येशू केवळ एक महान शिक्षक, एक महान संदेष्टा आहे, की साक्षात देव आहे?

टीप: या लेखातील बायबलची वचने इंग्रजी बायबल भाषांतरांवरून मराठीत अनुवादित केली आहेत. त्यामुळे तुमच्या मराठी बायबलमधील शब्दरचना थोडी वेगळी असू शकते, पण अर्थ तोच आहे. कोणते वचन कोणत्या इंग्रजी भाषांतरातून घेतले आहे, हे लेखाच्या शेवटी दिले आहे.

अनेकांना प्रश्न पडतो — येशू केवळ एक महान शिक्षक, एक महान संदेष्टा आहे, की साक्षात देव आहे? सत्य जाणून घेण्याचा सर्वात उत्तम मार्ग म्हणजे बायबल त्याच्याबद्दल काय सांगते, हे पाहणे.

देव येशूबद्दल काय सांगतो

बायबलमध्ये असे अनेक प्रसंग नोंदवलेले आहेत जिथे देव पिता स्वतः येशूबद्दल थेट बोलतो.

त्याच्या बाप्तिस्म्याच्या वेळी:

मत्तय ३:१७:

“हा माझा परमप्रिय पुत्र आहे; याच्याविषयी मी संतुष्ट आहे.”

डोंगरावर रूप पालटले तेव्हा (रूपांतरणाच्या वेळी):

मत्तय १७:५:

“हा माझा परमप्रिय पुत्र आहे, याच्याविषयी मी संतुष्ट आहे; याचे ऐका!”

आणि सर्वात प्रसिद्ध वचनांपैकी एक वचन देवाने त्याला का पाठवले हे स्पष्ट करते:

योहान ३:१६:

“कारण देवाने जगावर एवढी प्रीती केली की, त्याने आपला एकुलता एक पुत्र दिला, यासाठी की जो कोणी त्याच्यावर विश्वास ठेवतो त्याचा नाश होऊ नये, तर त्याला सार्वकालिक जीवन मिळावे.”

ही वचने हे स्पष्ट करतात की येशू हा देवाचा पुत्र आहे, ज्याला पित्याने प्रेमापोटी पाठवले आहे, जेणेकरून जे कोणी त्याच्यावर विश्वास ठेवतात त्यांचे तारण व्हावे आणि त्यांना सार्वकालिक जीवन मिळावे.

पण आणखी एक ठिकाण आहे जिथे पिता पुत्राबद्दल बोलतो, आणि ते सर्वात लक्षवेधी आहे:

इब्री लोकांस १:८:

“पण पुत्राविषयी तो म्हणतो: ‘हे देवा, तुझे राजासन सदासर्वकाळ टिकणारे आहे, आणि नीतिमत्त्वाचा राजदंड हा तुझ्या राज्याचा दंड आहे.'”

हे थोडे सावकाश वाचा. इथे देव पिता पुत्राशी बोलत आहे — आणि त्याला देव म्हणत आहे.

देवदूत येशूबद्दल काय म्हणाले

मरियाला गाब्रीएल देवदूत म्हणाला:

लूक १:३२-३३:

“तो थोर होईल आणि त्याला परात्पराचा पुत्र म्हणतील. प्रभू देव त्याला त्याचा पिता दावीद याचे राजासन देईल; तो याकोबाच्या घराण्यावर सर्वकाळ राज्य करेल, आणि त्याच्या राज्याला कधीही अंत नसेल.”

योसेफाला, स्वप्नात एक देवदूत दर्शन देऊन म्हणाला:

मत्तय १:२०-२१:

“दाविदाचा पुत्र योसेफ, तू आपली पत्नी मरिया हिचा स्वीकार करायला घाबरू नकोस, कारण तिच्या ठायी जे गर्भधारण झाले आहे ते पवित्र आत्म्यापासून आहे. ती एका पुत्राला जन्म देईल, आणि तू त्याचे नाव येशू ठेव, कारण तो आपल्या लोकांना त्यांच्या पापांपासून वाचवेल.”

मेंढपाळांना एका देवदूताने घोषणा केली:

लूक २:१०-११:

“भिऊ नका. पाहा, मी तुम्हाला सर्वांसाठी मोठ्या आनंदाची सुवार्ता सांगतो. आज दाविदाच्या नगरात तुमच्यासाठी एक तारणारा जन्मला आहे; तो ख्रिस्त प्रभू आहे.”

रिकाम्या कबरेजवळ, एका देवदूताने स्त्रियांना सांगितले:

मत्तय २८:६:

“तो इथे नाही; कारण त्याने सांगितल्याप्रमाणे तो उठला आहे!”

ही वचने दाखवून देतात की येशूच्या जन्मापासून ते त्याच्या पुनरुत्थानापर्यंत, देवदूतांनी त्याला वचन दिलेला तारणारा आणि जगाचे तारण करण्यासाठी पाठवलेला सार्वकालिक राजा म्हणून घोषित केले.

दुष्ट आत्मे येशूबद्दल काय म्हणाले

त्यांनी त्याला देवाचा पवित्र जन म्हणून ओळखले. सभास्थानात, एका अशुद्ध आत्म्याने पछाडलेला माणूस ओरडून म्हणाला:

मार्क १:२३-२४:

“तू कोण आहेस हे मला माहीत आहे — देवाचा पवित्र जन!”

त्या दुष्ट आत्म्याला केवळ त्याचे नाव माहीत नव्हते — तर त्याला त्याचा ईश्वरी स्वभाव माहीत होता.

त्यांनी त्याला देवाचा पुत्र म्हणून स्वीकारले. अनेक प्रसंगी, दुष्ट आत्मे ओरडून म्हणाले:

लूक ४:४१:

“तू देवाचा पुत्र आहेस!”

त्याच्या आजूबाजूची माणसे त्याच्याबद्दल साशंक असतानाही, दुष्ट आत्मे त्याच्या स्वर्गीय उत्पत्तीबद्दल पूर्णपणे जागरूक होते.

ते त्याच्या अधिकाराला आणि न्यायाला घाबरत असत. जेव्हा येशूने दुष्ट आत्मे लागलेल्या दोन माणसांचा सामना केला, तेव्हा ते आत्मे थरथर कापले आणि ओरडले:

मत्तय ८:२८-२९:

“नेमलेल्या वेळेपूर्वीच तू आम्हाला यातना द्यायला इथे आला आहेस काय?”

त्यांना माहीत होते की त्यांचा अंतिम न्याय होणार आहे, आणि ते त्याला घाबरत होते.

त्यांना माहीत होते की येशूकडे त्यांना नष्ट करण्याचा अधिकार आहे. दुसरा एक दुष्ट आत्मा ओरडला:

मार्क १:२४:

“तू आमचा नाश करायला आला आहेस काय?”

ही केवळ भीती नव्हती — तर येशूचा त्यांच्या अस्तित्वावर पूर्ण अधिकार आहे, याची ती कबुली होती.

ही वचने दाखवतात की खुद्द दुष्ट आत्म्यांनाही येशू नक्की कोण आहे हे माहीत होते — त्यांनी त्याचे देवपण ओळखले, ते त्याच्या अधिकाराला घाबरले, आणि त्यांना त्याचे सामर्थ्य समजले होते. जेव्हा लोक त्याच्यावर शंका घेत होते, तेव्हा आध्यात्मिक जगात मात्र त्याच्या ओळखीबद्दल कोणताही गोंधळ नव्हता.

इतर लोक येशूबद्दल काय म्हणाले

त्याच्या संपूर्ण सेवेच्या काळात, लोकांनी येशू खरोखर कोण आहे हे समजून घेण्याचा प्रयत्न केला — आणि त्यांच्या प्रतिसादातून त्यांचे हृदय उघड झाले.

त्याच्या अनुयायांपैकी पेत्र म्हणाला:

मत्तय १६:१६:

“तू जिवंत देवाचा पुत्र, ख्रिस्त (मशीहा) आहेस.”

मार्थेने म्हटले:

योहान ११:२७:

“तू ख्रिस्त, देवाचा पुत्र आहेस, यावर माझा विश्वास आहे.”

बाप्तिस्मा करणाऱ्या योहानाने त्याला म्हटले:

योहान १:२९:

“पाहा, जगाचे पाप काढून घेणारा देवाचा कोकरा.”

धार्मिक नेत्यांपैकी निकदेम म्हणाला:

योहान ३:२:

“गुरुजी, आम्हाला माहीत आहे की तुम्ही देवाकडून आलेले शिक्षक आहात.”

इतरांनी येशूवर दुष्ट आत्म्याने पछाडलेले असल्याचा आरोप केला:

मार्क ३:२२:

“त्याला बालजबूल लागला आहे.”

यहुदी नसलेल्यांमध्ये, वधस्तंभावर येशू कसा मरण पावला हे पाहिल्यावर एका रोमन सेनापतीने घोषित केले:

मार्क १५:३९:

“खरोखर हा माणूस देवाचा पुत्र होता!”

आणि एका चमत्कारानंतर गर्दीतील काही लोक म्हणाले:

योहान ६:१४:

“जगात येणारा संदेष्टा खरोखर हाच आहे.”

जेव्हा येशूने शिष्यांना विचारले की लोक त्याच्याबद्दल काय म्हणतात, तेव्हा ते म्हणाले:

मार्क ८:२८:

“काही जण बाप्तिस्मा करणारा योहान; तर काही जण एलीया; आणि काही जण संदेष्ट्यांपैकी एक असे म्हणतात.”

राजा हेरोदाला वाटले की येशू म्हणजे मेलेल्यांतून उठलेला बाप्तिस्मा करणारा योहान आहे, तर इतरांनी तो एलीया किंवा दुसरा एखादा संदेष्टा असल्याचे म्हटले (मार्क ६:१४-१५).

लोकांच्या येशूबद्दल वेगवेगळ्या कल्पना होत्या. काहींना वाटले की तो एक शिक्षक किंवा संदेष्टा आहे. काहींना वाटले की तो परत आलेला एलीया आहे, मशीहा आहे किंवा अगदी दुष्ट आत्म्याने पछाडलेला माणूस आहे. त्याचे सर्वात जवळचे शिष्यही तो खरोखर कोण आहे, हे समजून घेण्याचा प्रयत्न करत होते.

त्यामुळे सर्वात महत्त्वाचा प्रश्न उरतोच: येशू स्वतःबद्दल काय म्हणाला?

येशू स्वतःबद्दल काय सांगतो?

येशूने कधीही लोकांकडे जाऊन आपली उपासना करण्याची मागणी केली नाही, आणि त्याने कधीही आपली ओळख एखाद्या साध्या घोषणेसारखी सांगितली नाही. त्याऐवजी, त्याने आपण कोण आहोत हे हळूहळू उघड केले — गहन शिकवणींमधून आणि अर्थपूर्ण संवादांमधून. त्याने काळ सुरू होण्यापूर्वीच्या आपल्या अस्तित्वाबद्दल, देव पित्यासोबतच्या आपल्या अतुट नात्याबद्दल, आणि जे कार्य पूर्ण करण्यासाठी तो आला होता त्या ईश्वरी कार्याबद्दल सांगितले.

योहान ८:५८:

“अब्राहाम जन्मण्यापूर्वीपासून ‘मी आहे’.”

इथे येशू ‘मी आहे’ हा शब्दप्रयोग वापरतो, जो देवाने निर्गम ३:१४ मध्ये स्वतःसाठी वापरलेल्या नावाशी (“मी जो आहे तो मी आहे“) मिळताजुळता आहे. यामुळे अनेक यहुदी लोकांनी तीव्र प्रतिक्रिया दिली, कारण त्यांनी हे त्याचे सार्वकालिक अस्तित्व आणि देवपणाचा दावा असल्याचे बरोबर ओळखले.

आणि त्यानंतर काय घडले याकडे लक्ष द्या. लगेच पुढचे वचन सांगते की त्यांनी त्याला मारण्यासाठी दगड उचलले (योहान ८:५९). त्यांना त्याचे बोलणे अगदी बरोबर समजले होते.

योहान १७:५:

“आणि आता, हे पित्या, जग निर्माण होण्यापूर्वी माझा तुझ्यासोबत जो गौरव होता, त्याच गौरवाने आता तू तुझ्या सान्निध्यात मला गौरवान्वित कर.”

हे विधान येशूचे पृथ्वीवर येण्यापूर्वीचे अस्तित्व आणि सृष्टीच्या निर्मितीपूर्वी त्याचे पित्यासोबत असलेले नाते दर्शवते.

योहान १०:३०:

“मी आणि पिता एक आहोत.”

पुन्हा त्यांनी दगड उचलले. आणि जेव्हा येशूने त्यांना कारण विचारले, तेव्हा त्यांनी स्पष्ट उत्तर दिले: कोणत्याही चांगल्या कामासाठी नाही, तर “कारण तू माणूस असून स्वतःला देव म्हणवून घेतोस” (योहान १०:३३).

एकदा, जेव्हा एका अर्धांगवायू झालेल्या माणसाला छपरातून त्याच्यासमोर खाली सोडण्यात आले, तेव्हा येशू असे काहीतरी म्हणाला जे म्हणण्याची हिंमत कोणताही सामान्य शिक्षक करणार नाही:

मार्क २:५:

“मुला, तुझ्या पापांची क्षमा झाली आहे.”

नियमशास्त्राच्या शिक्षकांना याचा अर्थ अगदी बरोबर समजला:

मार्क २:७:

“हा माणूस असे का बोलतो? हा देवाची निंदा करत आहे! देवाशिवाय पापांची क्षमा कोण करू शकतो?”

ते एका गोष्टीत अगदी बरोबर होते: केवळ देवच पापांची क्षमा करू शकतो. म्हणून येशूने त्यांच्यासमोरच त्या माणसाला बरे केले आणि म्हणाला, “पण मनुष्याच्या पुत्राला पृथ्वीवर पापांची क्षमा करण्याचा अधिकार आहे, हे तुम्हाला समजावे” (मार्क २:१०).

त्यांना त्याचा अर्थ समजण्याची ही काही एकमेव वेळ नव्हती. योहान नोंदवतो:

योहान ५:१८:

“या कारणास्तव यहुदी लोक त्याला मारून टाकण्याचा अधिकच प्रयत्न करू लागले; कारण तो केवळ शब्बाथ मोडत नव्हता, तर देवाला आपला स्वतःचा पिता म्हणून स्वतःला देवाच्या बरोबरीचा करत होता.”

शोमरोनी स्त्रीला, जिने म्हटले, “मला माहीत आहे की मशीहा येणार आहे. जेव्हा तो येईल, तेव्हा तो आम्हाला सर्व गोष्टी उलगडून सांगेल,” तेव्हा येशूने उघडपणे घोषित केले:

योहान ४:२५-२६:

“तुझ्याशी बोलणारा मीच तो आहे.”

येशूने एखाद्याला आपण मशीहा असल्याचे उघडपणे आणि थेट सांगितल्याच्या मोजक्या प्रसंगांपैकी हा एक प्रसंग होता.

योहान १४:६:

“मार्ग, सत्य आणि जीवन मीच आहे. माझ्याद्वारे आल्याशिवाय कोणीही पित्याकडे येत नाही.”

तो केवळ सत्याचा शिक्षक नव्हता — तर त्याने स्वतःच सत्य असल्याचा, आणि देवाकडे जाण्याचा एकमेव मार्ग असल्याचा दावा केला.

आणि जेव्हा फिलिप्पने त्याला पिता दाखवण्याची विनंती केली, तेव्हा येशूने उत्तर दिले:

योहान १४:९:

“ज्याला मी दिसलो आहे, त्याला पिता दिसला आहे.”

जरी येशूने आपल्या ईश्वरी ओळखीच्या काही छटा उघड केल्या, तरी तो पृथ्वीवर एक माणूस म्हणून जगला, जो पूर्णपणे पित्यावर अवलंबून होता. तो पवित्र आत्म्याने अमर्याद भरलेला होता (योहान ३:३४), आणि आत्म्याच्या सामर्थ्याने त्याने आपले कार्य पूर्ण केले.

येशूने स्वतःसाठी आणखी एक पदवी वापरली आहे जी इतर कोणत्याही पदवीपेक्षा जास्त वेळा — शुभवर्तमानात सुमारे ऐंशी वेळा वापरली गेली आहे. त्याने स्वतःला ‘मनुष्याचा पुत्र’ म्हटले.

ऐकायला हे “मी केवळ एक माणूस आहे” असे म्हणण्यासारखे वाटते. आणि केवळ या शब्दांचा तसा अर्थ असूही शकतो — देव संदेष्ट्या यहेज्केलला वारंवार “मनुष्याचा पुत्र” असे संबोधतो, ज्याचा अर्थ केवळ एक माणूस असा होतो (यहेज्केल २:१). पण येशूचे ऐकणाऱ्या लोकांना माहीत होते की हा शब्दप्रयोग आणखी कुठे येतो:

दानीएल ७:१३-१४:

“मी रात्रीच्या दृष्टांतात पाहत होतो, आणि पाहा, मनुष्याच्या पुत्रासारखा एक जण स्वर्गातील मेघांवरून येत होता… आणि त्याला अधिकार, गौरव आणि राज्य दिले गेले, यासाठी की सर्व लोक, राष्ट्रे आणि भाषा बोलणाऱ्यांनी त्याची सेवा करावी. त्याचा अधिकार हा सार्वकालिक अधिकार आहे जो कधीही नष्ट होणार नाही.”

मेघांवरून येणारा. ज्याला सार्वकालिक राज्य दिले जाते. ज्याची पृथ्वीवरील प्रत्येक राष्ट्र सेवा करेल.

त्यामुळे जेव्हा येशू चौकशीसाठी उभा होता आणि प्रमुख याजकाने तो कोण आहे हे विचारले, तेव्हा त्याचे उत्तर ऐका:

मार्क १४:६२:

“मी आहे; आणि तुम्ही मनुष्याच्या पुत्राला सामर्थ्याच्या उजवीकडे बसलेले, आणि स्वर्गातील मेघांवरून येताना पाहाल.”

प्रमुख याजकाने आपले कपडे फाडले आणि देवाची निंदा केल्याचा आरोप केला (मार्क १४:६३-६४). त्याला बरोबर समजले होते. येशूने आत्ताच स्वतःला दानीएलाच्या दृष्टांताच्या मध्यभागी ठेवले होते.

त्याने कधीही उपासना नाकारली नाही

येथे आणखी एक पुरावा आहे, जो सहसा आपल्या लक्षात येत नाही.

लोकांनी आपल्यासमोर नतमस्तक व्हावे, अशी मागणी येशूने कधीच केली नाही. पण जेव्हा ते नतमस्तक झाले, तेव्हा त्याने त्यांना कधीही अडवले नाही.

मत्तय १४:३३:

तो पाण्यावर चालल्यानंतर, “नावेत असलेल्यांनी त्याला नमन करून म्हटले, ‘खरोखर तू देवाचा पुत्र आहेस.'”

मत्तय २८:९:

कबरेजवळ असलेल्या स्त्रियांनी “त्याचे पाय धरले आणि त्याला नमन केले.”

योहान ९:३८:

जन्मापासून आंधळ्या असलेल्या माणसाने म्हटले, “‘प्रभू, माझा विश्वास आहे,’ आणि त्याने त्याला नमन केले.”

आता पवित्र शास्त्रातील इतर प्रत्येक विश्वासू सेवकाने यावर कसा प्रतिसाद दिला, याच्याशी याची तुलना करा.

प्रकटीकरण १९:१०:

जेव्हा योहान एका देवदूताच्या पाया पडतो, तेव्हा देवदूत म्हणतो: “असे करू नकोस!… देवाची उपासना कर!”

प्रेषितांची कृत्ये १४:१४-१५:

जेव्हा लुस्त्रामधील गर्दी पौल आणि बर्णबा यांना बली अर्पण करण्याचा प्रयत्न करते, तेव्हा ते आपले कपडे फाडतात आणि ओरडतात, “आम्हीदेखील तुमच्यासारखेच सर्वसामान्य माणसे आहोत.”

प्रेषितांची कृत्ये १०:२५-२६:

जेव्हा कर्नेल्यास पेत्राच्या पाया पडतो, तेव्हा पेत्र त्याला उठवतो: “उभा राहा,” तो म्हणाला, “मीदेखील एक माणूसच आहे.”

देवदूत उपासना नाकारतो. प्रेषित नाकारतात. पेत्र नाकारतो, आणि जेव्हा तो नाकारतो, तेव्हा तो एका चमत्काराच्या मध्यभागी उभा असतो.

येशू हे कधीही नाकारत नाही. संपूर्ण शुभवर्तमानात कुठेही, एकदाही नाही.

ही शांतता कोणत्याही घोषणेपेक्षा खूप काही सांगून जाते.

पुनरुत्थानानंतर त्याच्याबद्दल काय म्हटले गेले

जेव्हा थोमाने उठलेल्या येशूला पाहिले आणि त्याच्या जखमांना स्पर्श केला, तेव्हा तो उद्गारला:

योहान २०:२८:

“माझा प्रभू आणि माझा देव!”

येशूने एम्माऊसच्या वाटेवर दोन शिष्यांसोबत भाकर मोडली आणि तो दिसेनासा झाला, त्यानंतर ते एकमेकांना म्हणाले:

लूक २४:३२:

“जेव्हा तो वाटेत आपल्याशी बोलत होता आणि आपल्याला पवित्र शास्त्र उलगडून सांगत होता, तेव्हा आपली अंतःकरणे आतल्या आत जळत नव्हती का?”

देवदूतांनी कबरेजवळील स्त्रियांना म्हटले:

लूक २४:५-६:

“तुम्ही जिवंत असलेल्याला मृतांमध्ये का शोधत आहात? तो इथे नाही; तो उठला आहे!”

येशू आपल्या शिष्यांना म्हणाला:

मत्तय २८:१८:

“स्वर्गात आणि पृथ्वीवर सर्व अधिकार मला दिलेला आहे.”

आणि पुन्हा शिष्यांना म्हणाला:

लूक २४:४४:

“मी तुमच्यासोबत असताना हेच तुम्हाला सांगितले होते: मोशेच्या नियमशास्त्रात, संदेष्ट्यांच्या पुस्तकात आणि स्तोत्रांमध्ये माझ्याविषयी जे काही लिहिले आहे ते सर्व पूर्ण झाले पाहिजे.”

वरच्या मजल्यावरील खोलीत असलेल्या शिष्यांनी उठलेल्या येशूला भेटल्याची वैयक्तिक साक्ष दिली:

योहान २०:२५:

“आम्ही प्रभूला पाहिले आहे!”

त्याच्या अनुयायांनी काय लिहिले

आतापर्यंतचे सर्व संदर्भ शुभवर्तमानाच्या पुस्तकांतून आले आहेत — येशू पृथ्वीवर असताना काय बोलले गेले होते त्यातून. पण त्यानंतर अनेक दशके त्याचे अनुयायी लिहित राहिले, आणि तो कोण आहे याबद्दल त्यांनी कोणतीही शंका शिल्लक ठेवली नाही.

योहान आपल्या शुभवर्तमानाची सुरुवात अशा प्रकारे करतो:

योहान १:१, १४:

“सुरुवातीला शब्द होता, आणि शब्द देवाबरोबर होता, आणि शब्द देव होता… आणि शब्द देह झाला, आणि त्याने आपल्यामध्ये वस्ती केली.”

पौल लिहितो:

कलस्सैकर २:९:

“कारण देवत्वाची संपूर्ण पूर्णता त्याच्या ठायी देहरूप धारण करून राहते.”

तीत २:१३:

“आपला महान देव आणि तारणारा ख्रिस्त येशू याच्या गौरवाच्या प्रकटीकरणाची आणि त्या धन्य आशेची वाट पाहत आहोत.”

इब्री लोकांचे पत्र लिहिणारा हे अशा प्रकारे सांगतो:

इब्री लोकांस १:३:

“हा पुत्र देवाच्या गौरवाचे तेज आणि त्याच्या तत्त्वाचे हुबेहूब प्रतिरूप आहे.”

पौल ते शब्द घेतो जे देवाने स्वतःबद्दल म्हटले होते — “माझ्यासमोर प्रत्येक गुडघा टेकेल” (यशया ४५:२३) — आणि ते येशूबद्दल लिहितो:

फिलिप्पैकर २:१०-११:

“यासाठी की येशूच्या नावाने स्वर्गात, पृथ्वीवर आणि पृथ्वीखालील प्रत्येक गुडघा टेकावा, आणि देव पित्याच्या गौरवासाठी प्रत्येक जिभेने कबूल करावे की येशू ख्रिस्त प्रभू आहे.”

आणि यात आणखी एक गोष्ट आहे, जी सहसा लक्षात येत नाही.

यशयाच्या पुस्तकात, देव असे काहीतरी सांगतो जे तो इतर कोणालाही देत नाही:

यशया ४४:६:

“मी पहिला आहे आणि मीच शेवटचा आहे, माझ्याशिवाय दुसरा कोणताही देव नाही.”

मग प्रकटीकरणाच्या पुस्तकात, उठलेला येशू म्हणतो:

प्रकटीकरण १:१७-१८:

“मी पहिला आणि शेवटचा आणि जिवंत असणारा आहे; आणि मी मरण पावलो होतो, आणि पाहा, मी सदासर्वकाळ जिवंत आहे.”

देवाने म्हटले होते की ते नाव केवळ त्याचे आहे. आणि उठलेला येशू ते स्वतःचे नाव म्हणून स्वीकारतो.

तर मग, येशू कोण आहे?

आपण बरीच वचने पाहिली आहेत. ती सर्व मिळून आपल्याला काय सांगतात, ते आता एकत्र पाहूया.

देव पित्याने त्याला आपला परमप्रिय पुत्र म्हटले आहे, आणि अगदी त्याला देवसुद्धा म्हटले आहे (इब्री लोकांस १:८).

देवदूतांनी त्याला तारणारा, मशीहा, प्रभू म्हणून घोषित केले, ज्याच्या राज्याला कधीही अंत नसेल.

दुष्ट आत्म्यांना तो नक्की कोण आहे हे बरोबर माहीत होते — देवाचा पवित्र जन — आणि ते त्याच्यासमोर थरथर कापले.

येशू स्वतः म्हणाला की अब्राहाम जन्मण्यापूर्वीपासून तो अस्तित्वात होता. त्याने पापांची क्षमा केली, जे केवळ देवच करू शकतो. आणि त्याने उपासना स्वीकारली, जी देवदूत आणि प्रेषितांनी नेहमीच नाकारली.

अगदी त्याच्या शत्रूंनाही तो काय दावा करत आहे हे समजले होते. त्यांनी दगड उचलले “कारण तू माणूस असून स्वतःला देव म्हणवून घेतोस” (योहान १०:३३), आणि प्रमुख याजकाने आपले कपडे फाडले आणि त्याला देवाची निंदा म्हटले (मार्क १४:६३-६४).

त्याचे अनुयायी, ज्यांनी त्याला सर्वात जवळून ओळखले होते, त्यांनी अगदी स्पष्टपणे लिहिले की तो देव आहे (योहान १:१; तीत २:१३).

आणि आजही, तो आपला महान प्रमुख याजक आहे — देवाचा पुत्र जो स्वर्गात गेला आहे आणि आपल्यासाठी मध्यस्थी करायला नेहमी जिवंत आहे (इब्री लोकांस ४:१४; ७:२५).

एक शिक्षक, मग तो कितीही महान असो, स्वतःची उपासना स्वीकारत नाही. एक संदेष्टा पापांची क्षमा करू शकत नाही. केवळ देवच या गोष्टी करू शकतो — आणि येशूने त्या केल्या.

त्यामुळे बायबलचे उत्तर अगदी स्पष्ट आहे. येशू केवळ एक महान शिक्षक किंवा एक महान संदेष्टा नाही. तो देवाचा पुत्र आहे, पूर्णपणे देव, जो आपल्यापैकी एक बनला.

पण शेवटी, सर्वात महत्त्वाचे उत्तर हे नाही की इतरांनी त्याच्याबद्दल काय म्हटले. एकदा येशूने आपल्या स्वतःच्या शिष्यांकडे वळून त्यांना विचारले:

मत्तय १६:१५:

“तो त्यांना म्हणाला, ‘पण मी कोण आहे, असे तुम्ही म्हणता?'”

तो आजही हेच विचारत आहे.

वचनांचे स्रोत (इंग्रजी भाषांतरे):
NIV (New International Version): मत्तय १:२०-२१, ८:२८-२९, १४:३३, १६:१५, १६:१६, २८:६, २८:९, २८:१८; मार्क १:२३-२४, १:२४, २:५, २:७, ३:२२, ८:२८, १५:३९; लूक १:३२-३३, २:१०-११, ४:४१, २४:५-६, २४:३२, २४:४४; योहान १:२९, ३:२, ३:१६, ४:२५-२६, ५:१८, ६:१४, ८:५८, ९:३८, १०:३०, ११:२७, १४:६, १४:९, १७:५, २०:२५, २०:२८; प्रेषितांची कृत्ये १०:२५-२६, १४:१४-१५; फिलिप्पैकर २:१०-११; इब्री लोकांस १:३; प्रकटीकरण १९:१०
NASB (New American Standard Bible): यशया ४४:६; दानीएल ७:१३-१४; मार्क १४:६२; योहान १:१, १४; कलस्सैकर २:९; तीत २:१३; इब्री लोकांस १:८; प्रकटीकरण १:१७-१८
NKJV (New King James Version): मत्तय ३:१७, १७:५

शेवटचं अद्ययावत 6 ऑक्टोबर 2026