, तर लक्षात ठेवा की इयोबाच्या मित्रांनाही तशीच खात्री होती — आणि ते चुकीचे होते.
विश्वासाद्वारे आरोग्य
सैतानाला तुम्हाला असा फसवू देऊ नका की तुम्ही देवाच्या वचनांसाठी अपात्र आहात. आरोग्य हे ख्रिस्ताने आधीच जे पूर्ण केले आहे त्याचाच एक भाग आहे.
येशू येण्याच्या खूप आधी, यशयाने लिहिले होते:
यशया ५३:५:
मत्तय ८:१७ येशूच्या बरे करण्याच्या कार्याला यशयाच्या भविष्यवाणीशी जोडतो (यशया ५३:४). जेव्हा येशूने आजारी लोकांना बरे केले, तेव्हा यशयाचे शब्द पूर्ण झाले: “त्याने आपली आजारपणे स्वतःवर घेतली आणि आपले रोग वाहून नेले.” येशू फक्त आरोग्याबद्दल बोलला नाही; त्याने आजारी लोकांना बरे केले. यावरून दिसून येते की बरे करणे हे पृथ्वीवरील त्याच्या सेवेचा एक भाग होते, आणि दुःख भोगणाऱ्यांबद्दल त्याला किती काळजी आहे हे यातून दिसते.
तुम्हाला देवाचे आरोग्य मिळवण्यासाठी काही करावे लागत नाही किंवा त्याच्याकडे भीक मागावी लागत नाही. ते त्याच्या कृपेने मिळते, आणि आपण ते विश्वासाने स्वीकारतो.
पण कधीकधी, शंका आपल्याला देवाच्या वचनांवर प्रश्न निर्माण करायला लावते आणि त्याने जे सांगितले आहे त्यावरून आपले लक्ष विचलित करू शकते.
जेव्हा येशू त्याच्या स्वतःच्या गावी परतला, तेव्हा लोकांच्या अविश्वासामुळे तो तिथे जास्त चमत्कार करू शकला नाही. बायबल म्हणते:
मार्क ६:५-६:
याचा विचार करा — लोकांच्या शंकेमुळे येशूदेखील मर्यादित झाला होता. असे नव्हते की त्याचे सामर्थ्य कमी झाले होते; तर त्यांच्या विश्वासाच्या कमतरतेमुळे तो आशीर्वाद अडवला गेला होता. त्यांच्या अविश्वासामुळे देवाला त्यांच्यामध्ये जे करायचे होते त्यावर मर्यादा आली.
याच्या उलट, बारा वर्षांपासून रक्तस्राव होत असलेल्या त्या स्त्रीचा विचार करा. तिने आपले सर्वस्व डॉक्टरांवर खर्च केले होते, तरीही तिची प्रकृती अधिकच खालावली होती (मार्क ५:२६). पण तिने हार मानली नाही. “जेव्हा तिने येशूबद्दल ऐकले, तेव्हा ती गर्दीतून त्याच्या मागून आली आणि तिने त्याच्या वस्त्राला स्पर्श केला” (मार्क ५:२७), कारण तिचा विश्वास होता:
मार्क ५:२८:
आणि ती बरी झाली. येशू तिला म्हणाला, “मुली, तुझ्या विश्वासाने तुला बरे केले आहे” (मार्क ५:३४).
पण तिचा विश्वास कुठून आला? मार्क ५:२७ आपल्याला सांगते की तिने येशूबद्दल ऐकले होते. तोपर्यंत त्याच्या आजारी लोकांना बरे करण्याच्या कार्याची बातमी सगळीकडे पसरली होती. त्याने इतक्या लोकांना बरे केले होते की आजारी लोक केवळ त्याला स्पर्श करण्यासाठी त्याच्याभोवती गर्दी करत असत (मार्क ३:१०).
येशूबद्दल आणि तो काय करत होता याबद्दल ऐकल्यामुळे तिला त्याच्यापर्यंत पोहोचण्याचा विश्वास मिळाला. तिला वाटले की तो तिलाही बरे करू शकतो.
जसे पौलाने लिहिले, “म्हणून विश्वास हा ऐकण्याने, आणि ऐकणे हे देवाच्या वचनाद्वारे होते” (रोमकर १०:१७). आपल्यासाठीही असेच आहे. जर तुमचा विश्वास वाढावा असे तुम्हाला वाटत असेल, तर देव काय सांगतो ते वाचत राहा आणि ऐकत राहा.
पण “माझा विश्वास आहे” असे म्हणणे म्हणजे खरोखर विश्वास ठेवणे नव्हे. आपण योग्य शब्द बोलू शकतो, पण आपले हृदय अजूनही साशंक असू शकते.
याचा असा विचार करा. तुम्ही जे सतत ऐकता आणि पाहता, ते तुमच्या हृदयात जाते, आणि कालांतराने तो तुमचा विश्वास बनतो. जर तुम्ही गुन्ह्यांचे कार्यक्रम जास्त पाहत असाल, तर काही काळानंतर तुम्हाला असुरक्षित वाटू लागते आणि तुम्ही आजूबाजूच्या प्रत्येक गोष्टीबद्दल सावध होता. तुमच्या आजूबाजूला काहीही बदललेले नसते. तुम्ही फक्त त्याच गोष्टी इतक्या वेळा पाहिल्या आणि ऐकल्या आहेत की तुमचा त्यावर विश्वास बसू लागतो.
विश्वासही अशाच प्रकारे कार्य करतो. जर तुम्ही देव काय सांगतो हे सतत ऐकत राहिलात, तर ते तुमच्या हृदयात जाते, आणि कालांतराने तो तुमचा विश्वास बनतो. आरोग्याबद्दलची शिकवण ऐका. त्याचे वचन वाचा. ज्या लोकांना त्याने बरे केले आहे त्यांच्या साक्षी ऐका. त्याने जे सांगितले आहे त्यावर मनन करा. हे रोज करा.
काही काळानंतर, जेव्हा कोणी तुम्हाला म्हणेल, “तू बरा झाला नाहीस — तुझी लक्षणे अजूनही तिथे आहेत,” तेव्हा तुम्ही आत्मविश्वासाने उत्तर द्याल, “मी बरा झालो आहे.” तुम्ही योग्य शब्द बोलण्याचा प्रयत्न करत आहात म्हणून नाही, तर तुम्ही देवाचे वचन इतक्या वेळा ऐकले आहे की तुमचा त्यावर खरोखर विश्वास बसला आहे.
मत्तय १७:१४-२० मध्ये, एका माणसाने आपल्या मुलाला येशूच्या शिष्यांकडे आणले, जो एका दुष्ट आत्म्यामुळे दुःख भोगत होता. येशूने आधीच आपल्या शिष्यांना अशुद्ध आत्म्यांवर अधिकार दिला होता (मत्तय १०:१), तरीही ते त्या दुष्ट आत्म्याला काढू शकले नाहीत. मग त्या पित्याने आपल्या मुलाला थेट येशूकडे आणले, ज्याने त्या दुष्ट आत्म्याला धमकावले आणि मुलाला बरे केले.
नंतर, शिष्यांनी एकांतात येशूला विचारले की ते का काढू शकले नाहीत. येशूने त्यांच्या अल्प विश्वासाकडे लक्ष वेधले आणि म्हणाला, “जर तुमचा विश्वास मोहरीच्या दाण्याइतका असेल, तर तुम्ही या डोंगराला म्हणाल, ‘इथून तिथे जा,’ आणि तो जाईल; आणि तुमच्यासाठी काहीही अशक्य नसेल” (मत्तय १७:२०).
या कथा एक शक्तिशाली सत्य उघड करतात: शंका चमत्कार रोखू शकते, पण विश्वास ते उघडू शकतो.
पिढ्यानपिढ्या चालत आलेले आजार
काही लोक तुम्हाला सांगतील की तुमचा आजार तुमच्या कुटुंबाकडून आला आहे.
“तुझ्या आई-वडिलांना हा आजार होता. तुझ्या आजी-आजोबांना आणि पणजोबांनाही होता. आता तुला तो आहे. हे तुमच्या कुटुंबात चालत आले आहे.”
ते अनेकदा दहा आज्ञांमधील या वचनाकडे बोट दाखवतात:
निर्गम २०:५-६:
पण हे काळजीपूर्वक वाचा. देव त्याचा द्वेष करणाऱ्यांमधील पापाच्या परिणामांबद्दल बोलत आहे. याचा अर्थ असा नाही की तुम्ही तुमच्या पालकांच्या किंवा आजी-आजोबांच्या पापांचा दोष वाहून नेत आहात.
देवाने हे यहेज्केल १८ मध्ये स्पष्ट केले:
यहेज्केल १८:२०:
प्रत्येक व्यक्ती आपल्या स्वतःच्या पापासाठी जबाबदार आहे. तुमच्या पालकांनी किंवा आजी-आजोबांनी काहीतरी केले म्हणून तुम्ही दोषी नाही.
आणि इथेच चांगली बातमी येते.
नियमशास्त्राखाली, जेव्हा इस्राएल लोक देवापासून दूर गेले, तेव्हा देवाने त्यांना ज्या शापांबद्दल सावध केले होते, त्यात आजारपण आणि रोग यांचा समावेश होता (अनुवाद २८:५८-६१). पण येशू आपल्याला नियमशास्त्राच्या शापातून मुक्त करण्यासाठी आला:
गलतीकर ३:१३:
आणि जर तुम्ही ख्रिस्तामध्ये आहात, तर तुम्ही एक नवीन सृष्टी आहात:
२ करिंथकर ५:१७:
त्यामुळे, जर कोणी तुम्हाला सांगितले की तुमचा आजार तुमच्या पालकांनी किंवा आजी-आजोबांनी केलेल्या एखाद्या गोष्टीमुळे असावा, तर ते गृहितक स्वीकारू नका. जेव्हा शिष्यांनी येशूला विचारले की एखादा माणूस स्वतःच्या पापामुळे की पालकांच्या पापामुळे जन्मांध आहे, तेव्हा येशूने दोन्ही स्पष्टीकरणे नाकारली (योहान ९:१-३).
तुमच्या कुटुंबाचा भूतकाळ तुमची देवासमोरची स्थिती ठरवत नाही. येशूद्वारे, तुम्हाला सोडवण्यात आले आहे, क्षमा केली गेली आहे आणि त्याच्यामध्ये एक नवीन जीवन देण्यात आले आहे.
देवाचा गौरव कुठे दिसतो
काही लोकांचा असा विश्वास आहे की देव लोकांना आजारी पाडतो जेणेकरून जेव्हा तो त्यांना बरे करेल तेव्हा त्याचा गौरव होईल. ते योहानाच्या शुभवर्तमानातील दोन कथांकडे लक्ष वेधतात: जन्मांध माणूस आणि लाजरस. दोन्ही कथांमध्ये, येशू जे घडले ते देवाच्या गौरवाशी जोडतो. चला तर मग या दोन कथा पाहूया आणि त्या आपल्याला खरोखर काय सांगतात ते समजून घेऊया.
जन्मांध माणूस
हा माणूस जन्मापासूनच आंधळा होता. तो आजारी नव्हता आणि त्याने नंतर दृष्टी गमावली नव्हती.
त्याच्या शिष्यांनी त्याला विचारले, “गुरुजी, हा माणूस जन्मांध का झाला? कोणी पाप केले, या माणसाने की त्याच्या पालकांनी?” (योहान ९:२). त्या काळातील अनेक लोकांचा असा विश्वास होता की प्रत्येक आजारपण किंवा व्यंग हे कोणाच्या तरी पापाची शिक्षा असते — जसे इयोबाच्या मित्रांना वाटले होते. येशूने उत्तर दिले:
योहान ९:३:
मग येशूने त्या माणसाच्या डोळ्यांवर चिखल लावला आणि त्याला शिलोहाच्या तळ्यात जाऊन धुण्यास सांगितले. तो माणूस गेला, त्याने धुतले, आणि तो पाहू लागून परत आला (योहान ९:६-७).
हे किती असामान्य होते हे त्या माणसाला स्वतःला समजले होते:
योहान ९:३२:
असे पूर्वी कधीही घडले नव्हते. आणि त्या माणसाला केवळ दृष्टीच मिळाली नाही; तर त्याने येशूवर विश्वास ठेवला. तो म्हणाला, “प्रभू, मी विश्वास ठेवतो!” आणि त्याने त्याची उपासना केली (योहान ९:३८). हा देवाचा गौरव आहे: येशू जे करतो, आणि लोक त्याच्यावर विश्वास ठेवतात.
लाजरस
मग आपण लाजरसाकडे येतो.
लाजरस आजारी पडला आणि मरण पावला. जेव्हा येशूने तो आजारी असल्याचे ऐकले, तेव्हा तो म्हणाला:
योहान ११:४:
पण येशू पोहोचेपर्यंत लाजरस आधीच मरण पावला होता. तो चार दिवस थडग्यात होता.
मार्थेने तर असेही म्हटले:
योहान ११:३९:
कल्पना करा: चार दिवस थडग्यात. शरीराला आधीच कुजायला सुरुवात झाली होती — म्हणूनच मार्था दुर्गंधीबद्दल बोलली. आता कोणताही डॉक्टर काही करू शकत नव्हता, आणि इतक्या काळानंतर कोणालाही परत आणले गेले नव्हते.
पण येशूने तिला उत्तर दिले:
योहान ११:४०:
मग येशूने “मोठ्या आवाजात हाक मारली, ‘लाजरस, बाहेर ये!’” आणि “तो मृत माणूस बाहेर आला” (योहान ११:४३-४४).
येशूने म्हटल्याप्रमाणे त्यांनी देवाचा गौरव पाहिला.
देवाचा गौरव लाजरसाच्या मरण्यात नव्हता. जेव्हा येशूने त्याला मेलेल्यांतून उठवले तेव्हा तो दिसून आला.
आणि या चमत्कारामुळे अनेकांनी त्याच्यावर विश्वास ठेवला:
योहान ११:४५:
जन्मांध माणूस आणि लाजरस या दोघांसमोर अशी परिस्थिती होती जी बदलणे अशक्य वाटत होते. एक आयुष्यभर आंधळा होता, आणि दुसरा आधीच मरण पावला होता. दुसरे कोणीही त्या दोघांना बदलू शकत नव्हते. पण येशूने दोघांनाही बदलले.
त्यामुळे देवाचा गौरव अंधत्वात किंवा मरण्यात नव्हता. तो येशूने जे केले त्यात होता. त्याने एका माणसाला दृष्टी दिली जो जन्मापासून आंधळा होता, आणि त्याने एका मृत माणसाला थडग्यातून बाहेर बोलावले. आणि ज्यांनी हे पाहिले त्यांनी त्याच्यावर विश्वास ठेवला. देव लोकांना आजारी पाडत नाही जेणेकरून त्याचा गौरव होईल. जेव्हा तो त्यांना बरे करतो तेव्हा त्याचा गौरव होतो.
जेव्हा दुष्ट आत्मे समाविष्ट असतात
काही लोकांचा असा विश्वास आहे की प्रत्येक आजार दुष्ट आत्म्यामुळे होतो. बायबल तसे शिकवत नाही. जेव्हा मत्तय येशूकडे आलेल्या गर्दीचे वर्णन करतो, तेव्हा तो आजार आणि दुष्ट आत्मे यांची स्वतंत्रपणे यादी देतो:
मत्तय ४:२४:
रोग, वेदना, झटके, लकवा, आणि भूत लागणे यांची एक एक करून नावे दिली आहेत. त्यामुळे प्रत्येक आजार दुष्ट आत्म्यामुळे होत नाही. पण कधीकधी त्यामागे एक वाईट आत्मा असतो.
जेव्हा एखाद्या आजारामागे वाईट आत्मा होता, असे प्रसंग बायबल आपल्याला दाखवते. जेव्हा येशूने त्या आत्म्याला काढले, तेव्हा ती व्यक्ती बरी झाली. अशीच एक स्त्री आहे जी अठरा वर्षांपासून वाकलेली होती:
लूक १३:११-१३:
येशूने नंतर तिच्या परिस्थितीमागे काय होते हे स्पष्ट केले:
लूक १३:१६:
आणखी एक उदाहरण मत्तय १७ मधील मुलगा आहे. येशूने दुष्ट आत्म्याला धमकावले, आणि मुलगा त्याच क्षणी बरा झाला (मत्तय १७:१८).
लक्षात घ्या की येशूने या गोष्टी निघून जाण्यासाठी प्रार्थना केली नाही. तो त्यांच्याशी बोलला: त्याने “एका शब्दाने दुष्ट आत्मे काढले आणि सर्व आजारी लोकांना बरे केले” (मत्तय ८:१६).
आणि त्याने आपल्या मागे येणाऱ्यांनाही तोच अधिकार दिला आहे. जेव्हा त्याचे अनुयायी परत आले आणि म्हणाले, “प्रभू, तुझ्या नावाने दुष्ट आत्मेसुद्धा आम्हाला वश होतात” (लूक १०:१७), तेव्हा येशूने त्यांना सांगितले:
लूक १०:१९:
त्यामुळे जेव्हा आध्यात्मिक लढाई असते, तेव्हा तुम्हाला घाबरण्याची गरज नाही, आणि तुम्हाला भीक मागण्याचीही गरज नाही. येशूच्या नावाने त्या आजाराला, आणि कोणत्याही वाईट आत्म्याला सांगा. सामर्थ्य त्याचे आहे, आणि त्याने तुम्हाला त्याचे नाव वापरण्याचा अधिकार दिला आहे. येशू महान आहे, आणि जे त्याचे आहेत ते त्याच्यामध्ये ठाम उभे राहू शकतात.
ही देवाकडून आलेली परीक्षा आहे का?
काही लोक तुम्हाला सांगतील की तुमचे आजारपण ही देवाकडून आलेली परीक्षा आहे, किंवा त्याला तुम्हाला काहीतरी धडा शिकवायचा आहे. इतर म्हणतात, “परमेश्वर देतो आणि परमेश्वर घेतो. त्याला प्रश्न विचारणारे आपण कोण?” आणि बहुतांश वेळा, ते इयोबाकडे बोट दाखवतात.
पण इयोबाची कथा पुन्हा एकदा पाहा.
इयोबाची परीक्षा त्याची होती, तुमची नाही. स्वतः देवाने इयोबाबद्दल म्हटले होते, “त्याच्यासारखा निष्कलंक व सरळ, देवाची भिती बाळगणारा व वाईटापासून दूर राहणारा असा दुसरा कोणीही पृथ्वीवर नाही” (इयोब १:८). आपल्यापैकी मोजकेच लोक स्वतःबद्दल असे म्हणू शकतील.
आपले दुःख कुठून आले हे इयोबाला माहीत नव्हते. तो म्हणाला, “परमेश्वराने दिले, आणि परमेश्वराने घेतले” (इयोब १:२१). पण इयोब जे पाहू शकला नाही ते आपण वाचू शकतो. तो सैतान होता ज्याने “इयोबाच्या अंगावर वेदनादायक गळवे आणली” (इयोब २:७).
इयोबाला येशू माहीत नव्हता. तो येशू येण्याच्या खूप आधी होऊन गेला. पण येशूने आपल्यासाठी काय केले आहे हे आपल्याला माहीत आहे: त्याने आपल्या वेदना स्वतःवर घेतल्या, आणि “त्याच्या फटक्यांनी आपल्याला आरोग्य मिळाले” (यशया ५३:५).
इयोबावर आरोप करणारा कोणीतरी होता. आपल्याकडे कोणी नाही. इयोबाच्या कथेत, सैतान देवासमोर उभा राहून त्याच्यावर आरोप करतो (इयोब १:९-११). येशू येण्यापूर्वी असेच होते. पण प्रकटीकरण आपल्याला सांगते की “आपल्या बंधू-भगिनींवर आरोप करणारा, जो रात्रंदिवस आपल्या देवासमोर त्यांच्यावर आरोप करतो, त्याला खाली टाकण्यात आले आहे” (प्रकटीकरण १२:१०). येशूने वधस्तंभावर जे केले त्यामुळे, सैतानाने ज्याप्रमाणे इयोबावर आरोप केले, तसे देवासमोर उभे राहून आपल्यावर कोणीही आरोप करू शकत नाही.
आता “देव माझी परीक्षा पाहत आहे” या विचाराने काय होते याचा विचार करा. जर देवाने लोकांना धडा शिकवण्यासाठी आजारी पाडले असते, तर प्रत्येक रुग्णालय अशा लोकांनी भरलेले असते ज्यांना देव वैयक्तिकरित्या शिकवत आहे, मग ते विश्वास ठेवणारे असोत किंवा नसोत. प्रत्येक डॉक्टर देवाविरुद्ध काम करत असता.
पण येशूने काय केले ते पाहा. त्याने कोणत्याही आजारी व्यक्तीला कधीही असे सांगितले नाही की, “देव तुझी परीक्षा पाहत आहे. खंबीर राहा.” त्याने त्यांना बरे केले. जेव्हा कुष्ठरोग असलेल्या एका माणसाने म्हटले, “प्रभू, जर तुझी इच्छा असेल, तर तू मला शुद्ध करू शकतोस,” तेव्हा येशूने उत्तर दिले:
मत्तय ८:३:
देवाचे तुमच्यावर प्रेम आहे. त्याने तुमच्यासाठी वधस्तंभावर आधीच किंमत मोजली आहे. त्यामुळे जर तुम्ही आजारी असाल, तर तो देवाकडून आलेला धडा म्हणून स्वीकारू नका. बायबल तुम्हाला जे सांगते ते करा:
याकोब ५:१४-१५:
आजारपण हा देवाने तुम्हाला शिकवण्याचा मार्ग नाही. तो तुम्हाला बरे करणारा आहे, त्यामुळे त्याच्याकडे जा.
पुढच्या अध्यायात, “आरोग्यासाठी केलेल्या प्रार्थनांना कधीकधी उत्तर का मिळत नाही?”, आपण पाहू की आरोग्यासाठी केलेल्या काही प्रार्थनांना उत्तर का मिळत नाहीसे वाटते, आणि पाप, क्षमा आणि आरोग्याविषयी बायबल काय सांगते.
वचनांचे स्रोत (इंग्रजी भाषांतरे):
NIV (New International Version): मत्तय ४:२४, ८:३, ८:१६, ८:१७; मार्क ६:५-६; लूक १०:१७, १०:१९, १३:११-१३, १३:१६; योहान ९:२, १०:१०, ११:४, ११:३९, ११:४०, ११:४३-४४, ११:४५; प्रेषितांची कृत्ये १०:३८; २ करिंथकर ५:१७; गलतीकर ३:१३; याकोब ५:१४-१५; प्रकटीकरण १२:१०
NKJV (New King James Version): निर्गम २०:५-६; इयोब १:८, १:२१, २:७, २:९, ४:७, ४२:७; स्तोत्रसंहिता ३४:१७; यशया ५३:५; यहेज्केल १८:२०; मत्तय १७:२०; मार्क ५:२७, ५:२८, ५:३४; योहान ९:३, ९:३२, ९:३८; रोमकर १०:१७
शेवटचं अद्ययावत 7 नोव्हेंबर 2026

No responses yet