प्रत्येक चमत्कार देवाकडून नसतो

टीप: या लेखातील बायबलची वचने इंग्रजी बायबल भाषांतरांवरून मराठीत अनुवादित केली आहेत. त्यामुळे तुमच्या मराठी बायबलमधील शब्दरचना थोडी वेगळी असू शकते, पण अर्थ तोच आहे. कोणते वचन कोणत्या इंग्रजी भाषांतरातून घेतले आहे, हे लेखाच्या शेवटी दिले आहे.

अनेकांकडे त्यांच्या प्रार्थनांची उत्तरे मिळाल्याच्या कथा असतात. कोणीतरी एखाद्या संताची प्रार्थना करते आणि आजारातून बरी होते. कोणीतरी मंदिरात नवस करते आणि नोकरी मिळते. कोणीतरी एखाद्या तीर्थस्थानाला भेट देते आणि संकट टळते.

हे चमत्कार होते का? आणि जर ते होते, तर ते कोठून आले?

चमत्कारांबद्दल बायबल खूप काही सांगते — चमत्कार म्हणजे काय, देव ते का करतो, आणि एखादा चमत्कार देवाकडून नाही, हे कसे ओळखावे.

चमत्कार म्हणजे काय?

चमत्कार म्हणजे देव अशी एखादी गोष्ट करतो जी निसर्ग, मानवी प्रयत्न किंवा माणसाची ताकद स्वतःहून करू शकत नाही.

पण बायबलमध्ये, चमत्कार हे कधीही केवळ ताकदीचे प्रदर्शन नसतात. योहान येशूच्या चमत्कारांना चिन्हे (खुणा) म्हणतो, कारण ते त्यांच्यापलीकडे असलेल्या एका गोष्टीकडे लक्ष वेधतात. येशूने पाण्याचे द्राक्षारस केल्यानंतर योहानने लिहिले:

योहान २:११:

“येशूने गालीलच्या काना येथे ही पहिली खूण करून आपला गौरव प्रकट केला; आणि त्याच्या शिष्यांनी त्याच्यावर विश्वास ठेवला.”

आणि आपल्या शुभवर्तमानाच्या शेवटी योहान आपल्याला सांगतो की त्याने हे सर्व का लिहून ठेवले:

योहान २०:३१:

“पण येशू हाच ख्रिस्त आणि देवाचा पुत्र आहे, असा तुम्ही विश्वास धरावा, आणि विश्वास धरून त्याच्या नावाने तुम्हाला जीवन मिळावे, म्हणून या गोष्टी लिहिल्या आहेत.”

खऱ्या चमत्काराचा हाच उद्देश असतो. तो देवाकडे लक्ष वेधतो.

चमत्कार आजही घडतात

देवाने काम करणे थांबवलेले नाही. अनेक विश्वासू लोक अशा क्षणांबद्दल सांगू शकतात जेव्हा ते संकटात होते आणि कुठूनतरी त्यांचे रक्षण झाले. एका कडक अधिकाऱ्यासोबत झालेला संवाद अचानक चांगला झाला. पैशांची गरज असताना अगदी वेळेवर ती पूर्ण झाली. अशा ठिकाणाहून मदत मिळाली जिथून त्यांनी कधीच अपेक्षा केली नव्हती.

येशूने आपल्याला या गरजा देवाकडे घेऊन येण्यास सांगितले आहे:

मत्तय ७:७-८:

“मागा म्हणजे तुम्हाला दिले जाईल; शोधा म्हणजे तुम्हाला सापडेल; ठोठवा म्हणजे तुमच्यासाठी उघडले जाईल. कारण जो कोणी मागतो त्याला मिळते; जो शोधतो त्याला सापडते; आणि जो ठोठवतो त्याच्यासाठी उघडले जाईल.”

तो म्हणाला की देवावरील विश्वास अशक्य वाटणाऱ्या गोष्टीही हलवू शकतो:

मार्क ११:२४:

“म्हणून मी तुम्हाला सांगतो, तुम्ही प्रार्थना करून ज्या ज्या गोष्टी मागता, त्या तुम्हाला मिळाल्या आहेत असा विश्वास धरा, म्हणजे त्या तुम्हाला मिळतील.”

आणि पौलाने वचन दिले:

फिलिप्पैकर ४:१९:

“आणि माझा देव ख्रिस्त येशूमध्ये आपल्या गौरवाच्या संपत्तीनुसार तुमची प्रत्येक गरज पूर्ण करेल.”

पण याचा अर्थ असा नाही की आपण जे मागू ते देव देईलच. काही प्रार्थनांची उत्तरे का मिळत नाहीत, हे याकोब स्पष्ट करतो:

याकोब ४:२-३:

“तुम्ही मागत नाही म्हणून तुम्हाला मिळत नाही. तुम्ही मागता पण तुम्हाला मिळत नाही, कारण तुम्ही चुकीच्या हेतूने मागता, यासाठी की तुम्ही ते आपल्या सुखासाठी उधळून टाकावे.”

आणि योहान याची मुख्य गुरुकिल्ली सांगतो:

१ योहान ५:१४:

“आपण देवाकडे धैर्याने जातो, कारण आपली खात्री आहे की: जर आपण त्याच्या इच्छेप्रमाणे काही मागितले, तर तो आपले ऐकतो.”

देव प्रार्थनेचे उत्तर देतो, पण तो एक प्रेमळ पिता म्हणून उत्तर देतो, एखादे यंत्र म्हणून नाही. कधीकधी त्याचे उत्तर ‘होय’ असते. कधीकधी ‘अजून नाही’ असे असते. आणि कधीकधी ते ‘नाही’ असते, कारण आपण जे पाहू शकत नाही ते देव पाहतो.

सर्वच चमत्कार देवाकडून नसतात

बायबल याचविषयी एक अतिशय स्पष्ट इशारा देते. प्रत्येक अद्भुत घटना देवाकडून आलेली नसते. येशू म्हणाला:

मत्तय २४:२४:

“कारण खोटे ख्रिस्त आणि खोटे संदेष्टे उठतील, आणि शक्य झाल्यास निवडलेल्या लोकांनाही फसवण्यासाठी ते मोठी चिन्हे आणि अद्भुत कामे करतील.”

आणि पौल सावध करतो की फसवणूक करणारा अगदी खऱ्यासारखा दिसू शकतो:

२ करिंथकर ११:१४-१५:

“आणि यात आश्चर्य नाही, कारण खुद्द सैतानही प्रकाशाच्या देवदूताचे रूप धारण करतो. म्हणून जर त्याच्या सेवकांनीही नीतिमत्त्वाच्या सेवकांचे रूप धारण केले, तर त्यात नवल नाही.”

पवित्र शास्त्र आपल्याला याची उदाहरणे देते.

फारोचे जादूगार. जेव्हा मोशेने फारोसमोर चिन्हे दाखवली, तेव्हा त्याच्या जादूगारांनीही तसेच केले. काठ्यांचे साप झाले. पाण्याचे रक्त झाले. नदीतून बेडूक बाहेर आले. बायबल सांगते की त्यांनी “आपल्या गुप्त मंत्रविद्येने तशीच कृती केली” (निर्गम ७:११). बायबल त्याला केवळ एक हातचलाखी म्हणत नाही. पण त्यांची ताकद संपली. जेव्हा ते चिलटांची पीडा तयार करू शकले नाहीत, तेव्हा त्यांनी कबूल केले:

निर्गम ८:१९:

“तेव्हा जादूगार फारोला म्हणाले, ‘हे देवाचे बोट आहे.'”

त्यांची ताकद खरी होती. पण ती मर्यादितही होती, आणि ती देवाकडून आलेली नव्हती.

शिमोन जादूगार. शोमरोनमध्ये, शिमोन नावाच्या एका माणसाने संपूर्ण शहराला आश्चर्यचकित केले होते:

प्रेषितांची कृत्ये ८:१०-११:

“…लहानांपासून मोठ्यांपर्यंत सर्व लोक त्याच्याकडे लक्ष देऊन म्हणत असत, ‘हा मनुष्य देवाचे महान सामर्थ्य आहे.’ त्याने आपल्या जादूगिरीने त्यांना खूप काळ आश्चर्यचकित करून सोडले होते, म्हणून ते त्याच्यामागे जात असत.”

लोकांनी त्याला काय म्हटले याकडे लक्ष द्या: देवाचे सामर्थ्य. ते चुकीचे होते. जेव्हा फिलिप्प तिथे ख्रिस्ताची सुवार्ता सांगत आला, तेव्हा देवाने फिलिप्पद्वारे केलेली खरोखरची चिन्हे पाहून खुद्द शिमोनही आश्चर्यचकित झाला (प्रेषितांची कृत्ये ८:१३).

फिलिप्पैमधील गुलाम मुलगी. तिच्यामध्ये एक असा आत्मा होता ज्यामुळे ती भविष्य सांगू शकत असे. तिच्या मालकांनी त्यातून “पुष्कळ पैसा कमावला” होता (प्रेषितांची कृत्ये १६:१६). पौलाबद्दल खऱ्या गोष्टी ओरडून सांगत ती त्याच्यामागेही आली. तरीही पौलाने तो आत्मा तिच्यातून बाहेर काढला (प्रेषितांची कृत्ये १६:१८). केवळ खरे शब्द आणि खरी ताकद असल्यामुळे एखादी गोष्ट देवाकडून आलेली असतेच असे नाही.

आणि युगाच्या शेवटी, हे आणखी मोठे असेल:

प्रकटीकरण १३:१३-१४:

“तो मोठी चिन्हे करतो, अगदी लोकांसमोर आकाशातून पृथ्वीवर अग्नी पाडतो. आणि पहिल्या श्वापदासमोर जी चिन्हे करण्याचा अधिकार त्याला दिला होता, त्या चिन्हांमुळे तो पृथ्वीवर राहणाऱ्यांना फसवतो.”

आकाशातून अग्नी — अगदी तीच खूण जी देवाने एलीयाद्वारे दिली होती — लोकांना फसवण्यासाठी त्याची हुबेहूब नक्कल केली जाईल.

देवाकडे वळवणारे चमत्कार

तर मग देवाचे चमत्कार कसे असतात? त्यापैकी काहींकडे पाहा, आणि प्रत्येक चमत्कार कुठे घेऊन जातो याकडे लक्ष द्या.

कर्मेल डोंगरावर, एलीयाने प्रार्थना केली, आणि देवाने अग्नी पाठवून उत्तर दिले:

१ राजे १८:३८-३९:

“तेव्हा परमेश्वराचा अग्नी पडला आणि त्याने ते होमार्पण, लाकडे, दगड आणि माती भस्म केली, आणि चरातले पाणीही शोषून घेतले. जेव्हा सर्व लोकांनी हे पाहिले, तेव्हा ते पालथे पडून म्हणाले, ‘परमेश्वर हाच देव आहे! परमेश्वर हाच देव आहे!'”

तांबड्या समुद्रावर, देवाने पाण्यातून रस्ता उघडला, आणि इस्राएल लोक कोरड्या भूमीवरून चालत गेले:

निर्गम १४:३१:

“परमेश्वराने इजिप्शियन लोकांविरुद्ध आपला जो मोठा हात दाखवला होता, तो इस्राएल लोकांनी पाहिला; तेव्हा लोक परमेश्वराला घाबरले आणि त्यांनी परमेश्वरावर व त्याचा सेवक मोशे याच्यावर विश्वास ठेवला.”

सरोवरावर, येशू पाण्यावर चालला, आणि वादळ शांत झाले:

मत्तय १४:३२-३३:

“आणि जेव्हा ते नावेत चढले, तेव्हा वारा शांत झाला. मग नावेत असलेल्यांनी त्याला नमन करून म्हटले, ‘खरोखर तू देवाचा पुत्र आहेस.'”

फिलिप्पैमध्ये, मध्यरात्री पौल आणि सीला तुरुंगात प्रार्थना करत होते आणि गाणी गात होते:

प्रेषितांची कृत्ये १६:२६:

“तेव्हा अचानक असा मोठा भूकंप झाला की तुरुंगाचा पायाही हादरला. आणि लगेचच तुरुंगाचे सर्व दरवाजे उघडले गेले, आणि सर्वांच्या साखळदंड गळून पडल्या.”

एका तासाच्या आतच, तो तुरुंगाधिकारी त्यांना विचारत होता, “महाराज, तारण मिळवण्यासाठी मी काय करावे?” (प्रेषितांची कृत्ये १६:३०).

देवाचा प्रत्येक चमत्कार लोकांना त्याच्याकडे घेऊन गेला. हाच तो फरक आहे.

फरक कसा ओळखायचा?

पवित्र शास्त्र आपल्याला दोन स्पष्ट कसोट्या देते. त्यापैकी कोणतीही कसोटी चमत्कार खरा होता की नाही, हे विचारत नाही.

पहिली कसोटी म्हणजे तो चमत्कार तुम्हाला कुठे घेऊन जातो:

अनुवाद १३:१-३:

“जर तुमच्यामध्ये एखादा संदेष्टा… उभा राहिला आणि त्याने तुम्हाला एखादे चिन्ह किंवा अद्भुत काम सांगितले, आणि त्याने सांगितलेले ते चिन्ह किंवा अद्भुत काम खरोखरच घडले, आणि तो संदेष्टा म्हणाला, ‘चला, आपण इतर देवांच्या मागे जाऊया’… तर तुम्ही त्या संदेष्ट्याचे शब्द ऐकू नका.”

देव असे म्हणत नाही की ते चिन्ह खोटे ठरेल. तो म्हणतो की ते कदाचित खरे ठरू शकेल, पण त्याने काहीही सिद्ध होत नाही. महत्त्वाचे हे आहे की ते कोणाकडे बोट दाखवते.

दुसरी कसोटी म्हणजे तो चमत्कार येशूबद्दल काय सांगतो:

१ योहान ४:१-३:

“प्रत्येक आत्म्यावर विश्वास ठेवू नका, तर ते आत्मे देवापासून आहेत की नाही याची परीक्षा करा… जो कोणताही आत्मा येशू ख्रिस्त देह धारण करून आला आहे असे मानतो, तो देवापासून आहे; पण जो आत्मा येशूला मानत नाही तो देवापासून नाही.”

त्यामुळे आपला विश्वास कधीही केवळ चमत्कारावर विसंबून राहता कामा नये — किंवा मूर्तीवर, मंदिरावर, तीर्थस्थानावर, संतावर किंवा कोणत्याही माणसावर. तो केवळ येशूवर असला पाहिजे:

प्रेषितांची कृत्ये ४:१२:

“दुसऱ्या कोणाकडूनही तारण नाही, कारण ज्याच्याद्वारे आपले तारण व्हावे, असे दुसरे कोणतेही नाव आकाशाखाली माणसांना दिलेले नाही.”

प्रेषितांनी त्यांच्या आधी होऊन गेलेल्या संतांची प्रार्थना का केली नाही?

अनेक लोक संतांची, मरण पावलेल्या लोकांची, किंवा मूर्तींसमोर प्रार्थना करतात — आणि काहींचे म्हणणे असते की त्यांच्या प्रार्थनांची उत्तरे मिळाली. त्यामुळे हा एक साधा प्रश्न विचारणे गरजेचे आहे: बायबलमधील लोकांनी काय केले?

पौलाला त्याच्या आधी होऊन गेलेल्या विश्वासातील महान स्त्री-पुरुषांबद्दल माहीत होते — अब्राहाम, मोशे, दावीद, एलीया. त्याने अनेकदा त्यांच्याबद्दल लिहिले. पण त्याने कधीही त्यांना प्रार्थना केली नाही, आणि त्याने इतर कोणालाही तसे शिकवले नाही. त्याने देवाला प्रार्थना केली: “यामुळे मी पित्यासमोर गुडघे टेकतो” (इफिसकर ३:१४). आणि त्याने विश्वासणाऱ्यांनाही तसेच करायला शिकवले:

फिलिप्पैकर ४:६:

“कशाचीही चिंता करू नका, तर प्रत्येक गोष्टीत प्रार्थना आणि विनंती करून, उपकाराची स्तुती करत, तुमच्या मागण्या देवाला कळवा.”

येशूने आपल्याला “आमच्या पित्या” अशी प्रार्थना करायला, आणि त्याच्या नावाने मागायला शिकवले:

योहान १६:२३-२४:

“मी तुम्हाला खचित सांगतो, माझ्या नावाने तुम्ही पित्याकडे जे काही मागाल ते तो तुम्हाला देईल. आतापर्यंत तुम्ही माझ्या नावाने काहीही मागितले नाही. मागा म्हणजे तुम्हाला मिळेल, यासाठी की तुमचा आनंद पूर्ण व्हावा.”

नवा करार आपल्याला कधीही दुसऱ्या कोणाच्याही द्वारे जायला सांगत नाही:

१ तीमथ्य २:५:

“कारण देव एकच आहे, आणि देव व मनुष्य यांच्यात मध्यस्थही एकच आहे, म्हणजे ख्रिस्त येशू हा मनुष्य.”

इब्री लोकांस ४:१६:

“म्हणून आपण कृपेच्या राजासनाजवळ धैर्याने जाऊया, यासाठी की आपल्याला दया मिळावी आणि गरजेच्या वेळी मदत करण्यासाठी कृपा मिळावी.”

प्रेषितांनीही त्यांच्या ओळखीतल्या अनेक विश्वासू लोकांना मरण पावताना पाहिले.

स्तेफन हा आपल्या विश्वासासाठी मरण पत्करणारा पहिला ख्रिस्ती होता. तो “पवित्र आत्म्याने भरलेला” होता, आणि मरण पावताना त्याने येशूला प्रार्थना केली (प्रेषितांची कृत्ये ७:५५, ५९). स्तेफन एक संत होता, यावर कोणीही शंका घेणार नाही.

तरीही त्याच्या मृत्यूनंतर, पौलाने — त्याच्या कोणत्याही पत्रात किंवा त्याच्या संपूर्ण आयुष्यात — स्तेफनला किंवा मरण पावलेल्या इतर कोणालाही प्रार्थना केल्याचे तुम्हाला कधीही पाहायला मिळते का? सुरुवातीच्या मंडळीने स्तेफनला त्यांच्या प्रार्थना देवापर्यंत पोहोचवण्यास सांगितल्याचे तुम्हाला कधी दिसते का?

एकदाही नाही.

त्यानंतर राजा हेरोदाने प्रेषित याकोबाला ठार मारले (प्रेषितांची कृत्ये १२:२). याकोब त्या बारा प्रेषितांपैकी एक होता, येशूच्या सर्वात जवळच्या मित्रांपैकी एक. थोड्याच वेळात, हेरोदाने पेत्रालाही अटक केली, आणि आता पुढचा क्रमांक पेत्राचा होता असे दिसत होते (प्रेषितांची कृत्ये १२:३-४). जर स्वर्गात असलेल्या एखाद्या संताला हाक मारण्याची वेळ कधी आली असती, तर ती हीच वेळ होती. मग सुरुवातीच्या मंडळीने काय केले?

प्रेषितांची कृत्ये १२:५:

“म्हणून पेत्राला तुरुंगात ठेवण्यात आले होते, पण मंडळी त्याच्यासाठी देवाकडे कळकळीने प्रार्थना करत होती.”

ते पेत्राच्या प्राणांसाठी प्रार्थना करत होते — आणि त्यांनी याकोबाला नाही, स्तेफनला नाही, तर थेट देवाला प्रार्थना केली. त्याच रात्री, देवाने एका देवदूताला पाठवले आणि त्याने पेत्राला तुरुंगातून बाहेर काढले (प्रेषितांची कृत्ये १२:७-१०).

बायबलमध्ये, “संत” या शब्दाचा अर्थ मरण पावलेल्या लोकांचा एखादा विशेष गट असा होत नाही. त्याचा अर्थ प्रत्येक ख्रिस्ती विश्वासू असा होतो. पौलाने जिवंत ख्रिस्ती लोकांना पत्र लिहिताना त्यांना “फिलिप्पैमध्ये ख्रिस्त येशूमध्ये असलेले सर्व संत” असे म्हटले आहे (फिलिप्पैकर १:१).

जुना करारही तेच सांगतो. कोणताही संदेष्टा मरण पावल्यानंतर त्याची कधीही प्रार्थना केली गेली नाही — मोशेला नाही, एलीयाला नाही, शमुवेलला नाही. खरे तर, देवाने याला सक्त मनाई केली होती:

यशया ८:१९:

“जेव्हा लोक तुम्हाला म्हणतील की जे कुजबुजतात व पुटपुटतात अशा भूताटकी करणाऱ्यांचा आणि मांत्रिकांचा सल्ला घ्या, तेव्हा लोकांनी आपल्या देवाकडे विचारपूस करू नये काय? जिवंतांसाठी मेलेल्यांचा विचार का करावा?”

जेव्हा शौल राजाने तरीही तसे केले, तेव्हा त्याचे परिणाम त्याला काय भोगावे लागले हे पवित्र शास्त्र नोंदवून ठेवते:

१ इतिहास १०:१३:

“शौल परमेश्वराशी अविश्वासू राहिल्यामुळे मरण पावला; त्याने परमेश्वराचे वचन पाळले नाही आणि मार्गदर्शनासाठी एका माध्यम (मांत्रिकाचा) सल्ला घेतला,”

अगदी एखाद्या चांगल्या गोष्टीचीही मूर्ती बनू शकते. रानात असताना, देवाने मोशेला एक पितळी साप बनवायला सांगितला होता, आणि ज्यांनी त्याच्याकडे पाहिले ते बरे झाले (गणना २१:८-९). अनेक शतकांनंतर, लोक त्याला धूप जाळत होते. त्यामुळे हिज्कीया राजाने तो मोडून टाकला:

२ राजे १८:४:

“मोशेने केलेला पितळी साप त्याने मोडून टाकला, कारण तोपर्यंत इस्राएल लोक त्याला धूप जाळत असत.”

देवाने याच वस्तूचा वापर एकदा आजारी लोकांना बरे करण्यासाठी केला होता. पण त्याने काहीही फरक पडला नाही. जेव्हा लोकांनी देवाला द्यायचा मान त्या वस्तूला द्यायला सुरुवात केली, तेव्हा ती वस्तू काढून टाकणे गरजेचे होते.

आणि देवाच्या सेवकांनी नेहमीच देवाला मिळणारा मान स्वतः स्वीकारण्यास नकार दिला. जेव्हा कर्नेल्यास पेत्राच्या पाया पडला, तेव्हा पेत्राने त्याला सांगितले, “उभा राहा… मीदेखील एक माणूसच आहे” (प्रेषितांची कृत्ये १०:२६). जेव्हा योहान एका देवदूतासमोर पडला, तेव्हा तो देवदूत म्हणाला, “असे करू नकोस!… देवाची उपासना कर!” (प्रकटीकरण १९:१०).

मूर्ती आणि प्रतिमांबद्दलही असाच इशारा दिला आहे:

निर्गम २०:४-५:

“तू आपल्यासाठी कोणतीही मूर्ती करू नकोस… तू त्यांच्यासमोर नतमस्तक होऊ नकोस किंवा त्यांची पूजा करू नकोस; कारण मी, परमेश्वर तुझा देव, एक ईर्ष्यावान देव आहे”

स्तोत्रसंहिता ११५:४-५:

“पण त्यांच्या मूर्ती सोने आणि चांदीच्या आहेत, माणसांच्या हातची कृती आहेत. त्यांना तोंड आहे, पण ते बोलू शकत नाहीत, त्यांना डोळे आहेत, पण ते पाहू शकत नाहीत.”

कधीकधी दोन वचनांचा संदर्भ दिला जातो. प्रकटीकरण ५:८ मध्ये, स्वर्गातील वडीलधाऱ्यांच्या हातात “धुपाने भरलेली सोन्याची वाडगी आहेत, जी देवाच्या लोकांच्या प्रार्थना आहेत“. पण ते याजकांसारखे अशा प्रार्थना वाहून नेत आहेत ज्या आधीच देवाला अर्पण केल्या आहेत — आणि तीन अध्यायांनंतर एक देवदूत नेमके तेच करतो (प्रकटीकरण ८:३-४), तरीही कोणीही त्या देवदूताला प्रार्थना करत नाही. लूक १६ मध्ये, एक श्रीमंत माणूस अब्राहामाला विनंती करतो की त्याने मेलेल्यांतून कोणालातरी परत पाठवावे. ती विनंती नाकारली जाते: “त्यांच्याकडे मोशे आणि संदेष्टे आहेत; त्यांनी त्यांचे ऐकावे” (लूक १६:२९).

संपूर्ण बायबलमध्ये, एखाद्या जिवंत माणसाने मरण पावलेल्या व्यक्तीला प्रार्थना केल्याचे एकही उदाहरण नाही. देवाकडे जाण्याचा मार्ग आधीच खुला झाला आहे, येशूच्या द्वारे.

बरे होण्याबद्दल काय?

अनेक लोक विचारतात असा आणखी एक प्रश्न आहे. जर संतांची, मूर्तींची किंवा मंदिरांची प्रार्थना करणे हे पवित्र शास्त्र शिकवत नाही, तर जे लोक तसे करतात, त्यापैकी काही जण बरे कसे होतात?

पवित्र शास्त्र नेहमी देवालाच बरे करणारा म्हणून समोर ठेवते:

निर्गम १५:२६:

“…कारण मी परमेश्वर तुझा रोग बरा करणारा आहे.”

स्तोत्रसंहिता १०३:२-३:

“हे माझ्या जीवा, परमेश्वराचा धन्यवाद कर, आणि त्याचे सर्व उपकार विसरू नकोस — जो तुझ्या सर्व पापांची क्षमा करतो आणि तुझ्या सर्व रोगांना बरे करतो,”

पवित्र शास्त्र कधीही सैतानाने कोणाला बरे केल्याचे दाखवत नाही. प्रत्येक खऱ्या अर्थाने बरे होणे हे एक चांगले दान आहे, आणि “प्रत्येक चांगली देणगी आणि प्रत्येक परिपूर्ण दान वरून येते” (याकोब १:१७). तरीही पौल आपल्याला सावध करतो की शत्रू “खोटेपणाला पुष्टी देणारी सर्व प्रकारची सामर्थ्याची कामे, चिन्हे आणि अद्भुत कामे” वापरतो (२ थेस्सलनीकर २:९). त्यामुळे प्रत्येक अद्भुत काम आपल्याला कुठे घेऊन जाते, यावरून आपण त्याची पारख केली पाहिजे.

आणि जेव्हा खरोखरच कोणीतरी बरे होते — अगदी मंडळीच्या बाहेरही — तेव्हा पवित्र शास्त्र आपल्याला देवाचा हात दाखवते. तो सर्वांसाठी दयाळू आहे:

स्तोत्रसंहिता १४५:९:

“परमेश्वर सर्वांसाठी चांगला आहे; त्याने निर्माण केलेल्या सर्वांवर त्याची दया आहे.”

येशूने अशा अनेकांना बरे केले जे अजून त्याला ओळखतही नव्हते.

बेथेस्दा येथील माणूस अडतीस वर्षे चालू शकत नव्हता. येशू कोण आहे, हे त्याला माहीतही नव्हते (योहान ५:१३).

नाईनमधल्या विधवेने काहीही मागितले नव्हते. जेव्हा येशूने तिला पाहिले, तेव्हा “त्याला तिचा कळवळा आला“, आणि त्याने तिच्या मुलाला जिवंत केले (लूक ७:१३-१५).

मल्ख हा गर्दीसोबत येशूला अटक करण्यासाठी आला होता, आणि येशूने त्याचा कान बरा केला (लूक २२:५१).

नामान हा एका परदेशी सैन्याचा सेनापती होता ज्याचे स्वतःचे वेगळे देव होते (२ राजे ५).

रोमन शताधिपती हा इस्राएलवर राज्य करणाऱ्या शत्रू सैन्यातील एक अधिकारी होता (मत्तय ८:५-१३).

मग एखाद्या संताची किंवा मंदिरात प्रार्थना करणारी व्यक्ती बरी का होऊ शकते? पवित्र शास्त्र याचे केवळ एकच उत्तर देत नाही, पण देव कशा प्रकारे काम करतो याचे अनेक मार्ग ते आपल्याला दाखवते.

देवाचा कळवळा. “त्याला त्यांचा कळवळा आला आणि त्याने त्यांच्यातील आजारी लोकांना बरे केले” (मत्तय १४:१४).

दुसऱ्या कोणाचीतरी प्रार्थना. एक अर्धांगवायू झालेला माणूस बरा झाला, “जेव्हा येशूने त्यांचा विश्वास पाहिला” — म्हणजेच त्याच्या मित्रांचा विश्वास (मार्क २:५). कदाचित एखादी आई, एखादा मित्र, किंवा एखादी मंडळी त्या व्यक्तीला माहीत नसतानाही तिच्यासाठी प्रार्थना करत असेल.

देवाकडे धाव घेणारा विश्वास. “तुझ्या विश्वासाने तुला बरे केले आहे” (मार्क ५:३४).

देवाच्या गौरवासाठी. “पण देवाचे कार्य याच्याद्वारे प्रकट व्हावे म्हणूनच असे झाले” (योहान ९:३).

कोणीतरी बरे होते तेव्हा त्यामागील संपूर्ण कहाणी अनेकदा आपल्याला माहीत नसते. म्हणूनच अशा प्रश्नांमुळे आपण डळमळीत होऊ नये. आपण विचार करतो त्याप्रमाणे देवाची दया मर्यादित नाही. येशू केवळ एका राष्ट्रासाठी आला नव्हता:

१ योहान २:२:

“तो आपल्या पापांचे प्रायश्चित्त आहे, आणि केवळ आपल्याच नाही, तर संपूर्ण जगाच्या पापांचेही प्रायश्चित्त आहे.”

पण कोणीतरी बरे झाले, याचा अर्थ असा नाही की त्या संताने, त्या मूर्तीने, किंवा त्या मंदिराने ते केले. हे केवळ एवढेच सिद्ध करते की देव दयाळू आहे. आणि यावर आपला योग्य प्रतिसाद हाच असला पाहिजे की आपण देवाला गौरव द्यावा. जेव्हा नामान बरा झाला, तेव्हा तो म्हणाला, “आता मला समजले आहे की इस्राएल सोडून संपूर्ण जगात दुसरा कोणताही देव नाही” (२ राजे ५:१५). जेव्हा दहा कुष्ठरोगी बरे झाले, तेव्हा केवळ एकच येशूचे आभार मानायला परत आला, आणि येशूने विचारले:

लूक १७:१७-१८:

“दहा जण शुद्ध झाले नाहीत का? मग बाकीचे नऊ कुठे आहेत? या परदेशी माणसाशिवाय दुसरा कोणीही देवाला गौरव देण्यासाठी परत आला नाही का?”

एखादा माणूस बरा का होतो आणि दुसरा का नाही, हा प्रश्न पवित्र शास्त्र देवावरच सोडते:

रोमकर ९:१५-१६:

“ज्यावर दया करायची त्याच्यावर मी दया करेन… त्यामुळे हे माणसाच्या इच्छेवर किंवा प्रयत्नावर अवलंबून नाही, तर देवाच्या दयेवर अवलंबून आहे.”

तर मग आपण काय करावे?

चमत्कार खरे आहेत, आणि देव आजही ते करतो. पण प्रत्येक चमत्कार त्याच्याकडून नसतो. काही खोटे असतात, ज्यांचा उद्देश लोकांना देवापासून दूर नेणे हा असतो.

त्यामुळे प्रत्येक अद्भुत कामाची पारख करा — ते तुम्हाला कुठे घेऊन जाते, आणि ते येशूबद्दल काय सांगते यावरून. जेव्हा देव कोणालातरी बरे करतो किंवा मदत करतो — अगदी अशा व्यक्तीलाही जी त्याला अद्याप ओळखत नाही — तेव्हा त्याचा गौरव केवळ देवाला मिळतो, एखाद्या मूर्तीला, मंदिराला, किंवा एखाद्या संताला नाही.

आणि तुमच्या प्रार्थना पोहोचवण्यासाठी तुम्हाला दुसऱ्या कोणाचीही गरज नाही. देवाकडे जाण्याचा मार्ग आधीच खुला झाला आहे, येशूच्या द्वारे. तुमच्या गरजा थेट त्याच्याकडे घेऊन जा.

वचनांचे स्रोत (इंग्रजी भाषांतरे):
NIV (New International Version): निर्गम ८:१९, १४:३१, १५:२६, २०:४-५; अनुवाद १३:१-३; १ राजे १८:३८-३९; २ राजे १८:४; १ इतिहास १०:१३; स्तोत्रसंहिता १०३:२-३, ११५:४-५, १४५:९; यशया ८:१९; मत्तय ७:७-८, १४:३२-३३, २४:२४; मार्क ११:२४; लूक १७:१७-१८; योहान २:११, १६:२३-२४, २०:३१; प्रेषितांची कृत्ये ४:१२, ८:१०-११, १२:५, १६:२६; रोमकर ९:१५-१६; २ करिंथकर ११:१४-१५; फिलिप्पैकर ४:६, ४:१९; १ तीमथ्य २:५; इब्री लोकांस ४:१६; याकोब ४:२-३; १ योहान २:२, ४:१-३, ५:१४; प्रकटीकरण १३:१३-१४

शेवटचं अद्ययावत 6 ऑक्टोबर 2026