जेव्हा आजारपण तुमच्या विश्वासाची परीक्षा घेते

टीप: या लेखातील बायबलची वचने इंग्रजी बायबल भाषांतरांवरून मराठीत अनुवादित केली आहेत. त्यामुळे तुमच्या मराठी बायबलमधील शब्दरचना थोडी वेगळी असू शकते, पण अर्थ तोच आहे. कोणते वचन कोणत्या इंग्रजी भाषांतरातून घेतले आहे, हे लेखाच्या शेवटी दिले आहे.

जेव्हा आपण आजारी पडतो, तेव्हा अनेकदा कठीण आणि अतिशय वैयक्तिक प्रश्न मनात निर्माण होतात. आपल्याला प्रश्न पडतो, “देव अजूनही माझ्यासोबत आहे का?” किंवा “माझ्या प्रार्थना देवापर्यंत पोहोचत नसतील इतक्या कमकुवत आहेत का?” आणि कधीकधी, अगदी नैराश्याच्या क्षणी, आपण असाही विचार करतो, “मी इतका पापी आणि अपात्र आहे का, की मी देवाकडे बरे होण्यासाठीही मागू शकत नाही?”

असे प्रश्न विचारण्यात काहीही गैर नाही. दाविदाने देवाला विचारले होते की त्याने त्याला का विसरून टाकले आहे (स्तोत्रसंहिता १३:१). ईयोबाने विचारले होते की आपला जन्मच का झाला (ईयोब ३:११). हे अगदी प्रामाणिक प्रश्न होते, आणि देवाने त्या दोघांकडेही पाठ फिरवली नाही.

महत्त्वाचे हे आहे की त्यानंतर काय घडते. तुमची सर्व आशा संपेपर्यंत तुम्ही अशा प्रश्नांमध्येच अडकून राहावे, यात शत्रूला आनंद असतो. तो तुमच्या मनात असा विचार पेरतो की देव तुमच्यापासून दूर आहे किंवा त्याला तुमची काळजी नाही, आणि जर तुम्ही त्याच विचारात राहिलात, तर तुम्ही नकळत भरकटून जाल. जेव्हा आशा संपते, तेव्हा आपण शोधणे थांबवतो. आपण कमी प्रार्थना करतो, कमी विश्वास ठेवतो, आणि कमी अपेक्षा ठेवतो.

पण सत्य हे आहे: तुमच्या प्रार्थना कितीही कमकुवत किंवा लहान वाटत असल्या, तरी देव प्रत्येक शब्द ऐकतो — अगदी तुमच्या हृदयातील मूक आक्रोशही तो ऐकतो. जेव्हा तुम्हाला वाटते की तुमच्या प्रार्थना केवळ एका कुजबुजीसारख्या आहेत, तेव्हाही तो ऐकत असतो. त्यामुळे प्रार्थना करणे थांबवू नका. विश्वास ठेवणे थांबवू नका. जरी ते कठीण असले तरी, घट्ट धरून राहा — कारण देवाने तुम्हाला घट्ट धरून ठेवले आहे.

स्तोत्रसंहिता ३४:१८:

“परमेश्वर भग्नहृदयी लोकांच्या जवळ असतो आणि ज्यांचा आत्मा चिरडला गेला आहे, त्यांचे तो तारण करतो.”

जेव्हा इतर लोक तुमच्या विश्वासावर प्रश्नचिन्ह निर्माण करतात

कधीकधी इतर लोक हे ओझे आणखी वाढवतात.

“जर तू खरोखर ख्रिस्ताच्या मागे चालतोस, तर तू वारंवार आजारी का पडतोस?”

“जर तुझा खरोखर विश्वास असता, तर तुला डॉक्टरांची काय गरज आहे?”

“तू रात्रंदिवस प्रार्थना करतोस. देव तुला उत्तर का देत नाही?”

हे शब्द खूप खोलवर वार करतात. ते तुम्हाला अपराधी वाटायला लावतात, आणि कधीकधी लाजीरवाणेही वाटायला लावतात — जणू काही आजारी पडणे हा तुमचा विश्वास कमकुवत असल्याचा पुरावा आहे.

पण या आवाजांमुळे देवावरील तुमचा विश्वास डळमळीत होऊ देऊ नका. लक्षात ठेवा, वैद्यकीय मदत घेणे याचा अर्थ तुमच्यात विश्वासाची कमतरता आहे असा होत नाही — त्याचा अर्थ एवढाच होतो की तुम्ही देवाने दिलेले ज्ञान आणि साधने वापरत आहात. औषधांमुळे देवाचे सामर्थ्य कमी होत नाही; तो चमत्कारांद्वारे आणि डॉक्टरांद्वारे अशा दोन्ही मार्गांनी बरे करू शकतो. त्यामुळे इतर लोक काहीही म्हणत असले, तरी तुमच्या विश्वासावर ठाम राहा. तो तुम्हाला चमत्कार करून (supernatural healing) बरे करो किंवा कुशल डॉक्टरांच्या हातून, शेवटी तोच तुमच्या आयुष्यात काम करत असतो.

अगदी ईयोबाच्या पत्नीनेही त्याला देवाला सोडून देण्यास सांगितले होते. तिला वाटले की त्याच्या दुःखाचा अर्थ असा आहे की देवाने त्याला सोडून दिले आहे.

ईयोब २:९:

“तरीही तू आपली प्रामाणिकता टिकवून आहेस काय? देवाला शाप दे आणि मरून जा!”

ईयोबाने तिचे म्हणणे मान्य केले नाही. पण तो शांतही बसला नाही. त्याने आपल्या जन्माच्या दिवसाला शाप दिला. तो म्हणाला की देवाने विनाकारण त्याच्याकडे पाठ फिरवली आहे. त्याने यामागचे कारण विचारले, जे त्याला कधीच मिळाले नाही.

त्याच्या तीन मित्रांना खात्री होती की त्यांना याचे उत्तर माहीत आहे. देव दुष्टपणाला शिक्षा देतो, ते म्हणाले, त्यामुळे ईयोबाने नक्कीच काहीतरी वाईट केले असेल ज्याची ही शिक्षा आहे.

पण अध्याय २ मध्ये देवाने ईयोबाबद्दल हे आधीच सांगितले होते:

ईयोब २:३:

“जरी तू मला विनाकारण त्याचा नाश करायला प्रवृत्त केले, तरीही तो अजूनही आपली प्रामाणिकता घट्ट धरून आहे.”

विनाकारण. ईयोबाच्या मित्रांनी संपूर्ण पुस्तकभर असे कारण स्पष्ट करण्यात घालवले जे अस्तित्वातच नव्हते.

ईयोब ४२:७:

“मला तुझा आणि तुझ्या दोन मित्रांचा राग आला आहे, कारण तुम्ही माझ्याविषयी माझ्या सेवक ईयोबाप्रमाणे योग्य ते बोलला नाहीत.”

त्या मित्रांवर आणि त्यांच्या तयार उत्तरांवर देव खूश नव्हता. तो ईयोबावर खूश होता, ज्याने वाद घातला, तक्रार केली आणि तरीही देवाला घट्ट धरून राहिला.

त्यामुळे जर तुम्ही आजारी असाल आणि तुम्हाला शांत वाटत नसेल, तर ती तुमची काही चूक नाही. आणि जर कोणी तुम्हाला सांगितले की तुमच्या बाबतीत हे का घडत आहे हे त्यांना माहीत आहे, तर लक्षात ठेवा की ईयोबाच्या मित्रांनाही तशीच खात्री होती.

विश्वासाद्वारे बरे होणे

तुम्ही देवाच्या वचनांना अपात्र आहात, असा विश्वास ठेवायला लावून सैतानाला तुमची फसवणूक करू देऊ नका. बरे होणे (Healing) हा ख्रिस्ताने आधीच पूर्ण केलेल्या कार्याचा एक भाग आहे.

यशया ५३:४:

“खरोखर त्याने आपले आजार सोसले आणि आपली दुःखे वाहिली.”

येथे मूळ हिब्रू शब्द शरीराशी संबंधित आहेत. एकाचा अर्थ आजारपण असा होतो. दुसऱ्याचा अर्थ वेदना. आणि मत्तय, येशूने आजारी लोकांच्या गर्दीला बरे केल्यानंतर लगेच याच वचनाचा संदर्भ देतो (मत्तय ८:१७). त्यामुळे शरीरासाठी बरे होणे हा येशूने वधस्तंभावर जे काही वाहून नेले, त्याचाच एक भाग आहे.

पुढचे वचन त्याने वाहून नेलेल्या दुसऱ्या निम्म्या भागाची भर घालते:

यशया ५३:५:

“पण तो आपल्या अपराधांसाठी घायाळ झाला, तो आपल्या दुष्कृत्यांसाठी ठेचला गेला; आपल्याला शांती देणारी शिक्षा त्याच्यावर पडली, आणि त्याच्या जखमांनी आपल्याला आरोग्य मिळाले.”

तुम्हाला ते मिळवण्यासाठी काही कमावण्याची किंवा भीक मागण्याची गरज नाही. देव जे देतो, ते आपण एक दान म्हणून स्वीकारतो.

यामध्ये फक्त एकच गोष्ट अडथळा बनू शकते ती म्हणजे शंका (doubt), आणि पवित्र शास्त्र आपल्याला दाखवून देते की शंका किती सामर्थ्यवान असू शकते.

जेव्हा येशू आपल्या स्वतःच्या गावी परतला, तेव्हा लोकांच्या अविश्वासामुळे तो तिथे अनेक चमत्कार करू शकला नाही. बायबल सांगते:

मार्क ६:५-६:

“काही आजारी लोकांवर हात ठेवून त्यांना बरे करण्याखेरीज तो तिथे दुसरे कोणतेही सामर्थ्याचे काम करू शकला नाही. आणि त्यांच्या अविश्वासामुळे त्याला आश्चर्य वाटले.”

याचा विचार करा — लोकांच्या शंकेमुळे खुद्द येशूच्याही कामावर मर्यादा आल्या. असे नव्हते की त्याचे सामर्थ्य काही कमी झाले होते; तर त्यांचा विश्वासाचा अभाव हा आशीर्वादात अडथळा बनला. त्यांच्या अविश्वासामुळे देव त्यांच्यामध्ये जे करू इच्छित होता, त्यावर मर्यादा आल्या.

याउलट, रक्तस्रावाचा आजार असलेल्या स्त्रीचा विचार करा. ती बारा वर्षांपासून आजाराने त्रस्त होती, तिने आपले सर्वस्व डॉक्टरांवर खर्च केले होते, तरीही तिची प्रकृती अधिकच खालावली होती. पण तिने तिच्या निराश स्थितीला आपला विश्वास ठरवू दिला नाही. त्याऐवजी, तिने विश्वास ठेवला:

मत्तय ९:२०-२२:

“मी फक्त त्याच्या वस्त्राला जरी स्पर्श केला, तरी मी बरी होईन.”

आणि ती बरी झाली. तिच्या विश्वासाने अशक्य ते शक्य केले. त्याच्या झग्याला केवळ एका स्पर्शाने, तिला ज्या आजारातून बरे होण्याची आस होती ती मिळाली, आणि हे सिद्ध झाले की विश्वासाची सर्वात लहान कृतीही देवाचे चमत्कारिक सामर्थ्य मोकळे करू शकते.

मत्तय १७:१४-२० मध्ये, एका माणसाने आपल्या दुष्ट आत्म्याने पछाडलेल्या मुलाला येशूच्या शिष्यांकडे आणले, पण ते त्याला बरे करू शकले नाहीत. जेव्हा त्यांनी येशूला याचे कारण विचारले, तेव्हा तो म्हणाला की त्यांच्या विश्वासाच्या कमतरतेमुळे असे झाले. त्याने त्यांना आठवण करून दिली की अगदी मोहरीच्या दाण्याएवढा विश्वासही डोंगर हलवू शकतो.

या कथा एक सामर्थ्यवान सत्य उघड करतात: शंका चमत्कारांना रोखू शकते, पण विश्वास त्यांना मोकळे करू शकतो.

वारशाने मिळालेल्या गोष्टी (Inherited Patterns)

कधीकधी आजारपण किंवा दुःख कुटुंबात पिढ्यानपिढ्या चालत आल्यासारखे वाटते. तुम्हाला कदाचित प्रश्न पडेल, “माझ्या आई-वडिलांनी किंवा आजी-आजोबांनी जे काही केले, त्यासाठी मी का त्रास सहन करावा? माझा त्याच्याशी काहीही संबंध नव्हता.”

हा एक रास्त प्रश्न आहे, आणि पवित्र शास्त्र याचे अतिशय काळजीपूर्वक उत्तर देते.

निर्गम ३४:७ मध्ये देव घोषित करतो:

निर्गम ३४:७:

“मी वडिलांचे पाप त्यांच्या मुलांवर आणि नातवंडांवर लादतो; संपूर्ण कुटुंबाला याचा फटका बसतो — अगदी तिसऱ्या आणि चौथ्या पिढीतील मुलांनाही.”

सुरुवातीला हे वाचून असे वाटते की आपल्याला आपल्या पालकांचा अपराध वारशाने मिळतो. पण देव स्वतः नंतर स्पष्ट करतो की तसे होत नाही. यहेज्केल १८ मध्ये, तो लोक वापरत असलेली एक म्हण — की वडिलांनी जे केले त्यासाठी मुले दुःख भोगतात — पुन्हा सांगतो, आणि त्यांना ती म्हणणे थांबवण्यास सांगतो:

यहेज्केल १८:२०:

“जो पाप करतो तोच मरेल. मुलगा बापाच्या अपराधाचा वाटेकरी होणार नाही, आणि बाप मुलाच्या अपराधाचा वाटेकरी होणार नाही.”

तर मग निर्गम ३४:७ चा अर्थ काय आहे? ते अशा गोष्टीचे वर्णन करते जी आपण सर्वजण पाहू शकतो: पापाचे नुकसान पिढ्यानपिढ्या पुढे जाते, पण त्याचा दोष पुढे जात नाही. हिंसक घर तिथे वाढणाऱ्या मुलांना घडवते. व्यसन अनेक वर्षे कुटुंबावर परिणाम करू शकते. कडूपणा, गरिबी आणि वाईट सवयी पुढच्या पिढीला आणि त्यापुढच्या पिढीला वारशाने मिळतात.

ही देवाने तुम्हाला तुमच्या आजोबांच्या पापासाठी दिलेली शिक्षा नाही. तर हे पापाचे नुकसान आहे जे अजूनही पुढे जात आहे.

आणि नेमकी इथेच आनंदाची बातमी येते.

या सर्वांतून येशूच्या वधस्तंभावरील बलिदानाद्वारे सुटका मिळते. जेव्हा तो मरण पावला, तेव्हा त्याने केवळ आपल्या वैयक्तिक पापांचीच किंमत मोजली नाही, तर प्रत्येक शापाचे सामर्थ्य मोडून काढले — ज्यामध्ये पिढ्यानपिढ्या चालत आलेल्या शापांचाही समावेश आहे.

गलतीकर ३:१३:

“ख्रिस्ताने स्वतः आपल्यासाठी शाप होऊन आपल्याला नियमशास्त्राच्या शापापासून मुक्त केले, कारण असे लिहिले आहे: ‘जो खांबावर टांगला जातो तो प्रत्येक जण शापित आहे.'”

जेव्हा तुम्ही ख्रिस्तावर विश्वास ठेवता, तेव्हा तुम्ही तुमच्या कुटुंबाच्या आध्यात्मिक इतिहासाने बांधलेले राहत नाही. तुम्ही देवाच्या कुटुंबाचा भाग बनता, ज्यामध्ये तुम्हाला त्याच्यात एक नवीन ओळख मिळते.

२ करिंथकर ५:१७:

“म्हणून जर कोणी ख्रिस्तामध्ये आहे, तर ती एक नवीन निर्मिती आहे: जुन्या गोष्टी निघून गेल्या आहेत, आणि पाहा, सर्व काही नवीन झाले आहे!”

दोन गोष्टी स्पष्टपणे ऐकण्यासारख्या आहेत. जर तुम्ही अद्याप येशूकडे आले नसाल, तर तुमची सुटका इथूनच सुरू होते. त्याच्याकडे वळा, आणि तो तुम्हाला मोकळे करेल. पण जर तुम्ही आधीच त्याचे आहात, तर हे ऐका: तुम्ही मोकळे होण्याची वाट पाहत नाही आहात. तुम्ही आधीच मोकळे आहात. साखळी तुटलेली आहे. आपल्यापैकी काही जण फक्त तसे नसल्यासारखे वागत असतात.

कोणतेही संघर्ष किंवा सवयी पिढ्यानपिढ्या चालत आल्या असल्या, तरी आता त्यांचा तुमच्यावर कोणताही अधिकार राहिलेला नाही. त्याच्या रक्ताद्वारे, तुम्ही झाकले गेला आहात, शुद्ध झाला आहात आणि मोकळे झाला आहात.

देवाचा गौरव कुठे दिसतो

जेव्हा आपण जन्मांध माणसाविषयी आणि लाजरसविषयी वाचतो, तेव्हा आपण सहजपणे एका गोष्टीचा चुकीचा अर्थ काढू शकतो. जेव्हा येशू म्हणतो की या घटना देवाच्या गौरवाशी जोडलेल्या होत्या, तेव्हा त्याचा अर्थ असा होत नाही की अंधत्व किंवा मरण हे देवाचा गौरव व्हावा म्हणूनच आले होते. महत्त्वाचा मुद्दा हा आहे की जेव्हा येशूने त्या घटनांमध्ये प्रवेश केला, तेव्हा त्याने काय केले. जे आपल्याला अशक्य वाटते ते देवाला अशक्य नाही, हे त्याने दाखवून दिले.

जन्मांध माणूस

हा माणूस जन्मापासूनच आंधळा होता. तो आजारी नव्हता आणि नंतर त्याचे डोळे गेलेले नव्हते. तो आंधळा का जन्मला, हे आपल्याला सांगितलेले नाही. तो जन्मतःच एक दोष (defect) असू शकतो, किंवा ज्याचे आपल्याकडे कोणतेही स्पष्टीकरण नाही अशी एखादी गोष्ट असू शकते.

शिष्यांनी येशूला विचारले की त्या माणसाचे आंधळेपण हे त्याच्या पापामुळे होते की त्याच्या आई-वडिलांच्या पापामुळे. येशूने उत्तर दिले:

योहान ९:३:

“याने किंवा याच्या आई-वडिलांनी पाप केले नाही, पण यासाठी की देवाची कार्ये याच्यामध्ये प्रकट व्हावीत.”

त्यानंतर येशूने त्याला बरे केले.

येशूने काय केले याचा विचार करा. या माणसाने कधीही पाहिले नव्हते. एखाद्या आजारामुळे किंवा दुखापतीमुळे गेलेली दृष्टी पूर्ववत करायची नव्हती. तरीही येशूने अशा माणसाला दृष्टी दिली जो जन्मापासूनच आंधळा होता.

हे किती विलक्षण आहे हे त्या माणसाला स्वतःला समजले होते:

योहान ९:३२:

“जग सुरू झाल्यापासून कोणी जन्मांधाचे डोळे उघडले आहेत, असे कधीही ऐकण्यात आले नाही.”

जे अशक्य वाटत होते ते घडले होते.

पण हा चमत्कार केवळ त्याच्या शारीरिक दृष्टीपुरता मर्यादित नव्हता. तो माणूस येशूवर विश्वास ठेवू लागला आणि त्याने त्याची उपासना केली (योहान ९:३८).

जेव्हा येशूने असे काही केले जे इतर कोणीही करू शकत नव्हते आणि त्या माणसाने येशू खरोखर कोण आहे हे ओळखले, तेव्हा देवाचा गौरव दिसला.

लाजरस

आता आपण लाजरसकडे येऊया.

लाजरस आजारी पडला आणि मरण पावला. जेव्हा येशूने ऐकले की तो आजारी आहे, तेव्हा तो म्हणाला:

योहान ११:४:

“हा आजार मरणासाठी नाही. तर तो देवाच्या गौरवासाठी आहे, यासाठी की त्याद्वारे देवाच्या पुत्राचा गौरव व्हावा.”

पण येशू तिथे पोहोचेपर्यंत लाजरस आधीच मरण पावला होता. तो चार दिवस कबरेत होता.

मार्थेने तर असेही म्हटले:

योहान ११:३९:

“पण प्रभू… आतापर्यंत दुर्गंधी सुटली असेल, कारण त्याला चार दिवस झाले आहेत.”

मानवी दृष्टीकोनातून पाहता, कोणताही उपाय शिल्लक राहिला नव्हता.

पण येशू कबरेजवळ गेला आणि त्याने लाजरसला बाहेर बोलावले.

जो माणूस मरण पावला होता, तो जिवंत होऊन बाहेर आला.

हे घडण्यापूर्वी येशूने मार्थेला सांगितले होते:

योहान ११:४०:

“मी तुला सांगितले नव्हते का की, जर तू विश्वास ठेवशील, तर तू देवाचा गौरव पाहशील?”

आणि त्यांनी तो पाहिला.

हा गौरव लाजरसच्या मरणात नव्हता. जेव्हा येशूने मरणावरील आपला अधिकार दाखवून दिला, तेव्हा तो गौरव प्रकट झाला.

आणि या चमत्कारामुळे अनेक लोकांनी त्याच्यावर विश्वास ठेवला:

योहान ११:४५:

“म्हणून जे यहुदी लोक मरियाकडे आले होते आणि येशूने जे केले ते त्यांनी पाहिले होते, त्यांपैकी अनेकांनी त्याच्यावर विश्वास ठेवला.”

जेव्हा आपल्याला कोणतीही शक्यता दिसत नाही

जन्मांध माणूस आणि लाजरस या दोघांसमोरही अशी परिस्थिती होती जी बदलणे अशक्य वाटत होते. एकाने कधीही पाहिले नव्हते, आणि दुसरा आधीच मरण पावला होता. तरीही येशूने दाखवून दिले की जे आपल्यासाठी अशक्य आहे ते त्याच्यासाठी अशक्य नाही.

तिथेच देवाचा गौरव दिसतो — जेव्हा येशू असे काही करतो जे आपण कधीही करू शकत नाही आणि लोक त्याचे सामर्थ्य पाहून त्याच्यावर विश्वास ठेवतात.

दुर्लक्ष केल्यामुळे (Through Neglect)

प्रत्येक आजारपण हा काही आध्यात्मिक हल्ला नसतो. कधीकधी आपले आरोग्य आपण कसे जगतो यावर अवलंबून असते. देवाने आपली शरीरे अशी बनवली आहेत की त्यांना विश्रांती, पोषण आणि आत्मसंयमाची गरज असते. जेव्हा आपण वारंवार या गरजांकडे दुर्लक्ष करतो, तेव्हा आपल्या स्वतःच्या निर्णयांचे परिणाम शेवटी आपल्या आरोग्यावर होऊ शकतात.

बायबल अतिरेक करण्याविरुद्ध सावध करते:

नीतिसूत्रे २३:२०-२१:

“खूप द्राक्षारस पिणाऱ्यांच्या आणि मांस खादाडांच्या संगतीत राहू नकोस, कारण दारुडे आणि खादाड लोक गरीब होतात, आणि झोपाळूपणामुळे त्यांना चिंध्या नेसण्याची वेळ येते.”

जास्त खाणे, जास्त पिणे, विश्रांतीकडे सातत्याने दुर्लक्ष करणे, किंवा एखाद्या व्यसनाला आपल्या जीवनावर नियंत्रण मिळवू देणे या सर्वांचे परिणाम आपल्या आरोग्यावर होऊ शकतात.

दुर्लक्ष करणे हे केवळ आपण आपल्या शरीरासोबत काय करतो याबद्दलच नाही. पवित्र शास्त्र आपल्याला याचीही आठवण करून देते की आपण आपल्या आत काय घेऊन चालतो, याचाही आपल्यावर परिणाम होऊ शकतो:

नीतिसूत्रे १४:३०:

“शांत अंतःकरण शरीराला जीवन देते, पण मत्सर हाडांना कुजवून टाकतो.”

सततचा राग, कडूपणा, चिंता आणि मत्सर यांचा परिणाम आपण कसे जगतो आणि स्वतःची कशी काळजी घेतो, यावर होऊ शकतो. आपल्या आत जे घडते, त्याचा आपल्या संपूर्ण आरोग्यावर प्रभाव पडू शकतो.

पण जरी आपल्या स्वतःच्या निर्णयांमुळे आपण अशा परिस्थितीत पोहोचलो असलो, तरी देव आपल्याला तिथेच सोडून देत नाही. आपण त्याच्याकडे वळू शकतो, अधिक शहाणपणाचे निर्णय घेऊ शकतो आणि पुन्हा सुरुवात करू शकतो. तो थकलेल्यांना सामर्थ्य देतो:

यशया ४०:२९:

“तो थकलेल्याला सामर्थ्य देतो आणि ज्याच्याकडे शक्ती नाही त्याचे बळ वाढवतो.”

जेव्हा दुष्ट आत्मे त्यात सामील असतात

बायबल आपल्याला काही अशाही परिस्थिती दाखवते जिथे शारीरिक आजार हा एखाद्या दुष्ट आत्म्याशी जोडलेला होता. अशा प्रसंगी, येशूने त्या आध्यात्मिक कारणाचा सामना केला आणि त्या व्यक्तीची स्थिती बदलली.

याचे एक उदाहरण म्हणजे अशी एक स्त्री जी अठरा वर्षे सरळ उभी राहू शकली नव्हती:

लूक १३:११-१३:

“तिथे अठरा वर्षांपासून एका आजारी आत्म्याने पछाडलेली एक स्त्री होती. ती कुबडी झाली होती आणि तिला अजिबात सरळ उभे राहता येत नव्हते… मग त्याने तिच्यावर हात ठेवले, आणि ती लगेच सरळ उभी राहिली आणि तिने देवाची स्तुती केली.”

येशूने नंतर तिच्या या अवस्थेमागे काय होते हे स्पष्ट केले:

लूक १३:१६:

“तर मग ही अब्राहामाची कन्या, जिला सैतानाने अठरा वर्षे बांधून ठेवले होते, तिला शब्बाथ दिवशी या बंधनातून सोडवायला नको होते का?”

मत्तय १७ मध्ये आणखी एक उदाहरण आहे. एका मुलाला अतिशय वेदना होत होत्या, आणि येशूने त्या दुष्ट आत्म्याला धमकावले. तो मुलगा त्याच क्षणी बरा झाला (मत्तय १७:१८).

हे प्रसंग दाखवून देतात की कधीकधी शारीरिक दुःखामागे आध्यात्मिक शक्ती असू शकतात. पण ते आपल्याला हेही दाखवून देतात की आपण प्रत्येक आजाराला दुष्ट आत्म्यामुळे झालेला आजार का मानू नये.

येशूकडे आलेल्या लोकांचे वर्णन करताना मत्तय हा फरक अगदी स्पष्ट करतो:

मत्तय ४:२४:

“…लोकांनी विविध आजार असलेल्यांना, गंभीर वेदना सहन करणाऱ्यांना, दुष्ट आत्मा लागलेल्यांना, फेफरे येणाऱ्यांना आणि अर्धांगवायू झालेल्यांना त्याच्याकडे आणले; आणि त्याने त्यांना बरे केले.”

लक्षात घ्या की मत्तयाने विविध आजार, फेफरे, अर्धांगवायू आणि दुष्ट आत्मा लागणे या सर्व गोष्टींचा उल्लेख स्वतंत्रपणे केला आहे. त्यामुळे बायबल आपल्याला असा कोणताही आधार देत नाही की आपण प्रत्येक आजाराकडे पाहून लगेच त्याला दुष्ट आत्म्याचा त्रास म्हणावे.

त्याच वेळी, जेव्हा खरोखरच आध्यात्मिक युद्ध असते, तेव्हा आपल्याला घाबरण्याची गरज नसते. शत्रूवर येशूचा अधिकार आहे, आणि पवित्र शास्त्र आपल्याला सांगते:

याकोब ४:७:

“म्हणून देवाच्या अधीन राहा. सैतानाला विरोध करा, म्हणजे तो तुमच्यापासून पळून जाईल.”

आपला प्रतिसाद हा असला पाहिजे की आपण देवाजवळ राहावे, स्वतःला त्याच्या अधीन करावे, प्रार्थना करावी, विश्वासात ठाम राहावे आणि ख्रिस्तावर भरवसा ठेवावा. आपल्याला दुष्ट आत्म्यांच्या भीतीत जगण्याची गरज नाही. येशू सर्वात महान आहे, आणि जे त्याचे आहेत ते त्याच्यामध्ये ठाम उभे राहू शकतात.

या आजारपणाद्वारे देव माझी परीक्षा घेत आहे का?

अनेकांचा असा समज असतो की देवानेच त्यांना आजारपण दिले आहे, ते त्यांच्या परीक्षेसाठी किंवा त्यांना काहीतरी शिकवण्यासाठी. इतर लोक म्हणतात, “परमेश्वराने दिले आणि परमेश्वरानेच काढून घेतले. त्याला जाब विचारणारे आपण कोण?” आणि जवळजवळ प्रत्येक वेळी, ते ईयोबाचे उदाहरण देतात.

पण ईयोबाच्या कथेवर पुन्हा एकदा नजर टाका.

ईयोबाची परीक्षा ही त्याची स्वतःची होती, तुमची नाही. ईयोबाबद्दल स्वतः देवाने म्हटले होते, “पृथ्वीवर त्याच्यासारखा दुसरा कोणी नाही; तो सात्त्विक व सरळ आहे; तो देवाचे भय धरणारा व दुष्कर्मापासून दूर राहणारा आहे” (ईयोब १:८). आपल्यापैकी केवळ मोजकेच लोक स्वतःबद्दल असे म्हणू शकतील.

आपले दुःख कोठून आले, हे ईयोबाला माहीत नव्हते. तो म्हणाला, “परमेश्वराने दिले, परमेश्वरानेच नेले” (ईयोब १:२१). पण ईयोब जे पाहू शकला नाही, ते आपण वाचू शकतो. तो सैतान होता ज्याने “ईयोबाला भयंकर गळवे आणून जर्जर केले” (ईयोब २:७).

ईयोब येशूला ओळखत नव्हता. वधस्तंभाच्या घटनेच्या अनेक शतकांपूर्वी तो होऊन गेला. जे ईयोबाला कधीच समजले नाही ते आपल्याला माहीत आहे: येशूने आपले दुःख स्वतःवर घेतले, आणि “त्याच्या जखमांनी आपल्याला आरोग्य मिळाले” (यशया ५३:५).

ईयोबाच्या कथेत, सैतान देवासमोर उभे राहून त्याच्यावर आरोप करतो. येशूपूर्वी असेच घडत असे. पण प्रकटीकरणाचे पुस्तक आपल्याला काय बदलले आहे हे सांगते:

प्रकटीकरण १२:१०:

“कारण आपल्या बंधूंवर दोष ठेवणारा, जो रात्रंदिवस आपल्या देवासमक्ष त्यांच्यावर दोष ठेवतो, त्याला खाली टाकून दिले आहे.”

आरोप करणाऱ्याला खाली टाकून दिले आहे. येशूने वधस्तंभावर जे केले त्यामुळे, सैतानाने जसा ईयोबावर आरोप केला होता तसा आपल्यावर आरोप करण्यासाठी देवासमोर कोणीही उभे राहू शकत नाही.

आता विचार करा की “देव माझी परीक्षा घेत आहे” हा विचार आपल्याला कुठे घेऊन जातो. जर देवाने लोकांना काहीतरी शिकवण्यासाठी आजारी पाडले असते, तर प्रत्येक रुग्णालय अशा लोकांनी भरलेले असते ज्यांना देव स्वतः शिकवत आहे — मग ते विश्वास ठेवणारे असोत किंवा न ठेवणारे. प्रत्येक डॉक्टर देवाच्या विरोधात काम करत असता.

पण येशूने काय केले ते पाहा. त्याने कधीही कोणत्याही आजारी व्यक्तीला असे सांगितले नाही, “देव तुझी परीक्षा घेत आहे. खंबीर राहा.” त्याने त्यांना बरे केले. जेव्हा कुष्ठरोगाने ग्रस्त असलेल्या एका माणसाने म्हटले, “प्रभू, तुझी इच्छा असली तर तू मला शुद्ध करू शकतोस,” तेव्हा येशूने उत्तर दिले:

मत्तय ८:३:

“त्याने हात पुढे करून त्याला स्पर्श केला आणि म्हणाला, ‘माझी इच्छा आहे, शुद्ध हो.’ आणि तो लगेच कुष्ठरोगापासून शुद्ध झाला.”

देव तुमच्यावर प्रेम करतो. त्याने वधस्तंभावर तुमच्यासाठी आधीच किंमत मोजली आहे. त्यामुळे जर तुम्ही आजारी असाल, तर देवाकडून मिळालेला धडा म्हणून त्याचा स्वीकार करू नका. त्याऐवजी पवित्र शास्त्र जे सांगते ते करा:

याकोब ५:१४-१५:

“तुमच्यामध्ये कोणी आजारी आहे काय? त्याने मंडळीच्या (church) वडिलांना बोलवावे, आणि त्यांनी प्रभूच्या नावाने त्याला तेल लावून त्याच्यासाठी प्रार्थना करावी; म्हणजे विश्वासाने केलेली प्रार्थना त्या आजारी माणसाला बरे करेल आणि प्रभू त्याला उठवेल.”

आजारपण हा देवाने तुम्हाला शिकवण्याचा मार्ग नाही. तो तुम्हाला बरे करणारा आहे, त्यामुळे त्याच्याकडे जा.

वचनांचे स्रोत (इंग्रजी भाषांतरे):
NIV (New International Version): ईयोब २:९, ४२:७; स्तोत्रसंहिता ३४:१८; नीतिसूत्रे १४:३०, २३:२०-२१; यशया ४०:२९, ५३:४, ५३:५; यहेज्केल १८:२०; मत्तय ४:२४, ८:३, ९:२०-२२; मार्क ६:५-६; लूक १३:११-१३, १३:१६; योहान ११:४, ११:३९, ११:४०, ११:४५; २ करिंथकर ५:१७; गलतीकर ३:१३; याकोब ४:७, ५:१४-१५; प्रकटीकरण १२:१०
NASB (New American Standard Bible): ईयोब २:३
NKJV (New King James Version): योहान ९:३, ९:३२
NLT (New Living Translation): निर्गम ३४:७

शेवटचं अद्ययावत 8 ऑक्टोबर 2026