कोण बरोबर आहे: कॅथोलिक, प्रोटेस्टंट, ऑर्थोडॉक्स, की इतर?

टीप: या लेखातील बायबलची वचने इंग्रजी बायबल भाषांतरांवरून मराठीत अनुवादित केली आहेत. त्यामुळे तुमच्या मराठी बायबलमधील शब्दरचना थोडी वेगळी असू शकते, पण अर्थ तोच आहे. कोणते वचन कोणत्या इंग्रजी भाषांतरातून घेतले आहे, हे लेखाच्या शेवटी दिले आहे.

आज ख्रिस्ती धर्मामध्ये शेकडो वेगवेगळ्या परंपरा आणि हजारो स्वतंत्रपणे काम करणाऱ्या मंडळ्या आहेत. त्यांपैकी बहुतांश मंडळ्या या कॅथोलिक, प्रोटेस्टंट, ऑर्थोडॉक्स, पेंटेकोस्टल किंवा इव्हँजेलिकल यांसारख्या प्रमुख गटांशी जोडलेल्या आहेत. प्रत्येकाचे स्वतःचे सिद्धांत, स्वतःच्या प्रथा आणि स्वतःचा इतिहास आहे.

मग यापैकी बरोबर कोण आहे?

या प्रश्नाने अनेक शतकांपासून ख्रिस्ती लोकांमध्ये फूट पाडली आहे, आणि आपण या प्रकरणात पुन्हा याच प्रश्नाकडे येणार आहोत. आपण परंपरा आणि प्रथांवरून वाद घालतो. आपण एकमेकांबद्दल मत बनवतो. मतभेदांवरून आपण नवीन मंडळ्या सुरू करतो. आणि आपण येशूच्या मागे चालत असल्याचा दावा करतो, पण त्याच वेळी, दुसरे ख्रिस्ती लोक वेगळ्या गटात आहेत केवळ याच कारणामुळे त्यांच्यावर प्रेम करणे आपल्याला कठीण जाते.

पण येशूने यासाठी आपल्या अनुयायांना एकच आज्ञा दिली होती:

योहान १३:३४-३५:

“मी तुम्हाला एक नवीन आज्ञा देतो: एकमेकांवर प्रीती करा. जशी मी तुमच्यावर प्रीती केली, तशी तुम्हीही एकमेकांवर प्रीती करा. जर तुमची एकमेकांवर प्रीती असेल, तर यावरूनच सर्व ओळखतील की तुम्ही माझे शिष्य आहात.”

आपल्या पंथावरून नाही. आपल्या परंपरांवरून नाही. तर आपल्या एकमेकांवरील प्रेमावरून.

माणसांच्या मागे जाऊ नका — देवाच्या मागे चाला

करिंथ येथील मंडळीत नेमकी हीच समस्या होती. लोक आपण कोणत्या शिक्षकाला मानतो, यावरून स्वतःची ओळख सांगू लागले होते.

१ करिंथकर १:१२-१३:

“तुमच्यापैकी एक जण म्हणतो, ‘मी पौलाचा आहे’; दुसरा म्हणतो, ‘मी अपुल्लोचा आहे’; तिसरा म्हणतो, ‘मी केफाचा (पेत्राचा) आहे’; आणि आणखी एक जण म्हणतो, ‘मी ख्रिस्ताचा आहे.’ ख्रिस्त विभागला गेला आहे काय?”

यावर पौलाचे उत्तर असे नव्हते की लोकांनी अपुल्लोऐवजी त्याच्या मागे यावे. त्याने त्यांचे लक्ष पुन्हा ख्रिस्ताकडे वळवले. पौल आणि अपुल्लो यांच्या स्वतःच्या भूमिका होत्या, पण मंडळी त्यांच्या मालकीची नव्हती. मंडळी ख्रिस्ताची होती, आणि त्यांनी केवळ ख्रिस्ताच्याच मागे जाणे अपेक्षित होते.

१ करिंथकर ३:५-७:

“अपुल्लो म्हणजे काय? आणि पौल म्हणजे काय? ते केवळ सेवक आहेत, ज्यांच्याद्वारे तुम्ही विश्वास ठेवला… मी बी पेरले, अपुल्लोने पाणी दिले, पण देवाने ते वाढवले.”

या उदाहरणाचा अर्थ काय होतो याचा विचार करा. पेरणे महत्त्वाचे आहे. पाणी देणे महत्त्वाचे आहे. यापैकी काहीही केले नाही तर काहीच वाढणार नाही. पण कोणत्याही माळ्याने कधीही बी स्वतःहून जिवंत केलेले नाही. ती गोष्ट जमिनीच्या आत, नजरेआड घडते, आणि त्याचे श्रेय कोणीही स्वतःकडे घेऊ शकत नाही.

पौल हे सांगत आहे की तो आणि अपुल्लो हे केवळ सेवक होते. एकाने पेरले. दुसऱ्याने पाणी दिले. दोघांचीही महत्त्वाची भूमिका होती, पण ते बी वाढण्याचे कारण ते दोघे नव्हते.

आपल्या शिक्षकांबद्दल आपण काय भूमिका ठेवावी, याचे हे एक उत्तम मोजमाप आहे. त्यांच्याबद्दल कृतज्ञ राहा. त्यांच्याकडून शिका. पण तुमच्यामध्ये प्रत्यक्ष काम कोण करत आहे, हे नेहमी लक्षात ठेवा.

ही प्रवृत्ती खूप जुनी आहे. १ शमुवेल ८ मध्ये, इस्राएल लोकांनी आपल्यासाठी एका राजाची मागणी केली कारण त्यांना आजूबाजूच्या राष्ट्रांसारखे व्हायचे होते. देवाने शमुवेलला सांगितले, “त्यांनी तुला नाकारले नाही, तर मी त्यांचा राजा असू नये म्हणून त्यांनी मलाच नाकारले आहे” (१ शमुवेल ८:७). या निवडीची त्यांना काय किंमत मोजावी लागेल, याचा इशारा देवाने त्यांना दिला. तरीही त्यांनी हट्ट धरला. नंतर, त्यांनी आपले पाप ओळखले आणि शमुवेलला आपल्यासाठी प्रार्थना करण्यास सांगितले (१ शमुवेल १२:१९).

जेव्हा आपण येशूपेक्षा एखाद्या पाळकाच्या, याजकाच्या, शिक्षकाच्या किंवा एखाद्या परंपरेच्या जास्त मागे जातो, तेव्हा आपणही याच चुकीत पडू शकतो. ज्या व्यक्तीने आपल्याला ख्रिस्ताच्या मागे चालण्यासाठी मदत करणे अपेक्षित होते, तीच व्यक्ती हळूहळू अशी व्यक्ती बनू शकते जिच्याकडे आपण ख्रिस्ताऐवजी पाहू लागतो.

इब्री लोकांस १२:२:

“…विश्वासाचा उत्पादक आणि पूर्ण करणारा येशू, याच्याकडे डोळे लावून…”

चांगल्या शिक्षकांकडून शिकण्यात काहीही गैर नाही. ते आपल्याला पवित्र शास्त्र समजून घ्यायला, आपल्या चुका सुधारायला आणि योग्य दिशा दाखवायला मदत करू शकतात. पण धोका तेव्हा सुरू होतो जेव्हा आपली नजर ख्रिस्तावरून हटून, त्याच्याकडे बोट दाखवणाऱ्या त्या व्यक्तीवर खिळते.

स्तोत्रसंहिता १४६:३:

“अधिपतींवर किंवा माणसांवर विश्वास ठेवू नका, त्यांच्याकडून तारण मिळू शकत नाही.”

पवित्र आत्म्याला तुम्हाला चालवू द्या

जेव्हा ख्रिस्ती लोकांमध्ये मतभेद होतात, तेव्हा आपण कोण बरोबर आहे हे ठरवण्याची घाई करतो. पण कोणाचे उत्तर जास्त चांगले आहे यावरून वाद घालून प्रत्येक गोष्ट सोडवावी, अशी अपेक्षा कधीच नव्हती. आपण एकत्र मिळून देवाचा शोध घ्यावा आणि पवित्र आत्म्याला आपल्याला सत्याकडे घेऊन जाण्याची परवानगी द्यावी, अशी अपेक्षा होती.

येशूने म्हटले होते की आत्मा असे काहीतरी करेल जे आपण एकमेकांसाठी करू शकत नाही:

योहान १६:१३:

“पण जेव्हा तो, सत्याचा आत्मा येईल, तेव्हा तो तुम्हाला सर्व सत्यात मार्ग दाखवेल.”

सुरुवातीच्या मंडळीला हे शिकावे लागले. प्रेषितांची कृत्ये १५ मध्ये, विदेशी (यहूदी नसलेल्या) विश्वासणाऱ्यांनी मोशेचे नियमशास्त्र पाळावे की नाही, यावरून त्यांच्यात वाद झाला. हा एक गंभीर मतभेद होता, आणि यामुळे मंडळीत फूट पडू शकली असती. त्यांनी बळजबरीने किंवा केवळ ज्याचा आवाज सर्वात मोठा आहे त्याचे ऐकून हा प्रश्न सोडवला नाही. ते एकत्र जमले, त्यांनी या विषयावर चर्चा केली, आणि त्यांनी एकत्र मिळून देवाचे मार्गदर्शन मागितले.

प्रेषितांची कृत्ये १५:२८:

“पवित्र आत्म्याला आणि आम्हाला हे योग्य वाटले की, खालील आवश्यक गोष्टींशिवाय तुमच्यावर इतर कोणतेही ओझे लादू नये.”

याचा क्रम लक्षात घ्या. ते केवळ असे म्हणाले नाहीत, “आम्हाला असे वाटते.” त्यांनी पवित्र आत्म्याचे मार्गदर्शन ओळखले आणि मग म्हटले, “आणि आम्हाला.”

हाच तो मार्ग आहे. कोण जिंकतो हे ठरवणे नाही, तर देव काय सांगत आहे हे एकत्र विचारणे — आणि पवित्र आत्म्याला आपल्याला सत्याकडे नेऊ देण्याची तयारी ठेवणे, मग भलेही आज एखाद्याला आपल्यापेक्षा वेगळे का वाटेना.

फूट पाडणे ही सैतानाची जुनी पद्धत आहे

शत्रूला मंडळीवर बाहेरून हल्ला करण्याची गरज नाही. कोण बरोबर आहे आणि कोणाच्या परंपरा अधिक बायबलनुसार आहेत, यावरून जर तो विश्वासणाऱ्यांना आपापसात भांडायला लावू शकला, तर त्याचे काम आधीच झालेले असते.

मार्क ३:२५:

“जर एखादे घर स्वतःच्याच विरुद्ध विभागले गेले, तर ते घर टिकू शकणार नाही.”

फूट पडताना सहसा आवाज होत नाही. ती तुलना करण्यामध्ये, छुप्या पद्धतीने न्याय करण्यामध्ये, आध्यात्मिक गर्वामध्ये, किंवा आपण येशूपेक्षा एखाद्या पंथावर जास्त प्रेम करण्यामध्ये लपलेली असू शकते.

आणि ही काही नवीन खेळी नाही. एदेन बागेत, सैतानाने हवेला अशा कोणत्याही गोष्टीचा मोह दाखवला नाही जी उघडपणे वाईट दिसत होती. त्याने देवाने जे सांगितले होते त्यावर प्रश्नचिन्ह निर्माण करून सुरुवात केली.

उत्पत्ती ३:१:

“देवाने खरोखरच असे म्हटले आहे का, ‘बागेतील कोणत्याही झाडाचे फळ तुम्ही खाऊ नका’?”

त्याने तिला केवळ देवाची आज्ञा मोडायला सांगितले नाही. त्याने देवाच्या शब्दांवर शंका घेतली आणि संशय निर्माण करण्यासाठी आज्ञेचा अर्थ थोडासा बदलून सांगितला.

त्याने येशूसोबतही असाच काहीसा प्रयत्न केला. यावेळी त्याने पवित्र शास्त्राचाही वापर केला — स्तोत्रसंहिता ९१ मधील वचनांचा संदर्भाबाहेर वापर करून:

मत्तय ४:६:

“जर तू देवाचा पुत्र आहेस,” तो म्हणाला, “तर स्वतःला खाली फेकून दे. कारण असे लिहिले आहे…”

येशूने त्याला पवित्र शास्त्राच्याच आधारे, योग्य अर्थ समजून आणि योग्य ठिकाणी त्याचा वापर करून उत्तर दिले:

मत्तय ४:७:

“असेही लिहिले आहे: ‘तू आपला देव परमेश्वर याची परीक्षा पाहू नकोस.'”

सैतानाला बायबल माहीत आहे. तो पवित्र शास्त्रातील वचने सांगू शकतो, पण तो त्यातील सत्याच्या अधीन होत नाही. जर आपल्याला केवळ तीच वचने माहीत असतील जी आपल्या स्वतःच्या भूमिकेला पाठिंबा देतात, तर तीच वचने संदर्भाबाहेर काढून आपल्यात फूट पाडण्यासाठी वापरली जाऊ शकतात.

तुम्ही कॅथोलिक, प्रोटेस्टंट, पेंटेकोस्टल, ऑर्थोडॉक्स किंवा इतर कोणीही असू शकता. हे फरक अस्तित्वात आहेत, आणि ते महत्त्वाचेही असू शकतात. पण ख्रिस्ताच्या दुसऱ्या अनुयायाला शत्रू मानण्यासाठी ते कधीही कारण बनू नयेत. जर ख्रिस्त केंद्रस्थानी असेल आणि पवित्र आत्मा तुमच्या आयुष्याला चालवत असेल, तर तुम्ही एका कुटुंबाचा भाग आहात.

अगदी प्रेषितांमध्येही मतभेद होते

जर एकतेचा अर्थ ‘कधीही मतभेद न होणे’ असा असता, तर प्रेषितही या परीक्षेत नापास झाले असते.

गलतीकर २:१-२ मध्ये, पौल यरुशलेमला गेला आणि त्याने विदेशी लोकांमध्ये जी सुवार्ता तो सांगत होता, ती एका खासगी बैठकीत मांडली. तो अनुयायांचा स्वतःचा वेगळा गट बनवण्याचा प्रयत्न करत नव्हता. तो हे सुनिश्चित करू पाहत होता की त्याचे आतापर्यंतचे धावणे व्यर्थ तर गेले नाही ना.

नंतर, अंत्युखियात खरोखरच एक मतभेद निर्माण झाला — आणि तो वैयक्तिक होता. जेव्हा यरुशलेमहून काही पाहुणे आले, तेव्हा पौलाने पाहिले की पेत्र विदेशी विश्वासणाऱ्यांसोबत जेवणे टाळू लागला आहे. अगदी बर्णबाही त्यात ओढला गेला. म्हणून पौलाने पेत्राला थेट तोंडावर जाब विचारला (गलतीकर २:११-१४).

पौलाने काय केले नाही, याकडे लक्ष द्या. त्याने तिथे स्वतःची वेगळी प्रतिस्पर्धी मंडळी सुरू केली नाही. त्याने लोकांना पेत्राविरुद्ध भडकावून आपले अनुयायी बनवले नाहीत. सुवार्तेचा प्रश्न निर्माण झाला होता, म्हणून त्याने त्या समस्येला थेट सामोरे जाणे पसंत केले.

आणखी एक उदाहरण आहे. प्रेषितांची कृत्ये १५:३६-४१ मध्ये, त्यांच्या पुढच्या प्रवासात योहान मार्कला सोबत नेण्यावरून पौल आणि बर्णबा यांच्यात एकमत होऊ शकले नाही. यावरून ते दोघे वेगळे झाले. हे सर्व शांततेत घडले नव्हते. तरीही त्या दोघांनीही आपले कार्य चालू ठेवले, आणि अनेक वर्षांनंतर पौलाने लिहिले की मार्क “माझ्या सेवेसाठी मला उपयोगी आहे” (२ तीमथ्य ४:११).

मुद्दा हा नाही की मतभेदांना काहीच अर्थ नसतो. कधीकधी आपल्याला उघडपणे बोलण्याची गरज असते. कधीकधी आपल्याला एकमेकांना सुधारण्याची गरज असते. कधीकधी आपल्याला काही काळासाठी वेगळे जाण्याचीही गरज पडू शकते.

पण मतभेदाचे रूपांतर फुटीमध्ये होणे गरजेचे नसते. प्रेषितांनी एक गोष्ट नेहमी टाळली, ती म्हणजे ख्रिस्ताप्रती असलेल्या निष्ठेपेक्षा एखाद्या नेत्याप्रती असलेल्या निष्ठेला त्यांनी कधीही मोठे होऊ दिले नाही.

हे पदव्यांचे किंवा त्यागाचे नाही

येशू कधीही असे म्हणाला नाही की प्रत्येक विश्वासणाऱ्याने उपदेशक बनले पाहिजे किंवा आपली सर्व संपत्ती दान केली पाहिजे. काहींना त्या गोष्टींसाठी बोलावले जाते. तो प्रत्येकाकडून जे मागतो ते यापेक्षा खूप सोपे आहे.

योहान १४:२३:

“जर कोणी माझ्यावर प्रेम करतो, तर तो माझ्या शब्दाचे पालन करेल.”

जेव्हा तुम्ही येशूच्या मागे जाता, तेव्हा तुमचे आयुष्य बदलू लागते. तुम्हाला याची घोषणा करण्याची किंवा लोकांना सिद्ध करून दाखवण्याची गरज नसते. वेळेनुसार, तुम्ही कसे जगता, तुम्ही इतरांशी कसे वागता, आणि जेव्हा आयुष्य कठीण होते तेव्हा तुम्ही कसा प्रतिसाद देता, यावरून लोकांना ते दिसू लागते. आणि जेव्हा ते तुम्हाला विचारतात की तुमच्यात हा बदल कसा झाला, तेव्हा त्यांना येशूकडे वळवण्याची ती एक संधी बनते.

आणि जर तुम्ही देवासाठी खरोखरच काही सोडले, तर ते प्रामाणिकपणे करा. प्रेषितांची कृत्ये ५ मध्ये, हनन्या आणि सफीरा यांनी आपली जमीन विकली आणि त्यातील काही भाग स्वतःजवळ ठेवून, सर्वच्या सर्व पैसे दिल्याचे खोटे सांगितले. अडचण ही नव्हती की त्यांनी काही पैसे स्वतःजवळ ठेवले. त्या पैशांचे काय करायचे हे ठरवण्याचे स्वातंत्र्य त्यांना होते (प्रेषितांची कृत्ये ५:४). अडचण ही होती की त्यांनी आपण किती दिले याबद्दल खोटे सांगितले.

देव कोणताही देखावा शोधत नाही. तो प्रामाणिकपणा शोधतो.

तर मग कोण बरोबर आहे?

आपण ज्या प्रश्नापासून सुरुवात केली होती, तिकडे परत येऊया.

प्रामाणिक उत्तर हे आहे की कोणत्याही परंपरेकडे प्रत्येक गोष्ट अगदी बरोबर नाही, आणि आपल्यापैकी कोणालाही संपूर्ण चित्र दिसत नाही. आपल्याला सर्व गोष्टी पूर्णपणे समजत नाहीत, आणि अशा अनेक गोष्टी असू शकतात ज्या आपण नकळत चुकीच्या समजून घेतल्या असतील. पौल आपल्याला याची आठवण करून देतो की आपले ज्ञान अद्याप अपूर्ण आहे:

१ करिंथकर १३:१२:

“कारण आता आपण आरशात अंधुक पाहतो, पण तेव्हा आपण समोरासमोर पाहू. आता माझे ज्ञान अपूर्ण आहे, पण तेव्हा मी पूर्णपणे जाणेन, जसा मी स्वतः पूर्णपणे ओळखला गेलो आहे.”

याचा अर्थ आपण सत्याची पर्वा करणे सोडून द्यावे, असा होत नाही. याचा अर्थ असा होतो की आपला ज्यावर विश्वास आहे, ते आपण नम्रतेने धरून ठेवले पाहिजे.

म्हणून आपली परंपरा, आपला पंथ किंवा आपली समज यांना केंद्रस्थानी ठेवण्याऐवजी, ख्रिस्ताला केंद्रस्थानी ठेवा. लोकांच्या मतांपेक्षा येशूला जास्त चांगल्या प्रकारे ओळखा. त्याचे वचन जाणून घ्या आणि तुमचा ज्या गोष्टींवर आधीपासून विश्वास आहे, त्यांनाही त्या वचनाच्या प्रकाशात तपासून पाहण्याची तयारी ठेवा.

आणि जेव्हा इतर ख्रिस्ती लोकांसोबत आपले मतभेद होतात, तेव्हा आपण हे लक्षात ठेवले पाहिजे की आपण त्यांच्या हृदयाचा अंतिम न्याय करणारे नाही.

मत्तय ७:१:

“न्याय करू नका, म्हणजे तुमचाही न्याय होणार नाही.”

अगदी पौल आणि पेत्र यांच्यातही मतभेद होते. अगदी पौल आणि बर्णबाही काही काळासाठी वेगळे झाले. पण त्यांचे मतभेद हे त्यांच्या आयुष्याचा केंद्रबिंदू बनले नाहीत. तर ख्रिस्त होता.

आणि तिथेच आपलेही लक्ष राहिले पाहिजे.

पण विचारण्यासारखा आणखी एक प्रश्न आहे. जर ख्रिस्त खरोखरच केंद्रस्थानी असेल, तर ते आपल्या स्वतःच्या आयुष्यात कसे दिसायला हवे?

एक वैयक्तिक मनोगत

तुम्ही कॅथोलिक, प्रोटेस्टंट किंवा इतर कोणीही असू शकता. कदाचित तुम्ही त्याच मंडळीत जन्मला असाल. कदाचित तुम्हाला तिथली ओढ वाटली म्हणून, किंवा कोणीतरी तुम्हाला त्याबद्दल सांगितल्यामुळे तुम्ही एक मंडळी सोडून दुसरी निवडली असेल. कारण काहीही असो, ते ठीक आहे.

पण मला तुम्हाला एक प्रामाणिक प्रश्न विचारू द्या: तुम्ही सध्या जिथे आहात, तिथे तुमची आध्यात्मिक वाढ होत आहे का?

मला धार्मिकदृष्ट्या वाढणे असे म्हणायचे नाही. धार्मिक असण्याचा अर्थ केवळ दर रविवारी मंडळीत जाणे, परंपरा पाळणे आणि योग्य प्रार्थना म्हणणे इतकाच असू शकतो. परुशी आणि सदूकी हे त्यांच्या काळातील सर्वात धार्मिक लोकांपैकी होते, तरीही त्यांपैकी अनेकांना खऱ्या अर्थाने देव माहीत नव्हता. यशया संदेष्ट्याचे शब्द वापरून येशू त्यांपैकी काहींना म्हणाला:

मत्तय १५:८:

“हे लोक ओठांनी माझा सन्मान करतात, पण त्यांचे हृदय माझ्यापासून खूप दूर आहे.”

मला आध्यात्मिकदृष्ट्या वाढणे असे म्हणायचे आहे. जेव्हा पवित्र आत्मा तुमच्यामध्ये काम करत असतो, तेव्हा ते दिसून येते. तुम्हाला तुमच्या आयुष्यात त्याचे फळ दिसू लागते:

गलतीकर ५:२२-२३:

“पण आत्म्याचे फळ हे प्रीती, आनंद, शांती, सहनशीलता, ममता, चांगुलपणा, विश्वासूपणा, सौम्यता आणि आत्मसंयम हे आहे.”

त्यामुळे स्वतःच्या आयुष्याकडे प्रामाणिकपणे पाहा. तुम्हाला अशा प्रकारची वाढ दिसत आहे का? तुमची मंडळी तुम्हाला येशूला अधिक चांगल्या प्रकारे ओळखायला, त्याचे वचन समजून घ्यायला, आणि त्याच्यासारखे बनायला मदत करत आहे का?

जर तुमची वाढ होत नसेल, तर देवाचा शोध घ्यायला आणि तुम्ही योग्य ठिकाणी आहात की नाही हे विचारायला घाबरू नका. तुमच्या मित्र आणि कुटुंबात पाहा. असे कोणी आहे का ज्याचे आयुष्य खरोखरच बदलले आहे, ज्याच्यामध्ये प्रेम, शांती आणि देवाच्या आत्म्याचे फळ दिसते? त्यांच्याशी बोला. त्यांच्यासोबत जा. देवाला विचारा आणि त्याबद्दल प्रार्थना करा. येशू म्हणाला:

मत्तय ७:७:

“मागा म्हणजे तुम्हाला दिले जाईल; शोधा म्हणजे तुम्हाला सापडेल.”

मी हे सांगत आहे कारण ही माझी स्वतःची कथा आहे.

मी एका प्रोटेस्टंट कुटुंबातून आलो आहे, आणि माझी पत्नी कॅथोलिक कुटुंबातील आहे. माझ्यासाठी मंडळीत जाणे ही फक्त रविवारची सवय होती. पण माझ्या पत्नीचा येशूवर खरोखरच विश्वास होता. जर कधी मंडळीत जाणे चुकले, तर तिला ते जाणवायचे. तिने नेहमीच मला जाण्यासाठी प्रवृत्त केले. ती म्हणायची, “आपण कोणत्याही मंडळीत जाऊया. कोणती आहे याने काही फरक पडत नाही. पण आपण जाऊया.” कधीकधी आम्ही कॅथोलिक मंडळीत जायचो, तर कधी प्रोटेस्टंट मंडळीत.

पण हे सोपे नव्हते. आमच्या दोन्ही कुटुंबांना त्यांच्या स्वतःच्या मंडळीबद्दल खूप अभिमान आणि ठाम मते होती, त्यामुळे देवाबद्दलच्या चर्चा अनेकदा आमची वाढ होण्याऐवजी तणावातच संपत असत. अगदी आमचे लग्न ठरत असतानाही हा एक कठीण काळ होता, कारण दोन्ही बाजूंच्या मंडळीतील नेत्यांनी एकमेकांविरुद्ध विधाने केली होती.

मग एके दिवशी, मी आणि माझ्या पत्नीने एकत्र प्रार्थना केली: “देवा, कृपया आम्हाला अशा मंडळीत ने जिथे आमची वाढ होईल.”

आम्ही एक-दोन नवीन मंडळ्यांमध्ये जाऊन पाहिले, पण आम्हाला तिथे आपलेपणा वाटला नाही. मी असे म्हणत नाही की त्या मंडळ्यांमध्ये काही चुकीचे होते. त्या फक्त आमच्यासाठी योग्य जागा नव्हत्या, आणि कदाचित त्या दुसऱ्या कोणासाठी अगदी योग्य जागा असू शकतील.

त्यानंतर एका मित्राच्या पत्नीने आम्हाला FOLJ मंडळी (अंकित सजवान सेवाकार्य) बद्दल सांगितले. आम्ही गेलो, आणि आम्हाला लगेचच तिथे जोडले गेल्यासारखे वाटले. त्याआधी, मला अगदी तीस मिनिटेसुद्धा उपदेश ऐकणे कठीण जायचे. तिथे मात्र, मी स्वतःला दोन तासांहून अधिक काळ ऐकताना पाहिले.

याचा अर्थ असा नाही की मी परिपूर्ण झालो आहे. माझ्याकडून अजूनही चुका होतात. मी आजही पाप करतो, कधी नकळत तर कधी जाणीवपूर्वक. पण येशू मला बदलत आहे, आणि तो बदल मी माझ्या आयुष्यात पाहू शकतो.

पूर्वीसारखा माझा राग आता माझ्यावर नियंत्रण ठेवत नाही. लोक कसेही असले तरी त्यांच्यावर प्रेम करायला मी शिकलो आहे. हे मी माझ्या स्वतःच्या ताकदीवर कधीच करू शकलो नसतो. आपण आधी वाचल्याप्रमाणे हे आत्म्याचे फळ आहे.

आणि हाच तो मुद्दा आहे जो मला तुम्हाला सांगायचा आहे: हा बदल मंडळीच्या नावामुळे आला नाही. तो येशूमुळे आला, जो माझ्यामध्ये अशा ठिकाणी काम करत होता जिथे शेवटी माझी आध्यात्मिक वाढ होऊ शकली.

त्यामुळे मी असे म्हणत नाही की FOLJ ही सर्वोत्तम मंडळी आहे किंवा प्रत्येकाने तिथेच गेले पाहिजे. मी फक्त एवढेच सांगत आहे की मला ती सापडली, आणि देवाने त्या मंडळीचा उपयोग मला बदलण्यासाठी केला. तुमच्यासाठी ती एखादी दुसरी मंडळी असू शकते.

महत्त्वाचे हे आहे की तुम्ही प्रामाणिकपणे येशूचा शोध घ्या. अशी जागा शोधा जिथे तुमचे लक्ष त्याच्याकडे वेधले जात आहे, जिथे देवाचे वचन गांभीर्याने घेतले जाते, आणि जिथे त्याच्यासोबतच्या तुमच्या नात्यात वाढ होण्यासाठी तुम्हाला प्रोत्साहन दिले जाते.

आज मी कॅथोलिक्स किंवा प्रोटेस्टंट्सकडे न्याय करण्याच्या किंवा दोष देण्याच्या नजरेने पाहत नाही. माझ्याप्रमाणेच ज्यांना येशूची गरज आहे, असे लोक मला त्यांच्यात दिसतात. एखाद्या मंडळीच्या नावाचे किंवा परंपरेचे समर्थन करणे हे माझे ध्येय नाही. माझे ध्येय फक्त लोकांना येशूकडे वळवणे आणि त्याने माझे आयुष्य व हृदय कसे बदलले हे सांगणे, हे आहे.

त्यामुळे याबाबतीत देवावर विश्वास ठेवा. तुमची वाढ कुठे होईल, हे त्याला माहीत आहे.

नीतिसूत्रे ३:५-६:

“तू आपल्या अगदी मनापासून परमेश्वरावर भाव ठेव, आणि आपल्याच बुद्धीवर अवलंबून राहू नको; तू आपल्या सर्व मार्गांत त्याचा आदर कर, म्हणजे तो तुझा मार्ग सरळ करील.”

वचनांचे स्रोत (इंग्रजी भाषांतरे):
NIV (New International Version): उत्पत्ती ३:१; स्तोत्रसंहिता १४६:३; नीतिसूत्रे ३:५-६; मत्तय ४:६, ४:७, ७:१, ७:७, १५:८; मार्क ३:२५; योहान १३:३४-३५, १४:२३, १६:१३; प्रेषितांची कृत्ये १५:२८; १ करिंथकर १:१२-१३, ३:५-७, १३:१२; गलतीकर ५:२२-२३; इब्री लोकांस १२:२

शेवटचं अद्ययावत 7 ऑक्टोबर 2026