येशूने असे का म्हटले की यहूदाचा जन्मच झाला नसता तर त्याच्यासाठी बरे झाले असते?

टीप: या लेखातील बायबलची वचने इंग्रजी बायबल भाषांतरांवरून मराठीत अनुवादित केली आहेत. त्यामुळे तुमच्या मराठी बायबलमधील शब्दरचना थोडी वेगळी असू शकते, पण अर्थ तोच आहे. कोणते वचन कोणत्या इंग्रजी भाषांतरातून घेतले आहे, हे लेखाच्या शेवटी दिले आहे.

काही लोकांना प्रश्न पडतो: हे खरोखर यहूदासाठी न्याय्य होते का? जर पवित्र शास्त्र पूर्ण होण्यासाठी हा विश्वासघात होणे गरजेचेच होते, तर त्या जागी असलेल्या कोणाच्याही वाट्याला हेच आले नसते का?

यहूदा कोण होता?

पवित्र शास्त्र आपल्याला यहूदाबद्दल काय सांगते, ते आपण पाहूया. तो कोणी सामान्य अनुयायी नव्हता — तो येशूने स्वतः निवडलेल्या बारा शिष्यांपैकी एक होता. तो पैशांची पिशवीही सांभाळत असे, जी एक अशी जबाबदारी होती जी इतरांचा त्याच्यावर असलेला विश्वास दाखवत होती. तरीही पवित्र शास्त्र त्याचा कमकुवतपणाही दाखवून देते: यहूदा लोभी आणि अप्रामाणिक होता, आणि सेवेसाठी दिलेल्या पैशांतून तो अनेकदा स्वतःसाठी पैसे चोरत असे (योहान १२:६). विश्वासघात करण्याच्या खूप आधीपासूनच, त्याचे अंतःकरण भ्रष्ट झाले होते.

शेवटच्या भोजनाच्या वेळी, जो त्याचा विश्वासघात करणार होता त्याच्याबद्दल येशू असे म्हणाला:

मत्तय २६:२४:

“मानवपुत्राविषयी जसे लिहिले आहे तसा तो जाईल खरा. पण जो माणूस मानवपुत्राचा विश्वासघात करतो, त्याच्यासाठी केवढा हा अनर्थ! त्या माणसाचा जन्मच झाला नसता तर त्याच्यासाठी ते बरे झाले असते.”

यहूदा अडकला होता का?

तर मग यहूदा अडकला होता का? पवित्र शास्त्राने या विश्वासघाताबद्दल खूप आधीच सांगितले होते. दाविदाने अशा एका जवळच्या मित्राबद्दल लिहिले होते जो त्याच्यासोबत भाकरी खात असे आणि जो त्याच्याविरुद्ध उलटला (स्तोत्रसंहिता ४१:९), आणि येशू म्हणाला की हे आता पूर्ण होत आहे (योहान १३:१८). पेत्राने नंतर असे म्हटले की हे वचन “यहूदाविषयी” होते (प्रेषितांची कृत्ये १:१६).

पण देवाला एखादी गोष्ट आधीच माहीत असणे याचा अर्थ देव ती गोष्ट बळजबरीने घडवून आणतो, असा होत नाही. यापैकी काहीही घडण्यापूर्वी, यहूदा स्वतःहून मुख्य याजकांकडे गेला होता (मत्तय २६:१४-१६). आणि येशूने सर्वांसमोर, त्याचे नाव न घेता, भोजनाच्या टेबलावर त्याला इशारा दिला होता, आणि अगदी शेवटच्या क्षणापर्यंत त्याला माघार घेण्याची संधी दिली होती (मत्तय २६:२१-२३). येशूने ही दोन्ही सत्ये एकाच वाक्यात मांडली: “कारण जसे ठरवले आहे, तसा मानवपुत्र जाईल खरा. पण जो माणूस त्याचा विश्वासघात करतो, त्याच्यासाठी केवढा हा अनर्थ!” (लूक २२:२२). देवाची योजना निश्चित होती, आणि तरीही यहूदा त्याच्या स्वतःच्या निवडीसाठी जबाबदार होता.

दोन प्रकारची दुःखे

येशूला माहीत होते की यहूदा त्याचा विश्वासघात करणार आहे, पण त्याला हेही माहीत होते की या निवडीचा यहूदाच्या जिवावर काय परिणाम होईल. ते घडल्यानंतर, यहूदा अपराधीपणाच्या ओझ्याखाली चिरडला गेला:

मत्तय २७:३:

“जेव्हा येशूला दोषी ठरवण्यात आले आहे हे त्याला धरून देणाऱ्या यहूदाने पाहिले, तेव्हा त्याला तीव्र पस्तावा (remorse) झाला आणि त्याने ती चांदीची तीस नाणी मुख्य याजक आणि वडिलांकडे परत केली.”

या शब्दाकडे लक्ष द्या: पस्तावा (remorse). यहूदाने जे केले होते त्याबद्दल त्याला खेद वाटला. पण पस्तावा आणि खरा पश्चात्ताप (repentance) या दोन्ही गोष्टी एक नाहीत. खरा पश्चात्ताप माणसाला मागे फिरवतो आणि देवाला परत आणतो. यहूदा मागे फिरला नाही.

पेत्राने येशूला नाकारल्यानंतर जसा तो देवाकडे दयेची भिक्षा मागायला आला, तसे करण्याऐवजी यहूदाने स्वतःला निराशेच्या स्वाधीन केले — आणि त्या निराशेमुळे त्याने स्वतःचा जीव घेतला (मत्तय २७:५).

२ करिंथकर ७:१०:

“कारण देवाच्या इच्छेनुसार होणारे दुःख असा पश्चात्ताप घडवून आणते जो तारणाकडे नेतो आणि ज्याचा कधीही खेद वाटत नाही, पण जगाच्या दुःखामुळे मरण येते.”

हे वचन आपल्याला दाखवते की सर्व दुःखे एकसारखी नसतात. जेव्हा आपण पाप करतो, तेव्हा आपल्याला दोन प्रकारचे दुःख वाटू शकते:

देवाच्या इच्छेनुसार होणारे दुःख (Godly sorrow) म्हणजे जेव्हा आपले अंतःकरण तुटते कारण आपल्याला माहीत असते की आपण देवाविरुद्ध पाप केले आहे. अशा प्रकारचे दुःख आपल्याला एकाच जागी अडकवून ठेवत नाही — ते आपल्याला पश्चात्ताप करण्यासाठी, त्याच्याकडे परत फिरण्यासाठी आणि त्याची क्षमा मिळवण्यासाठी प्रवृत्त करते. आणि एकदा का आपल्याला क्षमा मिळाली की, आपल्यावर कोणत्याही खेदाचे ओझे शिल्लक राहत नाही.

पेत्र आणि यहूदा

येशूने हे केवळ यासाठी म्हटले नाही की यहूदा त्याचा विश्वासघात करणार होता. शेवटी, पेत्रानेही येशूला तीन वेळा नाकारले होते, तरीही येशूने त्याच्याबद्दल असे शब्द कधीही उच्चारले नाहीत. हा फरक केवळ त्यांच्या चुकीमध्ये नव्हता, तर त्यानंतर त्यांनी दिलेल्या प्रतिसादात होता.

पेत्रामध्ये आपण हेच पाहतो. येशूला नाकारल्यानंतर, तो खूप रडला. पण त्याचे दुःख त्याला पुन्हा येशूकडे घेऊन आले. पुनरुत्थानानंतर (resurrection), येशूने त्याला तीन वेळा विचारले, “तू माझ्यावर प्रीती करतोस का?” — प्रत्येक नकारासाठी एकदा — आणि त्याने त्याला त्याचे काम परत दिले:

योहान २१:१७:

“येशूने त्याला म्हटले, ‘माझी मेंढरे पाळ.'”

पेत्राला केवळ क्षमाच मिळाली नाही. तर त्याला पुन्हा कामावर रुजू करण्यात आले.

दुसरीकडे, जगाचे दुःख (Worldly sorrow) म्हणजे जेव्हा आपल्याला अपराधीपणा, लाज किंवा खेद वाटतो पण आपण तो देवाकडे कधीच सोपवत नाही. ते फक्त आपल्याला आतून खात राहते. यहूदाच्या बाबतीत हेच घडले. त्याला पस्तावा वाटला, पण दयेची याचना करण्याऐवजी, त्याने स्वतःला निराशेच्या स्वाधीन केले, आणि त्या निराशेने त्याला उद्ध्वस्त केले.

त्यामुळे हा फरक केवळ चुकीत नाही, तर ते दुःख आपल्याला कुठे घेऊन जाते यात आहे: एकतर देवामध्ये पुन्हा जीवनाकडे, किंवा मृत्यू आणि निराशेच्या आणखी खोल गर्तेत.

यहूदाच्या दुःखाचे कधीही पश्चात्तापात रूपांतर झाले नाही. हीच ती शोकांतिका होती जी येशूने आधीच पाहिली होती. जर यहूदाने येशूचे शब्द खऱ्या अर्थाने ऐकले असते आणि पेत्राप्रमाणे पश्चात्ताप केला असता, तर त्यालाही क्षमा मिळाली असती आणि त्याचेही पुनर्वसन झाले असते — अगदी पेत्रासारखेच.

दार अजूनही उघडे आहे

येशू तुमच्यावर इतके प्रेम करतो की ज्याप्रमाणे अपराधीपणाने यहूदाला उद्ध्वस्त केले, त्याप्रमाणे त्याने तुम्हाला उद्ध्वस्त करावे, अशी त्याची अजिबात इच्छा नाही. लाज किंवा खेदाने तुम्हाला त्याच्यासारखे गिळून टाकू देऊ नका.

तुमची पापे तुम्हाला कितीही जड वाटत असली, किंवा तुम्ही कितीही खोल पडला आहात असे तुम्हाला वाटत असले, तरी ती येशूकडे घेऊन या. पेत्र आणि यहूदा यांच्यातील फरक त्यांच्या चुकीच्या तीव्रतेत नव्हता — तो त्यांनी पुढे काय करायचे निवडले यात होता.

जर तुम्ही पश्चात्ताप केलात आणि त्याच्याकडे वळलात, तर येशू तुम्हाला पूर्णपणे क्षमा करेल, तुमचे सार्वकालिक तारण करेल आणि तुम्हाला अशी शांती देईल जी यहूदाने दुर्दैवाने नाकारली. कृपेचे दार अजूनही उघडे आहे, आणि येशू आजही तुम्हाला नावाने हाक मारत आहे.

वचनांचे स्रोत (इंग्रजी भाषांतरे):
NIV (New International Version): मत्तय २६:२४, २७:३; लूक २२:२२; योहान २१:१७; प्रेषितांची कृत्ये १:१६; २ करिंथकर ७:१०

शेवटचं अद्ययावत 13 ऑक्टोबर 2026